atithasos.blogspot.com

Μήπως η σχέση σας έχει κουράσει;

2012-01-27T23:59:00.002+02:00

Σας πάω με 1000...

2012-01-27T22:56:00.000+02:00

...κυριολεκτικά!

δείτε και που συνέβη αυτό:...

Άμα έχεις ιδέες....

2012-01-27T21:53:00.000+02:00

Ψάχνει κανείς τον Πούτιν;

2012-01-27T20:48:00.000+02:00

Καλέ, μασάει ο Πούτιν ταραμά; Από μαυροχάβιαρο και πάνω!...

Τους Αντωνάκηδες τους έχει για...τον προσωπάρχη του!

Ξυπνά το ηφαίστειο της Σαντορίνης;

2012-01-27T19:32:00.000+02:00

Επιλέξτε την φωτό για μεγέθυνση

«Οι σεισμοί δεν προειδοποιούν, το ηφαίστειο όμως ... προειδοποιεί» - είπε χθες, μιλώντας στην ΕΡΑ Ηρακλείου, ο καθηγητής του εργαστηρίου γεωφυσικής και σεισμολογίας του ΤΕΙ Κρήτης Φίλιππος Βαλιανάτος, αναφερόμενος στην πρωινή ισχυρή σεισμική δόνηση -5,3 ρίχτερ 48 χλμ. Νοτιοδυτικά της Σαντορίνης- που έγινε αισθητή στην Κρήτη αλλά και την πρόσφατη σεισμική δραστηριότητα στην περιοχή της Σαντορίνης.

«Αυτό που μας προβληματίζει είναι ότι αρχίζει να φουσκώνει ... το κέικ της Σαντορίνης» είπε ο κ. Βαλλιανάτος, παρομοιάζοντας το ηφαίστειο με ένα κέικ, το οποίο έχει παραμορφωθεί φουσκώνοντας.
Οπως είπε, οι αρχές έχουν ήδη ειδοποιηθεί, ενώ οι πολίτες θα πρέπει να είναι έτοιμοι και να έχουν εξετάσει σενάρια και τρόπους αντίδρασης, γιατί ακόμη και η πιο «απλή» εκδοχή, το να αρχίσει να βγαίνει τέφρα από το ηφαίστειο, θα έχει συνέπειες, επηρεάζοντας -αν μη τί άλλο- τα αεροπορικά δρομολόγια.

Ο καθηγητής αναφέρθηκε στην ευρύτερη σεισμική δραστηριότητα που καταγράφεται το τελευταίο 6μηνο στην περιοχή της Σαντορίνης, όπου μόνο το τελευταίο 24ωρο έχουν σημειωθεί 20 σεισμικές δονήσεις, εντάσεως ως και...
3,5 ρίχτερ, οι οποίες, όμως, σύμφωνα με τον κ. Βαλλιανάτο συνιστούν μια προειδοποίηση ότι ενδέχεται «κάτι να συμβεί», ενώ παραπέμπει στη δεκαετία του '50, οπότε είχε παρουσιαστεί ένα παρόμοιο φαινόμενο που είχε «φέρει» έναν πολύ ισχυρό σεισμό.

Οι σεισμολόγοι, ωστόσο, εμφανίζονται καθησυχαστικοί και συνιστούν ψυχραιμία, ενώ δεν συνδέουν τον σημερινό σεισμό με τις δονήσεις που έχουν προκληθεί τελευταία στην περιοχή της Σαντορίνης. Καθησυχαστικός για την μικροσεισμική πλην παρατεταμένη δραστηριότητα που παρατηρείται στη Σαντορίνη εμφανίστηκε ο καθηγητής του τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευθύμιος Λέκκας.

Το φαινόμενο διερευνάται από τους σεισμολόγους, οι οποίοι εξετάζουν όλες τις παραμέτρους με επιφυλακτικότητα. Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι μεταβολές που εμφανίζονται στον φλοιό δεν συνεπάγονται κατ' ανάγκην ενεργοποίηση του ηφαιστείου και ότι οι έως τώρα εκτιμήσεις δεν είναι παρά προκαταρκτικά συμπεράσματα.

Ενα πολύπλοκο γεωλογικό φαινόμενο, το οποίο βρίσκεται υπό επιστημονική παρακολούθηση, εξελίσσεται τους τελευταίους μήνες στη Σαντορίνη. Στην περιοχή έχει καταγραφεί πλούσια σεισμική δραστηριότητα, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, συνοδεύεται από παραμορφώσεις στον στερεό φλοιό της γης.

Οπως εξηγούν οι σεισμολόγοι, τους τελευταίους 7 με 8 μήνες έχει παρατηρηθεί αύξηση της σεισμικής δραστηριότητας στην περιοχή του ηφαιστείου. Οι πολλαπλές δονήσεις που έχουν καταγραφεί δεν υπερβαίνουν σε μέγεθος τα 3,3 Ρίχτερ, ενώ το τελευταίο διήμερο παρουσιάστηκε μια έξαρση των φαινομένων. Παράλληλα εντοπίζονται παραμορφώσεις στον στερεό φλοιό της γης, οι οποίες δεν είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού αλλά ανιχνεύονται με GPS. Ακόμη κι αν αυτά επιβεβαιωθούν, όπως επισημαίνουν, η πολυπλοκότητα της φύσης εμποδίζει την εξαγωγή βέβαιων συμπερασμάτων: οι μηχανισμοί της δεν λειτουργούν πάντοτε με τον ίδιο τρόπο, ακόμη κι αν επικρατούν πανομοιότυπες συνθήκες.

Οι σεισμολόγοι εξηγούν, άλλωστε, ότι η παραμόρφωση δεν αποκλείεται να προκύπτει από καθαρά σεισμοτεκτονικές διαδικασίες που δεν έχουν σχέση με το ηφαίστειο. Αναλύοντας την εκδοχή αυτή επισημαίνουν ότι στη Σαντορίνη έχουν ιστορικά εκδηλωθεί σεισμικές δονήσεις μεγάλης έντασης, και ως εκ τούτου η παραμόρφωση ίσως οφείλεται σε μεταβολές των ρηγμάτων που υπάρχουν στο υπέδαφος του νησιού και όχι σε μεγαλύτερα βάθη δηλαδή στο ηφαίστειο.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, εκδηλώσεις για το θέμα έχουν διοργανώσει και οι οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Σαντορίνης, με καλεσμένους Ελληνες αλλά και ξένους επιστήμονες, οι οποίοι εμφανίστηκαν καθησυχαστικοί ως προς τον κίνδυνο υψηλού σεισμού σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Από πέρυσι, πάντως, η Σαντορίνη βρίσκεται στο μικροσκόπιο των επιστημόνων. Σεισμολόγοι και ηφαιστειολόγοι παρακολουθούν με πολύ μεγάλη προσοχή τη σεισμική ακολουθία που εκδηλώνεται.
Η ασυνήθιστη δραστηριότητα που καταγράφεται στο ηφαίστειο της Θήρας οφείλεται στη στάθμη του μάγματος που ανεβαίνει από τον πυθμένα του ηφαιστείου αυξάνοντας την πίεση στον κώνο του κρατήρα.

Οι σεισμικές δονήσεις που σημειώνονται είναι χαμηλής έντασης, αλλά όπως εξηγούν οι επιστήμονες το εστιακό βάθος βρίσκεται όλο και πιο κοντά στην επιφάνεια της Σαντορίνης και το φαινόμενο εξηγείται με την άνοδο της στάθμης του μάγματος από τον πυθμένα του ηφαιστείου το οποίο πιέζει τον κώνο του κρατήρα.

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι μικρής διάρκειας με βραδείς ρυθμούς εξέλιξης, αλλά συχνά η χαρακτηριστική οσμή κλούβιου αυγού που αναδίδει το θειάφι, το οποίο υπάρχει σε αφθονία στο ηφαιστιογενές υπέδαφος του νησιού, γίνεται μερικές φορές όλο πιο έντονη.

Το νησιωτικό σύμπλεγμα της Σαντορίνης αποτελεί παγκοσμίως μοναδικό φαινόμενο ηφαιστείου με καλντέρα. Το μισοφέγγαρο που ονομάζουμε Σαντορίνη, η Θηρασιά και το Ασπρονήσι σχηματίζουν έναν νοητό κύκλο, στην μέση του οποίου βρίσκεται η καλντέρα της Σαντορίνης, η μεγαλύτερη στο κόσμο.

Το ηφαίστειο αφυπνίστηκε για πρώτη φορά πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια και συνέχισε την δραστηριότητα του μέχρι και σήμερα. Σε αυτό το μακρύ χρονικό διάστημα έχουν συμβεί 12 εξαιρετικά μεγάλες εκρήξεις.

Η Νέα Καμμένη και η Παλαιά Καμμένη σχηματίστηκαν από υποθαλάσσιες εκρήξεις και αποτελούν το πιο πρόσφατα κομμάτια γης της Μεσογείου. Ο σχηματισμός της Νέας Καμμένης άρχισε μόλις πριν 440 χρόνια με τα τελευταία κομμάτια ηφαιστειακής λάβας πετρώνουν πάνω της μόλις εδώ και 50 χρόνια.

Η τελευταία έκρηξη έγινε το 1950. Οι κάτοικοι την έζησαν δίνουν τρομακτικές περιγραφές: «Οι φλόγες ξεπηδούσαν από την θάλασσα», «Η λάβρα εκτινασσόταν», «Κάπνα ξετυλιγόταν», «Πυρακτωμένο μάγμα ανέβλυζε», «Η θάλασσα κόχλαζε» «Οι δυνατοί σεισμοί και οι εκτινάξεις ηφαιστειακής τέφρας μας ταλαιπώρησε». Πρόκειται για μερικές μόνο από τις μαρτυρίες που κόβουν την ανάσα...

πηγή: iefimerida

Έχει ομοίωμα του Πούτιν στο μουσείο της Μανταμ Τισώ;

2012-01-27T18:55:00.002+02:00

Για να πάει ο Αντωνάκης να βγάλει φωτογραφία μαζί του!

Αυτοί που διάβασαν το μνημόνιο

2012-01-27T15:42:00.001+02:00

Σχόλιο από το blog του Forum για την Ελλάδα

Ο Χρυσοχοίδης λοιπόν δεν είχε διαβάσει αυτό που στήριζε και που τελικά ψήφισε. Πράξη ακατανόητη για υπεύθυνο πολιτικό πρόσωπο.

Ολοι όμως αυτοί που διαπύρσιοι καταφέρονται κατά του Μνημονίου μήπως το έχουν διαβάσει;

Που γράφει ακριβώς το Μνημόνιο πως πρέπει να επιβληθούν φόροι η να κοπούν μισθοί και συντάξεις;

Αναφέρεται μόνο η υποχρέωση...
μείωσης των ελλειμμάτων.

Και η ανάγκη για διαρθρωτικές αλλαγές.

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα είναι που επέλεξαν την λύση των εσόδων, των φόρων και της μείωσης μισθών. Και της απόλυτης αδράνειας στον τομέα των διαρθρωτικών αλλαγών.

Για να μην πειράξουν τις ιερές αγελάδες της χώρας – που είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Και που ταυτόχρονα είναι και κομματικά τους στελέχη.

Για να σταματήσουν λοιπόν κάποιοι τις υποκρισίες...

Του Κ. Μητρόπουλου

2012-01-27T14:53:00.002+02:00

Η μάχη Παπαδήμου και λαϊκιστών εντείνεται

2012-01-27T11:30:00.000+02:00

του Γιάννη Λούλη

Το πρώτο διάστημα, όταν ο Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος κατ’ ανάγκην ισορροπούσε σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την συνοχή της sui generis κυβέρνησης που «βρήκε έτοιμη», οι πολιτικοί του αντίπαλοι δεν εκδηλώνονταν. Αυτό άλλαξε όταν ο Παπαδήμος άρχισε να βάζει «κόκκινες γραμμές» για την σωτηρία της χώρας. Κυρίως όμως η αλλαγή ξεκίνησε όταν έδειξε αποφασισμένος να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η χώρα μας, και που πρωτίστως είναι ζωτικές για να μπούμε, σταδιακά, σε τροχιά ανάπτυξης. Μόλις τούτο έγινε αντιληπτό, οι επιθέσεις εναντίον του έγιναν όλο και οξύτερες.

Την περασμένη εβδομάδα, τηλεοπτικοί σχολιαστές και αρθρογράφοι κατηγόρησαν τον Παπαδήμο ότι... οδηγεί την χώρα σε αδιέξοδα, ως δήθεν «yes man» της Τρόϊκας. Γράφτηκε λχ. πως ο ρόλος του εξαντλείται στο να εξηγεί με «δικά του λόγια» στους Έλληνες «το τι ζητάει η Τρόικα»! Άλλος αρθρογράφος, ισχυρίζονταν πως η κυβέρνηση Παπαδήμου ολοκληρώνει «το καταστροφικό έργο της κυβέρνησης Παπανδρέου» μετατρέποντας την Ελλάδα σε «έρμαιο των δανειστών της»! Κάποιοι μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ισχυριστούν πως ο Παπαδήμος, παρά το ότι είναι «φερέφωνο» των δανειστών της χώρας, δεν έχει καν την εμπιστοσύνη τους!

Από καιρό πάντως βρισκόμαστε ενώπιον ενός νέου πολιτικού φαινόμενου: Εκείνου της σύμπλευσης κεντροαριστερών λαϊκιστών, με την «λαϊκή δεξιά» της ΝΔ. Και οι δυο πλευρές, μέσα από ψευδοεθνικιστικές κορώνες, στοχεύουν τον Παπαδήμο. Η «λαϊκή δεξιά», από την πρώτη στιγμή, χαρακτήρισε τον Παπαδήμο απαξιωτικά ως «τραπεζίτη», προσθέτοντας πως «εφαρμόζει την νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική». Όσοι διατύπωσαν τους ισχυρισμούς αυτούς, δεν είχαν καμιά εσωκομματική επίπτωση, ενώ και ο βουλευτής της ΝΔ που διεγράφη τυπικά από την κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ (διότι καταψήφισε την κυβέρνηση Παπαδήμου), θα ανταμείβονταν ως υποψήφιος στις εκλογές! Τέλος, έντυπα που εκφράζουν το «παλαιό ΠΑΣΟΚ», είναι ιδιαίτερα φιλικά προς την ηγεσία της ΝΔ στον βαθμό που παραμένει λαϊκιστική.

Ο στόχος είναι λοιπόν κοινός: Να πληγεί ο Παπαδήμος και η ευρεία προσωπική αποδοχή που διαθέτει στην κοινωνία, και άρα να καταρρεύσει ως κεντρικό ανάχωμα στο λαϊκισμό. Η άτυπη αυτή συμμαχία των λαϊκιστών, προσδοκά ότι η υποχώρηση της δημοτικότητας του Παπαδήμου, θα τον εξαναγκάσει να αναδιπλωθεί ειδικά στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων. Διότι βεβαίως, κατανοούν πως όσο πιο ευρεία είναι η κοινωνική αποδοχή του Παπαδήμου, τόσο πιο αποφασιστικά θα πορευτεί και τόσο πιο αποτελεσματικός θα είναι στην πράξη.

Προφανώς, οι λαϊκιστές αρνούνται να αντιληφθούν πως ο πιο αποτελεσματικός διαπραγματευτής για την χώρα είναι ακριβώς κάποιος όπως ο Παπαδήμος. Και τούτο διότι διαθέτει το αναγκαίο κύρος στην Ευρώπη για να ακουστούν σοβαρά οι απόψεις του. Και επειδή η μοίρα της χώρας εξαρτάται πλήρως από τους δανειστές της, είναι προφανές πως μόνο συγκροτημένοι, υπεύθυνοι και χαμηλότονοι διαπραγματευτές, μπορούν να την διασώσουν από την χρεοκοπία. Όχι δήθεν «τσαμπουκάδες» λαϊκιστές, που άλλωστε οδήγησαν τον τόπο στην άβυσσο, με τον κρατισμό και την πελατειακή νοοτροπία τους.

Άρα συγκρούονται στο εσωτερικό της χώρας δυο τάσεις: Η πρώτη αποτελείται από τον Παπαδήμο, λίγους μεταρρυθμιστές πολιτικούς όλων των τάσεων και ανεξάρτητες προσωπικότητες καταξιωμένες επαγγελματικά. Η δεύτερη αποτελείται από λαϊκιστές όλων των αποχρώσεων – και Δεξιούς και Σοσιαλιστές. Ενώ από την έκβαση της σύγκρουσης αυτής, κρίνεται – κυριολεκτικά- η σωτηρία της χώρας.

Απλοί λογαριασμοί για πολλούς

2012-01-27T09:37:00.002+02:00

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Την ώρα που οργιάζει μία εκ του πονηρού παραφιλολογία επωνύμων ειδικών και μη, καλόν είναι να πάρουμε χαρτί και μολύβι και να δούμε κάποια νούμερα. Θα έχουμε πολλά να μάθουμε και περισσότερα να καταλάβουμε. Το να βρει κανείς τον ελληνικό προϋπολογισμό δεν είναι καθόλου δύσκολη υπόθεση –αρκεί να έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Αν προσφύγει στα νουμεράκια του ελληνικού προϋπολογισμού, οι διαπιστώσεις θα είναι άμεσες. Ας δούμε, λοιπόν, από κοινού τα σχετικά νουμεράκια:

Αλήθεια Νο 1: Εισπράττουμε περί τα 40 δισεκατ. ευρώ τον χρόνο και ξοδεύουμε περί τα 60 δισεκατ. ευρώ. Κατ’ αναλογίαν, είναι σαν να βγάζω 1.000 ευρώ τον μήνα και να χαλάω 1.500

Αλήθεια Νο 2: Χρωστάμε περί τα 360 δισεκατ. ευρώ, με έσοδα 40 δισεκατ. ευρώ. Κατ’ αναλογίαν, είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ τον χρόνο και να χρωστάω 108.000

Αλήθεια Νο 3: Μόνον οι ετήσιοι τόκοι για τα δάνεια που έχουμε ήδη πάρει (και φάει, εννοείται) είναι χοντρικά 20 δισεκατ. Κατ’ αναλογίαν, είναι σαν να βγάζω 1.000 ευρώ τον μήνα και για τόκους στεγαστικού δανείου (χωρίς το κεφάλαιο) να δίνω περί τα 500 ευρώ

Αλήθεια Νο 4: Για να λειτουργούμε κανονικά σαν χώρα, πρέπει κάθε χρόνο να βρίσκουμε τα κάτωθι ποσά:... 1,20 δισεκατ. ευρώ, που είναι τα –παραπάνω– έξοδά μας (έλλειμμα)• 2,20 δισεκατ., που είναι οι τόκοι των δανείων• 3,40 δισεκατ. που είναι χοντρικά το κεφάλαιο των δανείων• Σύνολο, 80 δισεκατ. ευρώ. Αναλογικά, είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ τον χρόνο και για να διατηρούμαι στην ζωή (και εκτός φυλακής) να πρέπει να βρίσκω ακόμη 24.000 ευρώ τον χρόνο.

Ανακεφαλαίωση: α) Είμαι ένας εργαζόμενος που βγάζω 1.000 ευρώ τον μήνα, β) Οι προσωπικές μου ανάγκες είναι περίπου 1.500 ευρώ τον μήνα, γ) Τα δάνειά μου ανέρχονται σε 1.500 ευρώ τον μήνα, δ) Μού λείπουν, δηλαδή, 2.000 ευρώ τον μήνα και χρωστάω ακόμη 108.000 ευρώ. Με βλέπετε να κρατάω το σπίτι μου για πολύ καιρό ακόμα; Με έσοδα 1.000 και έξοδα 3.000 ευρώ τον μήνα, η μόνη επιλογή μου ήταν να καλύπτω το διχίλιαρο με νέο δανεισμό. Μέχρι τώρα οι τράπεζες με κάλυπταν.

Από εδώ και πέρα σταματάει η χρηματοδότηση, οπότε ας εξετάσουμε τις επιλογές που έχω ως εργαζόμενος, οι οποίες είναι βασικά τέσσερις:

Επιλογή Νο 1: Να βρω δεύτερη και τρίτη δουλειά, αυξάνοντας έτσι τα έσοδά μου (ανάπτυξη)

Επιλογή Νο 2: Να περικόψω τις ανάγκες μου και να μειώσω τα έξοδά μου (περικοπές)

Επιλογή Νο 3: Να διαπραγματευτώ με την τράπεζα το δάνειό μου με επέκταση και μείωση των δόσεων (αναδιάρθρωση)

Επιλογή Νο 4: Να πουλήσω κομμάτι της περιουσίας μου για να ξεχρεώσω μέρος του δανείου μου (ιδιωτικοποιήσεις).

Βασικά μπορώ να χρησιμοποιήσω από μία έως και τέσσερις επιλογές –όσο περισσότερες, τόσο γρηγορότερα θα ξεμπλέξω απ’ όλα αυτά. Σε αυτό το σημείο αξίζει να δούμε τις συμβουλές των κομμάτων στον εργαζόμενο της ιστορίας μας: ΠΑΣΟΚ: Ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να βρει δεύτερη δουλειά, πρέπει να περικόψει 100 ευρώ από τα έξοδά του και να αναδιαρθρώσει το χρέος του. Δυστυχώς, μάλλον θα αναγκαστεί να πουλήσει και κάτι. ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Ο εργαζόμενος χρειάζεται και δεύτερη δουλειά ως ημιαπασχόληση, αναδιάρθρωση χρέους και πώληση περιουσίας, χωρίς καμμία περικοπή εξόδων. ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Ο εργαζόμενος πρέπει να δουλεύει λιγότερο στην πρώτη δουλειά που έχει, να αυξήσει τα έξοδά του, να μην πουλήσει τίποτα και να φεσώσει την τράπεζα (Με τον τρόπο αυτόν η Παπαρήγα, ο Τσίπρας και ο Λαφαζάνης έχουν την εντύπωση ότι θα πάρουν την ρεβάνς τους από την ιστορία…).
Μια που έρχονται εκλογές, πολύ σύντομα μάλλον, ας απαντήσουμε μερικές ερωτήσεις που όλοι έχουν και θα κληθούν να απαντήσουν στις κάλπες. Εξάλλου, είναι τα πράγματα που θα ακούμε όλη μέρα στα κανάλια:

Ερώτηση Νο 1: Τί είναι επιτέλους αυτό το ΑΕΠ και γιατί παίζει τόσο σημαντικό ρόλο; Έχει καμμία σχέση με τα έσοδα; Απάντηση: Το ΑΕΠ είναι στην ουσία ο τζίρος που κάνει η οικονομία σε έναν χρόνο. Τα έσοδα είναι τα καθαρή κέρδη που μένουν από τον τζίρο αυτό. Σύμφωνα με την ΕΕ, η Ελλάδα μαζεύει λιγότερα έσοδα σε ποσοστό 6% του ΑΕΠ σε σχέση με το μέσον όρο της ΕΕ, δηλαδή περίπου 14 δισεκατ. ευρώ. Γι αυτό μιλάνε όλοι για διαλυμένο φοροεισπρακτικό μηχανισμό, γι αυτό οι ξένοι «τα έχουν πάρει» μαζί μας.

Ερώτηση Νο 2: Θα πέσουν οι φόροι αν στην κυβέρνηση βγει ο Σαμαράς ή κάποια άλλη συγκυβέρνηση; Απάντηση: Όχι, κυρίως γιατί θα το απαιτήσουν οι ξένοι. Θα πουν, μαζέψτε πρώτα τα 14 δισεκατ. που είπαμε παραπάνω και μετά το συζητάμε. Στην καλύτερη περίπτωση, θα υπογραφεί ένα μνημόνιο που μακροπρόθεσμα και υπό προϋποθέσεις θα ρίχνει τον ΦΠΑ και τους υπόλοιπους φόρους (σε 2-3 χρόνια και αν μαζευτούν έσοδα). Με την λύση αυτή, πάντως, συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό και ο Αντ.Σαμαράς, αλλά όχι κάποιοι άλλοι μέσα στην ΝΔ που «ονειρεύονται» μιαν Ελλάδα εκτός Ευρώπης.

Ερώτηση Νο 3: Υπάρχει περίπτωση με οποιαδήποτε κυβέρνηση να βγούμε από το μνημόνιο; Απάντηση: Ναι, αν η κυβέρνηση αυτή έχει αποφασίσει να καταργήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, να απομονωθεί από τις διεθνείς αγορές και να επιστρέψει στην δραχμή με ισοτιμία 1 ευρώ = 1.100 δραχμές.

Ερώτηση Νο 4: Πρέπει να πιστέψω κάποιον πολιτικό που θα μού υποσχεθεί αυξήσεις (συντάξεων κλπ) πριν τις εκλογές; Απάντηση: Όχι, συνεχίζουμε να τρώμε 20 δισεκατ. περισσότερα από αυτά που βγάζουμε κάθε χρόνο. Η επόμενη αύξηση γενικώς θα έρθει όταν το ποσό αυτό μηδενιστεί και γίνουμε ανεξάρτητοι (υπολογίστε σε τουλάχιστον 6-8 χρόνια).

Ερώτηση Νο 5: Τί πρεπει να κάνουμε για να σωθούμε; Απάντηση: Έχει απαντηθεί στο δεύτερο μέρος. Το σημαντικότερο είναι να διαλυθεί ο κομματισμός και αυτό είναι το δυσκολότερο. Κυρίως γιατί δεν το θέλει ο απλός πολίτης. Οι περισσότεροι είναι ταγμένοι σε κόμματα και αυτό δύσκολα αλλάζει. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα είναι πανίσχυρο ακόμα και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί.

Απομένει έτσι ένα τελευταίο ερώτημα: πώς θα τα καταφέρει; Η απάντηση είναι εξόχως δύσκολη, γιατί όλα εξαρτώνται από το ποσοστό εθνικής ευθύνης που έχουν οι κορυφαίοι πολιτικοί μας. Αν είναι αρκετά μεγάλο, πιθανότατα από τον Απρίλιο και μετά ίσως αρκετοί συμπατριώτες μας θα αρχίσουν να χαμογελούν. Αν όχι, θα γίνουμε οι περιθωριακοί της Ευρώπης, κάτι σαν την τσιγγάνικη συνοικία έξω από την πόλη. Η ζωή αυτών που «προνόησαν» τα τελευταία 30 χρόνια θα σωθεί, οι υπόλοιποι θα αργοπεθαίνουν. Μεγάλο μέρος, κυρίως των νέων, θα φύγει από την χώρα. Μαζί τους και η πολιτική τάξη που μάς έφερε εδώ, εξ αιτίας της οργής των ανθρώπων που κατά τα άλλα την στήριξαν 35 χρόνια…

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

2012-01-26T23:25:00.008+02:00

Το "αμερικανάκι", ο γαλάζιος Γιωργάκης, το παίζει τώρα, τάχατες, και φιλορώσος!

Από την ειδησεογραφία: "Σε συνάντηση με τον προσωπάρχη του Κρεμλίνου, Σεργκέι Ιβανόφ, που διεξήχθη σε εξαιρετικό κλίμα -απόδειξη πως αυτή διήρκεσε μιάμιση ώρα- ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε την ανάγκη ανάτασης των διμερών σχέσεων. Ο κ. Ιβανόφ επισήμανε πως «παρά τα γνωστά προβλήματα και τις καθυστερήσεις που υπήρξαν, γνωρίζουμε πως εσείς είστε υποστηρικτής των ελληνορωσικών σχέσεων»."

Σχόλιο 1ο: Σοβαρά meeting κάνει ο Αντωνάκης. Μιάμιση ώρα με τον προσωπάρχη του Κρεμλίνου! Πόσο άραγε διήρκεσε η συνάντησή του με τον γελωτοποιό του Πούτιν και πόσο με τον αρχικαμαρότο του;

Σχόλιο 2ο: Να θυμήσει κάποιος στον Ρώσο ανώτατο αξιωματούχο (τον προσωπάρχη καλέ!) πως ο Αντωνάκης, σύμφωνα με τα Wikileaks, το 2008, όταν ακόμα ήταν απλός ευρωβουλευτής, έκανε κρυφές συναντήσεις με την Αμερικάνικη Πρεσβεία στην Ελλάδα, συζητούσε με υψηλούς παραγοντες της πρεσβείας και ενάντια στις επίσημες θέσεις της Ελλάδας, σε θέματα που...
προωθούσε η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, όπως πχ η αγορά ρωσικών τεθωρακισμένων και η Ελληνο-Ρωσική προσέγγιση, δίνοντας μάλιστα και αυθαίρετες διαβεβαιώσεις ότι θα μπλοκάρει την αγορά! Επίσης συμφωνα με τα ίδια έγγραφα ανάλαβε να προωθήσει τις Αμερικανικές θέσεις για αυτά τα θέματα προς όλους αυτούς που έπρεπε να ακούσουν! Επιπλέον, συμφωνα με τα Wikileaks που εξασφάλισε αποκλειστικά η Καθημερινή, υπάρχουν σαφείς υπόνοιες σύμφωνα με εμπιστευτικό τηλεγράφημα του Αμερικανού Πρέσβη Ντάνιελ Σπέκχαρτ ότι ο Αντώνης Σαμαρας ήταν ο εκλεκτός των Αμερικάνων στην μακρόχρονη εσωκομματική διαδικασία διαδοχής μέσα στη Νέα Δημοκρατία, τουλάχιστον από το 2008.

Σχόλιο 3ο: Θα βγάλει και 1-2 φωτογραφίες με τον Πούτιν, ή τον σωσία του, θα σας γελάσω, για να πουν ότι συναντήθηκαν και να τον παίζει πρωί-βράδυ το 'Συγκρότημα"! Αμ πως! (Είναι μαγκιά η ... κατάντια του να σε γλύφουν "Συγκρότημα" και Αυριανή!)

Σχόλιο 4ο: "Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του" Αλλά οι Ρώσοι δεν τρώνε κουτόχορτο Αντωνάκη...και το έξυπνο πουλί στο τέλος ... από την μύτη πιάνεται!

Πως να φορέσετε ένα αντρικό πουκάμισο (με χάρη)

2012-01-26T22:34:00.003+02:00

“Ποιος πολιτισμός για την Ευρώπη”

2012-01-26T19:58:00.000+02:00

ΕΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων σας προσκαλεί

την Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012 στις 11.30 το πρωί

σε ενημερωτική ομιλία με θέμα

“Ποιος πολιτισμός για την Ευρώπη”.

Ομιλητής ο κ. Παναγιώτης Δρακόπουλος.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του Ευρωπαϊκού

Κοινοβουλίου στην Αθήνα, Αμαλίας 8, Σύνταγμα.

Ώρα προσέλευσης 11.15

του Α. Πετρουλάκη στην Καθημερινή

2012-01-26T17:45:00.000+02:00

Να γιατί δεν μειώνεται το έλλειμμα:

2012-01-26T15:49:00.000+02:00

16 δις παραπάνω από το 2004 οι κρατικές δαπάνες το 2011!

Με βάση τα απολογιστικά στοιχεία του προϋπολογισμού του 2011, οι πρωτογενείς λειτουργικές δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού το 2011 έμειναν ουσιαστικά οι ίδιες σε σχέση με το 2010 και εξακολουθούν να είναι 16 δις μεγαλύτερες από ό,τι το 2004 (η χρονιά των Ολυμπιακών!).

Για το λόγο αυτό, παρά τις τεράστιες νέες φορολογίες, το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού αυξήθηκε σε σχέση με το 2010 και ως απόλυτο νούμερο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Προκύπτει λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα:...

Η οικονομία συρρικνώνεται όχι γιατί μειώνεται το έλλειμμα, αλλά γιατί το κράτος συνεχίζει να δαπανά πολύ περισσότερο από ό,τι αντέχει η πραγματικότητα της οικονομίας.

Τα κόμματα προστατεύουν όσο μπορούν τους κομματικούς στρατούς τους, την ώρα που ο ιδιωτικός τομέας καταστρέφεται, ένα εκατομμύριο άνθρωποι είναι χωρίς δουλειά και η οικονομική αβεβαιότητα και η έλλειψη εμπιστοσύνης για το μέλλον, λόγω της άρνησης των κομμάτων να προχωρήσουν στη συρρίκνωση του κράτους, οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή.

(Από ανακοίνωση του υπεύθυνου του Τομέα Οικονομίας και Οικονομικών της Δημοκρατικής Συμμαχίας, ευρωβουλευτή, Θεόδωρου Σκυλακάκη)

Η Ελλάδα που επιμένει ότι...

2012-01-26T13:29:00.000+02:00

...είναι στραβός ο γιαλός!

Φυγή κεφαλαίων κι επιστροφή στη δραχμή

2012-01-26T11:34:00.000+02:00

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπολογίζει ότι, συνολικά, τα κεφάλαια που «έφυγαν» από τις ελληνικές τράπεζες με κατεύθυνση το Λονδίνο, την Ελβετία, το Λουξεμβούργο και κάποια Νησιά Κέϋμαν ανέρχονται από την αρχή της κρίσεως έως σήμερα σε περίπου 80 δισεκατ. ευρώ.

Δηλαδή, αντιπροσωπεύουν το 25% του ελληνικού δημοσίου χρέους και το 36% της συνολικής αποταμιεύσεως της χώρας, όπως αυτή εμφανιζόταν στο τέλος του 2009.

Το ότι στην Ευρώπη της ελεύθερης κινήσεως κεφαλαίων ελληνικά κεφάλαια μετακόμισαν από την Ελλάδα προς άλλες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) είναι απολύτως θεμιτό και νόμιμο.

Και το μόνο σχόλιο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι αυτό που αφορά... στην προέλευση των κεφαλαίων αυτών, μέρος των οποίων είναι σίγουρο πως προέρχεται από φοροδιαφυγή. Αλλά και αυτό είναι λογικό στην χώρα της διαφθοράς και της φαιδράς πορτοκαλέας. Διότι, όταν στην Ελλάδα ένας οίκος κομμωτικής μπορεί να έχει 2,6 δισεκατ. ευρώ χρέη προς το Δημόσιο, χωρίς ποτέ να έχει ενοχληθεί, όλα πλέον είναι πιθανά. Το ίδιο βέβαια ισχύει και από την στιγμή που κάποιες τράπεζες δανείζουν έως και 500 εκατ. ευρώ σε επιχειρήσεις υπό πτώχευση όχι με χρηματοοικονομικά κριτήρια αλλά με βάση πολιτικο-κομματικές παρεμβάσεις.

Το δεύτερο θέμα που απασχολεί το παρόν σημείωμα είναι αυτό του επενδυτικού προορισμού των «αποχωρούντων» από την Ελλάδα κεφαλαίων. Όπως μάς πληροφορεί η πολύ σοβαρή εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς», με βάση επίσημα στοιχεία από μεγάλα βρεταννικά μεσιτικά γραφεία ένα σεβαστό κομμάτι των κεφαλαίων που «μετακόμισαν» στο Λονδίνο επενδύεται σε ακίνητα και, υποστηρίζει η βρεταννική εφημερίδα, χάρη στις επενδύσεις αυτές στηρίζεται και η λονδρέζικη κτηματαγορά, η οποία είχε αρχίσει να παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με πληροφορίες έγκυρων Βρεταννών αναλυτών, οι Έλληνες που μετέφεραν κεφάλαια στο Λονδίνο συμμετέχουν και σε hedge funds τα οποία στοιχηματίζουν στην υποτίμηση του ευρώ έναντι του δολλαρίου, ταυτοχρόνως, όμως, τα ίδια πρόσωπα τροφοδοτούν και τις γνωστές καμπάνιες στην Ελλάδα για επάνοδο της δραχμής και βέβαια έξοδο της χώρας μας από την ευρωζώνη.

Συνάδελφος της βρεταννικής «Γκάρντιαν» μάς είπε, επίσης, ότι Έλληνες κεφαλαιούχοι στηρίζουν σήμερα και τον ηγέτη του βρεταννικού δεξιού λαϊκιστικού «Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου» (UKIP), ευρωβουλευτή κ. Νάϊγκελ Φαρέτζ, ο οποίος, πέρα από το μένος κατά της ευρωζώνης, καταφέρεται βίαια και εναντίον της Γερμανίας. Εξάλλου, θεωρείται ο «πατέρας» της γνωστής θεωρίας περί 4ο Ράϊχ, την οποία πολλοί –ανιστόρητοι και εκ του πονηρού– έχουν υιοθετήσει στην Ελλάδα, για να μπορέσουν με τον τρόπο τους να υπονομεύσουν οποιαδήποτε οικονομική εξυγίανση της χώρας.

Για την ιστορία υπογραμμίζουμε ότι τα 80 δισεκατ. ευρώ κεφάλαια που «μετακόμισαν» εκτός Ελλάδος, σε περίπτωση καταρρεύσεως της χώρας και επιστροφής της στην δραχμή, με την υποτίμηση που θα σημειωθεί, θα αντιπροσωπεύουν στην χειρότερη περίπτωση 1.275 τρισεκατομμύρια δραχμές, δηλαδή θα καλύπτουν το 100% του τότε θεωρητικού Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας. Με πιο απλά λόγια, δηλαδή, οι «υπερπατριώτες» επενδυτές θα έχουν αγοράσει ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να κουνήσουν το μικρό τους δακτυλάκι. Αν αυτή δεν είναι μία «μεγαλειώδης» κερδοσκοπική επιχείρηση εις βάρος ενός λαού, τότε ας έλθουν όλοι οι οικονομολόγοι του κόσμου να μάς πουν ποια άλλη μπορεί να είναι. Το δε γκροτέσκο στην όλη ιστορία είναι ότι οι «φυγαδεύσαντες» τα κεφάλαιά τους εκτός Ελλάδος επωφελήθηκαν από την ύπαρξη της ΕΕ και την θεσμική της λειτουργία –που σήμερα κάνουν ό,τι μπορούν για να την καταστρέψουν!

Ευλόγως, ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί –πέρα από την απληστία τους– δεν θέλουν να καταλυθεί στην Ελλάδα το παρασιτικό κράτος και το καθεστώς της πελατοκρατείας που το συντηρεί. Δεν θέλουν να εξαλειφθούν ο συνδικαλιστικός στρατός κατοχής και το κατεστημένο της ανομίας και της διαφθοράς. Βλέπουν με τρόμο την αποκατάσταση της αξιοκρατίας και θεωρούν εφιαλτική την ύπαρξη στην Ελλάδα ανθρώπων που θα μπορούσαν να ανεβάσουν το πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο της χώρας.

Υπό αυτή την έννοια, η οργανωμένη φυγή κεφαλαίων από την Ελλάδα δεν είναι μία απλή κίνηση προστασίας μιας δεδομένης αποταμιεύσεως. Με κάποιες εξαιρέσεις αποδεικνύεται σταδιακά ότι έχει και ευρύτερο πολιτικο-κοινωνικό χαρακτήρα. Δυστυχώς δε, τις ανομολόγητες επιδιώξεις ορισμένων πλουτισάντων από την ελληνική φαυλοκρατία, τις στηρίζουν στο εσωτερικό και αρκετοί αφελείς. Είναι όλοι αυτοί που αγνοούν ή δεν θέλουν να δουν κατάματα τα πραγματικά αίτια της ελληνικής κρίσεως, τα οποία πρωτίστως είναι απότοκα ενός φαυλοκρατικού πολιτικού συστήματος. Ένα φαυλοκρατικό σύστημα το οποίο, ακόμα και όταν βρέθηκε μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, αντί το ίδιο να αλλάξει, έκανε ό,τι μπορούσε για να μολύνει και αυτούς που το είχαν δεχθεί.

Μπράβο Ραγκούση!

2012-01-26T09:30:00.000+02:00

"Σέβομαι το δικαίωμα του βουλευτή να αποφασίζει όπως κρίνει, αλλά είναι δικαίωμά μου να μην δικαιολογώ την κοινοβουλευτική απόφαση που βάζει το συμφέρον 12.000 επαγγελματιών πάνω από το συμφέρον 11 εκατομμυρίων Ελλήνων".

Αυτά τονίζει σε δήλωσή του ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Γιάννης Ραγκούσης, με αφορμή την καταψήφιση του άρθρου για το άνοιγμα του επαγγέλματος του φαρμακοποιού.

Οι τέσσερεις γάτες

2012-01-25T22:58:00.000+02:00

4 άνδρες συζήταγαν για πόσο έξυπνες ήταν οι γάτες τους.

Ο πρώτος άνδρας ήταν Μηχανικός,
Ο δεύτερος ήταν Λογιστής,
Ο τρίτος Χημικός, και
Ο τέταρτος ήταν Δημόσιος Υπάλληλος.

Για καυχηθεί στους φίλους του ο Μηχανικός φωνάζει την γάτα του και της λέει,
"Κλιμακόμετρο, δείξε τι αξίζεις."
Ο Κλιμακόμετρος βάδισε μέχρι το γραφείο,έβγαλε λίγο χαρτί και ένα στυλό και ζωγράφισε χωρίς άλλη καθυστέρηση ένα κύκλο, ένα τετράγωνο, και ένα τρίγωνο.

Συμφώνησαν όλοι ότι όντως έξυπνη ήταν η γάτα του.

Αλλά ο Λογιστής υποστήριξε ότι... η γάτα του ήταν καλύτερη. Έτσι, φωνάζει την γάτα του και της λέει,
"Εξελάκη , δείξε τι αξίζεις."
Ο Εξελάκης πήγε στην κουζίνα και γύρισε με δυο ντουζίνες μπισκότα. Τα χώρισε σε 4 ίσες στίβες από 6 μπισκότα έκαστη.
Όλοι χειροκρότησαν το κατόρθωμα του Εξελάκη.

Όμως ο Χημικός υποστήριξε ότι η γάτα του ήταν καλύτερη. Έτσι, φωνάζει την γάτα του και της λέει,
"Δοσούλα , δείξε τι αξίζεις."
Η Δοσούλα σηκώθηκε, πήγε μέχρι το ψυγείο, έβγαλε ένα λίτρο γάλα, έβγαλε ένα δοσομετρικό ποτήρι από το ντουλάπι και μέτρησε ακριβώς 8 ουγγιές γάλα χωρίς να χύσει μια σταγόνα.

Όλοι συμφώνησαν ότι ήταν πράγματι έξυπνη η γάτα.

Τότε γύρισαν και οι τρεις στον Δημόσιο Υπάλληλο και τον ρωτούν "Η δική σου η γάτα τί κάνει;"
Ο Δημόσιος Υπάλληλος φώναξε τον γάτο του και του λέει, "Διάλειμμα, δείξε τι αξίζεις."
Ο Διάλειμμα πήδηξε όρθιος...
Έφαγε τα μπισκότα...
Ήπιε το γάλα...
Έκανε τα κακά του στις ζωγραφιές του Κλιμακόμετρου...
Πήδηξε τις άλλες τρεις γάτες...

Παραπονέθηκε ότι τραυμάτισε την πλάτη του κατά το πήδημα...
Κατέθεσε παράπονο για επικίνδυνες συνθήκες εργασίας...
Εισέπραξε αποζημίωση από το εργατικό ατύχημα... και

Την κοπάνησε για την υπόλοιπη ημέρα με αναρρωτική άδεια...

Γι' αυτό τον λόγο φίλοι μου, θέλουν όλοι να δουλέψουν στο ΔΗΜΟΣΙΟ!

του Π. Μαραγκού στο Έθνος

2012-01-25T21:56:00.000+02:00

ΠΑΣΟΚ είναι, ό,τι θέλει κάνει

2012-01-25T20:55:00.000+02:00

σχόλιο του Αντώνη Κρούστη:

Ο Χρυσοχοΐδης δεν διάβασε το μνημόνιο.

Η Κατσέλη το διάβασε μόνο για τρεις ώρες.

Ο Πρωτόπαπας τοδιάβασε ολόκληρο (δεν διευκρινίζει αν το κατάλαβε).

Οι υπόλοιποι το ψήφισαν και

Όλοι μαζί δεν το εφάρμοσαν.

Αναμενόμενο

2012-01-25T19:57:00.000+02:00

Στις παραλίες ο "παραλίας"

2012-01-25T18:52:00.000+02:00

Παραλία στη Κόστα Ρίκα

Χαμός στην Ελλάδα, η δανειακή σύμβαση κρίνει το μέλλον δεκαετιών, οι συντεχνίες διαλύουν την χώρα, αλαλούμ στο ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρος "αλλού γι' αλλού" κάπου "λιάζεται".

Η φωτό από την Κόστα Ρίκα όπου...
συνεδριάζουν οι "διεθνείς" σοσιαληστές!...

Ναι, αυτό το κλαμπ που φιλοξενεί ως μέλη του και όλους τους τριτοκοσμικούς δικτάτορες τύπου Καντάφι.

Κακοπερνάνε τα "βλαστάρια" των "ηλιθίων" λαών που τους ψηφίζουν και τους ανέχονται!
Αλήθεια, ποιός πληρώνει τον λογαριασμό;

Λέγε με Καψή;

2012-01-25T17:29:00.000+02:00

“Να σταματήσει το Μαξίμου τις διαρροές κατά βουλευτών!”

Ευθεία επίθεση κατά του Μεγάρου Μαξίμου εξαπέλυσε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης με αφορμή διαρροές προς τον Τύπο που μιλούσαν για δυσφορία της κυβέρνησης για τη “συντεχνιακή” όπως τη χαρακτήριζαν τακτική των βουλευτών που καταψήφισαν χθες το βράδυ τη διάταξη για το ωράριο των φαρμακείων.

Οι συνταγές της κρίσης...

2012-01-25T16:59:00.000+02:00

Τι θα τρώμε...άμα σφίξει η κρίση!

Σας θυμίζει κάτι;

2012-01-25T15:55:00.000+02:00

Το Blog "Powerline" διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 100.000 δολαρίων για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό. Αν και αφορά τις ΗΠΑ, έχει απόλυτη εφαρμογή στην χώρα μας.

Η μεγάλη θολούρα του ελληνικού PSI

2012-01-25T14:51:00.000+02:00

Σκούρα τα πράγματα σε ό,τι αφορά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, καθώς η Γερμανία, η Γαλλία και το ΔΝΤ που έχουν ουσιαστικά αναλάβει να διεκπεραιώσουν το μεγάλο … παζάρι ως άμεσα ενδιαφερόμενοι καθώς θα καταβάλουν το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης του δεύτερου ελληνικού πακέτου, πιέζουν πλέον δραματικά και τις δύο πλευρές, Ελλάδα και πιστωτές. Στόχος τους είναι η συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών να μην απαιτήσει άλλα επίσημα κεφάλαια πέρα από τα μέχρι στιγμής συμπεφωνημένα 130 δις ευρώ.

Μια μέρα μετά την αρνητική απόφαση του Eurogroup που απέρριψε τη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών για μεσοσταθμικό επιτόκιο 4% στους νέους ελληνικούς τίτλους, η πλευρά του ιδιωτικού τομέα επανήλθε ζητώντας από την ευρωπαϊκή πλευρά να... συνεργαστεί σε μια από κοινού προσπάθεια για μια συμφωνία. «Είναι σημαντικό όλες οι πλευρές να αναγνωρίσουν πόσα πράγματα διακυβεύονται και να συνεργαστούν προκειμένου να βρεθεί μια λύση», δήλωσε ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Διεθνούς Χρηματοοικονομικής Τσαρλς Νταλάρα που διαπραγματεύεται για λογαριασμό των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Ο κ. Νταλάρα αρνήθηκε ωστόσο να απαντήσει όταν ρωτήθηκε για το αν η αντιπροσωπεία των πιστωτών προτίθεται να κατέβει κάτω το επιτόκιο του 4% που, όπως είχε δηλώσει τη Δευτέρα, αποτελούσε την ‘τελευταία προσφορά’. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, από την άλλη μεριά, απάντησαν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει επιτόκιο άνω του 3,5%, πράγμα που απαιτεί την επιβολή ακόμη μεγαλύτερων ζημιών στους πιστωτές.

Σύμφωνα με Ευρωπαίους αξιωματούχους, Ελλάδα και ιδιώτες πιστωτές θα αρχίσουν εντός των ημερών άλλον έναν σκληρό γύρο διαπραγματεύσεων, παρά τη στενότητα του χρόνου. Ιδίως η Γερμανία και το ΔΝΤ θα ήθελαν να βεβαιωθούν ότι η όποια τελική συμφωνία για το PSI μπορεί να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους ώστε να αποφευχθεί η ανάγκη για νέα χρηματοδότηση προς την Αθήνα. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απέρριψε τα λόγια του Τσαρλς Νταλάρα περί ‘τελευταίας προσφοράς’ παρατηρώντας: «Αυτά συμβαίνουν σε κάθε παζάρι, δεν υπάρχει λόγος να εντυπωσιάζουν. Τουλάχιστον εμένα δεν με εντυπωσιάζουν».

Παράλληλα, η τρόικα ζητά και από την Αθήνα τη λήψη άμεσων και σαρωτικών μέτρων ώστε να δώσει το πράσινο φως για να προχωρήσουν οι αλληλένδετες διαδικασίες του PSI και της δανειακής σύμβασης. Τα μέτρα είναι γνωστά και αφορούν τις ΔΕΚΟ, τους δημόσιους οργανισμούς, τον ιδιωτικό τομέα και τις μειώσεις των επικουρικών συντάξεων. Ενώ παράλληλα ζητείται από τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου να αναλάβουν ενυπόγραφες δεσμεύσεις ότι θα τηρήσουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα και μετά τις εκλογές.

Ο επίτροπος οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων Όλι Ρεν δήλωσε από την πλευρά του ότι Ελλάδα και πιστωτές είναι κοντά σε συμφωνία η οποία ελπίζει ότι θα κλείσει μέσα στο Γενάρη. Μετέωρη στη διελκυστίνδα πιέσεων και αντιπιέσεων μεταξύ των πιστωτών και των Ευρωπαίων εταίρων της, η κυβέρνηση Παπαδήμου θέλει να ελπίζει ότι η συμφωνία θα κλείσει εγκαίρως.

Ως γνωστόν, δίχως τη συμφωνία η Ελλάδα θα υποχρεωθεί σε ένα μη εθελοντικό σκληρό χρεοστάσιο, το οποίο στην πραγματικότητα συμφέρει τη χώρα καθώς θα της δώσει τη δυνατότητα να διαγράψει ακόμη μεγαλύτερο μέρος του χρέους της, αλλά δεν συμφέρει την Ευρωζώνη, καθώς ενδέχεται να ασκήσει περαιτέρω πιέσεις στα άλλα μέλη της ευρωπαϊκής περιφέρειας και να προκαλέσει έναν νέο γύρο αναταραχής στις αγορές ομολόγων. Παρά ταύτα, είναι ενδιαφέρον ότι αρκετοί οικονομολόγοι εμφανίζονται πλέον να αμφιβάλλουν αν ο κίνδυνος μιας απειλής είναι τόσο σοβαρός σήμερα που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει πλημμυρίσει τον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο με φτηνή ρευστότητα ύψους μισού τρις ευρώ.

Ανάλογες εκτιμήσεις διατύπωσε κι ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης S&P που ανακοίνωσε χτες ότι είναι πιθανόν να υποβαθμίσει την βαθμολογία της Ελλάδας σε ‘επιλεκτική χρεοκοπία’ είτε η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους γίνει με εθελοντική συμφωνία είτε όχι, σημείωσε όμως ότι αυτό μπορεί να μην οδηγήσει σε νέα αναταραχή. «Δεν είναι δεδομένο ότι ένα ελληνικό χρεοστάσιο θα έχει συνέπειες ντόμινο στην Ευρωζώνη», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τζον Τσάμπερς, πρόεδρος της επιτροπής βαθμολόγησης των κρατικών ομολόγων του οίκου.

Πολύ πιο ανήσυχο εμφανίστηκε, αντίθετα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ΔΝΤ δημοσιοποίησε χτες τη μείωση των προοπτικών για την παγκόσμια ανάπτυξη, με την επισήμανση ότι η κρίση χρέους της Ευρωζώνης κλιμακώνεται επιβαρύνοντας την παγκόσμια οικονομία και ζήτησε από τους Ευρωπαίους πολιτικούς να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη.

Δύο ακόμη από τα νέα της χτεσινής ημέρας που θα θέλαμε να κρατήσουμε χωρίς να είμαστε ακόμη βέβαιοι για το πού μας πάνε:

• Πρώτον, μια ενδιαφέρουσα πληροφορία περί πτώσης του ‘ταμπού μιας υποχρεωτικής αναδιάρθρωσης’ – που μπορεί κάτι να προαναγγείλει ή να διαρρέει ως μέσο άσκησης πίεσης στους πιστωτές – από το Ρόιτερ. Σύμφωνα με πηγές της Ευρωζώνης που επικαλείται το πρακτορείο, τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Έλληνες πολιτικοί φαίνονται πλέον πιο διατεθειμένοι να εξετάσουν το μέχρι σήμερα απαγορευμένο ζήτημα μιας υποχρεωτικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και παύουν να διακατέχονται από την έμμονη ιδέα της ‘πάση θυσία’ μη ενεργοποίησης των ασφαλιστικών συμβολαίων του, των γνωστών CDS.

«Υπάρχει μια ελαφρά αλλαγή στη βασική διάθεση αλλά όχι και στη στοχοθέτηση της επίσημης πολιτικής», δήλωσε ανώτατος αξιωματούχος σε ό,τι αφορά τις θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ και μια δεύτερη πηγή της Ευρωζώνης επιβεβαίωσε ότι αυτή η μεταβολή ισχύει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο προσθέτοντας παρά ταύτα: «Παραμένουμε ακόμη στο σχέδιο Α».

• Δεύτερον, την εκρηκτική άνοδο του κόστους ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης του δημόσιου χρέους της Πορτογαλίας που χτύπησε χτες νέα ιστορικά υψηλά – και μάλιστα εν μέσω των καθησυχαστικών δηλώσεων οικονομολόγων και οίκων ότι η κατάσταση στον ευρωπαϊκό Νότο βελτιώνεται… Η κατάσταση μπορεί πράγματι βελτιώνεται στις μεγάλες αγορές των ιταλικού και ισπανικού χρέους, όχι όμως και του πορτογαλικού όπου επιδεινώνεται. Τα CDS του 5ετούς πορτογαλικού αυξήθηκαν κατά 0.13 μονάδες βάσης σε 12.7%, ενώ και τα πορτογαλικά ομόλογα της παραμένουν σε πολύ υψηλά επίπεδα μετά την τελευταία υποβάθμιση του χρέους της Λισσαβόνας στην κατηγορία των ‘σκουπιδιών’ – αλλά και εν μέσω των ανησυχιών ότι μετά τη δεύτερη διάσωση με κούρεμα των ομολογιούχων της Ελλάδας σειρά θα πάρουν οι ομολογιούχοι της Πορτογαλίας…

πηγή: sofokleous10

Σκουπιδότοπος η Ελλάς!

2012-01-25T12:59:00.000+02:00

Tελικά το πολιτικό «μακελειό» έγινε στη Βουλή αργά τη νύχτα της Τρίτης, με την διακομματική καταψήφιση της ρύθμισης του Ανδρέα Λοβέρδου για το ωράριο των φαρμακείων.

Σ΄αυτή την αρνητική, για τον υπουργό Υγείας, εξέλιξη οδήγησαν οι αρνητικές ψήφοι πολλών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, ενώ συνέβαλλαν τα «παρών» των βουλευτών της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.

Είναι προφανές πως...
αυτός ο τόπος δεν έχει ελπίδα.

Ούτε ελπίδα, ούτε προοπτική.

Όλοι οι παραγωγικοί πολίτες θα οδηγηθούν, αργά ή γρήγορα, στην μετανάστευση για να παραμείνει η χώρα τσιφλίκι των εργατοπατέρων, των συντεχνιών, των κρατικοδίαιτων και ΔΕΚΟ.

Οι χαραμοφάηδες και οι μετανάστες, νόμιμοι και παράνομοι.

Σκουπιδότοπος η Ελλάς!

Αμήν και Καλό Πάσχα!

Κακοήθειες...

2012-01-25T11:41:00.000+02:00

Η ώρα της αυτοκριτικής

2012-01-25T11:35:00.000+02:00

Ο κ. «είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν διάβασα το μνημόνιο»!

2012-01-25T09:47:00.000+02:00

του Γ. Ιωάννου στο Έθνος

2012-01-24T22:57:00.000+02:00

«Είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν διάβασα το μνημόνιο»!

2012-01-24T21:59:00.000+02:00

Η Συμμαχία για Χρυσοχοΐδη

2012-01-24T20:44:00.000+02:00

Ο γραμματέας της Κ.Ε. της Δημοκρατικής Συμμαχίας, κ. Γιάννης Οικονόμου, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η διαρκής προσπάθεια του υπουργού Ανάπτυξης να κερδίσει εσωκομματικούς πόντους δεν μας αφορά.

Η ομολογία του όμως ότι «είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν διάβασα το μνημόνιο» μας προκαλεί, μας εξοργίζει και αποδεικνύει γιατί η χώρα με την κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε εδώ που είναι σήμερα.

Ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν διαπραγματεύτηκαν καθόλου το μνημόνιο, ο κ. Χρυσοχοΐδης (και γύρευε και πόσοι άλλοι), δεν μπήκαν καν στον κόπο να το διαβάσουν και όλοι μαζί κατέφυγαν στις οριζόντιες περικοπές και τα χαράτσια.

Την ώρα που...
η Δημοκρατική Συμμαχία και η Ντόρα Μπακογιάννη, με προτάσεις που έκαναν τις θυσίες πιο δίκαιες και την πίεση στον ιδιωτικό τομέα μικρότερη, έπειθαν τους Ευρωπαίους συνομιλητές μας, βασικά στελέχη της κυβέρνησης Παπανδρέου, όμηροι των φιλοδοξιών τους, αδιάβαστοι και πολύ απασχολημένοι, οδηγούσαν τη χώρα στα βράχια και την κοινωνία στην εξαθλίωση».

Στερέψανε τα χρώματα για τους χαμαιλέοντες!

2012-01-24T19:29:00.000+02:00

Χρυσοχοΐδης (πριν λίγο στο fb): "...Δεν ασχολήθηκα, όχι με το κείμενο, αλλά ούτε καν με τις διαδικασίες της δήθεν διαπραγμάτευσης..."...

..."δήθεν διαπραγμάτευσης";

Καρφώνετε και τα συντρόφια σας τώρα Μιχαλάκη;
Αυτό πότε το αντιληφθήκατε Μιχαλάκη;
Αφού τότε δεν ευκαιρούσατε!

Καλή η προσπάθεια να αποσείσετε τις ευθύνες σας!
Όλοι οι ΠΑΣΟΚΟΙ έχουν ήδη πάρει σειρά για...
την αντι-μνημονιακή κωλοτούμπα τους.
Είτε άγαρμπα, είτε περίτεχνα...είτε με νάζι είτε στενάζει!
Η ουσία παραμένει...όπως και η αλήθεια:
"Οι άβουλοι κομπάρσοι που μας κυβερνούν νοιάζονται απλά και μόνο για τις θεσούλες τους στον περιοδεύοντα θίασο των παλιάτσων της συμφοράς..."
Μόνο που η παράσταση έλαβε τέλος.

Α! και κάτι τελευταίο:
"Κορίτσια προσοχή, μην σκίσετε το καλσόν!"

Ξέπλυμα χρήματος μέσω δελτίων ΟΠΑΠ;

2012-01-24T18:33:00.000+02:00

Θα ασχοληθεί κανείς με το ξέπλυμα χρήματος μέσω των δελτίων του ΟΠΑΠ και τα οργανωμένα κυκλώματα διαφθοράς στις εφορίες;

1. Τα 2032 κερδισμένα δελτία Καραμπέρη, αξίας 5,5 εκ. ευρώ, εμφανίζονται στον τύπο να έχουν εκδοθεί σε δεκάδες πρακτορεία του ΟΠΑΠ ανά την Ελλάδα. Σκοπεύει η διοίκηση του ΟΠΑΠ και το υπουργείο Οικονομικών, να ασχοληθούν με τις ευθύνες για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος από πλευράς συνεργατών του ΟΠΑΠ (ποιοι και γιατί πούλησαν τα συγκεκριμένα δελτία); Θα το εξετάσει αυτεπαγγέλτως η δικαιοσύνη και θα δεήσει να ασχοληθεί με το θέμα η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες;

2. Η συμμετοχή στο κύκλωμα δύο στελεχών του υπουργείου Οικονομικών (ο ένας κορυφαίο στέλεχος του ΣΔΟΕ στη Θεσσαλονίκη), αποτελεί μια ακόμα απόδειξη ότι τα 100.000 τουλάχιστον λαδώματα που γίνονται ετησίως στις εφορίες είναι έργο οργανωμένων κυκλωμάτων διαφθοράς που δρουν στο υπουργείο Οικονομικών.

Σκοπεύει να...
ασχοληθεί με το πρόβλημα ο υπουργός Οικονομικών ή θα συνεχίσει να παριστάνει ότι πρόκειται για μεμονωμένες συμπεριφορές; Θα δώσει η κυβέρνηση τα μέσα στους οικονομικούς εισαγγελείς να το ερευνήσουν αυτοί ή θα συνεχίσει να προσπαθεί (με διάφορους τρόπους) να απαλλαγεί από αυτούς; Γιατί τηρούν αιδήμονα σιωπή για το θέμα τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και η αριστερά;

3. Γιατί η κυβέρνηση και ο υπουργός Οικονομικών δεν προχωρεί στη θέσπιση επωνύμων δελτίων στον ΟΠΑΠ για να σταματήσει τουλάχιστον το νέο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, όπως είχα ζητήσει με αφορμή άλλη υπόθεση ξεπλύματος, από τον περασμένο Οκτώβριο; Γιατί δεν υφίστανται έκτακτο φορολογικό έλεγχο όσοι δημόσιοι λειτουργοί και άλλοι παράγοντες του δημοσίου βίου έχουν δικαιολογήσει το πόθεν έσχες με δελτία του ΟΠΑΠ και κέρδη από τυχερά παιχνίδια; Τι εμποδίζει την κυβέρνηση να υιοθετήσει τις προτάσεις αυτές;

Περί χρόνου και μνημονίου!

2012-01-24T16:57:00.000+02:00

«Είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν διάβασα το μνημόνιο»
Μ. Χρυσοχοΐδης
Υπ. Ανάπτυξης

Για να ψηφίζει περικοπές και χαράτσια είχε χρόνο!

Οι νέες πρίζες της ΔΕΗ!

2012-01-24T15:46:00.000+02:00

Μήπως τελικά η Θάτσερ είχε δίκιο;

2012-01-24T13:47:00.000+02:00

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 21 χρόνια από τότε που η Μάργκαρετ Θάτσερ εκφώνησε το διάσημο λόγο περί Ευρώπης στη Βουλή των Κοινοτήτων, όπου είχε πει το περίφημο «No, no, no».
Εκείνες τις ημέρες η Ευρώπη ήταν «μεθυσμένη» από το όραμα του Ζακ Ντελόρ για ένα κοινό νόμισμα που θα καθιστούσε τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών ακόμα πιο στενή και θα οδηγούσε το ευρωπαϊκό εγχείρημα ένα βήμα πιο κοντά προς την ολοκλήρωση.

H Θάτσερ μπορεί να φάνταζε τότε μόνη, ωστόσο εκπροσωπούσε συνολικά τον βρετανικό σκεπτικισμό έναντι της Ευρώπης. Δεν είναι ψέμα άλλωστε, πως τη Μεγάλη Βρετανία τη χωρίζει από την ηπειρωτική Ευρώπη κάτι πολύ πιο βαθύ από το Στενό της Μάγχης. Οι Βρετανοί ως νησιωτικός, εμπορικός λαός ανέπτυξαν μια διακριτή παράδοση σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία φυσικά τους συνοδεύει και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Και όμως, η «Σιδηρά Κυρία», μπόρεσε να... διακρίνει με την εξαιρετική της διαύγεια πως το ευρώ δεν θα μακροημερεύσει όχι για πολιτικούς μα κυρίως για οικονομικούς λόγους. Η αυτοβιογραφία της η οποία πρωτοκυκλοφόρησε το 1993, έρχεται σήμερα σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία καθώς εκεί αναφέρει πως στο κοινό νόμισμα δεν θα μπορούσαν να συνυπάρξουν τα μεγάλα βιομηχανικά κράτη όπως η Γερμανία, μαζί με τις αναιμικές οικονομίες των μικρών κρατών.

Η Θάτσερ ήταν πεπεισμένη πως η Γερμανία θα έχει εμμονές με τον πληθωρισμό και πως το ευρώ θα αποδεικνυόταν θανάσιμο για τις οικονομικά ασθενέστερες χώρες.

Παρόλα αυτά με την απομάκρυνσή της από την Nτάουνινγκ Στριτ, φωνές σαν τη δική της σιώπησαν στη Βρετανία για πολλά χρόνια, κι όσο και αν σε εμάς φαίνεται περίεργο, από την εποχή του Τόνι Μπλερ και μετά είχε δημιουργηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο ένα άτυπο consensus μεταξύ κομμάτων, συνδικάτων και ΜΜΕ, το οποίο ήταν υπέρ της υιοθέτησης του κοινού νομίσματος.

Φυσικά αυτό το consensus ήταν αυτονόητο στις άλλες χώρες μέλη, κυρίως δε στην Ελλάδα. Όποιος εξέφραζε μια διαφορετική άποψη έναντι του «ευρωπαϊκού μέλλοντος», έμπαινε στο στόχαστρο, ήταν εθνικιστής, ξενοφοβικός και αναχρονιστής.

Οι υποστηρικτές του ευρώ και της ενοποίησης, τα «παιδιά του Διαφωτισμού» είχαν (και έχουν εν πολλοίς) μια ενδιαφέρουσα μεταφυσική εμπιστοσύνη στην Ευρώπη, όμοια με την πίστη στο Θεό την οποία συνήθως κοροϊδεύουν. Δε βασίζεται σε κανένο λογικό δεδομένο.

Σήμερα είκοσι ένα χρόνια μετά η Θάτσερ φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Τα προβλήματα χρέους απειλούν να τινάξουν το κοινό νόμισμα στον αέρα, ο ευρωσκεπτικισμός ενισχύεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ηπείρου και παλιοί εθνικισμοί κάνουν την εμφάνισή τους λόγω της Γερμανικής ηγεμονίας.

Μην ξεχνάμε ότι η δημιουργία του ευρώ ήταν και είναι πρωτίστως ένα πολιτικό εγχείρημα και ως εκ τούτου πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο. Οι Ευρωπαίοι συνολικά καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ή να προχωρήσουν σε οικονομική και πολιτική ενοποίηση ή να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα.

Και το ερώτημα παραμένει: Μήπως τελικά η Θάτσερ είχε δίκιο;

πηγή: sofokleous10.gr

Εσείς τι θα κάνατε;

2012-01-24T11:16:00.000+02:00

του Αντώνη Κρούστη

Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους του μόχθου και της εργασίας,τίμιους και ικανούς. Ένας εξ αυτών είναι φίλος μου παιδικός. Ξέρω ότι για ναστήσει την επιχείρηση του κατέβαλε όχι μόνο κόπο και χρήμα, αλλά και κομμάτιτης προσωπικής του ζωής .

Η μικρομεσαία επιχείρηση του απασχολεί περί τα 20 άτομαμε μισθολογικό κόστος, ανά μήνα εργασίας, για τον καθένα 2.500 -3.000ευρω(μισθός, επιδόματα, κρατήσεις, ασφαλιστικές εισφορές κλπ).

Την περίοδο αυτή,

οι πωλησεις πέφτουν κατακόρυφα,

οι πελάτες δεν τον πληρώνουν,

οι επισφάλειες γίνονται απειλητικές,

οι προμηθευτές του δεν κάνουν πίστωση πλέον , οι τράπεζες δεν τον χρηματοδοτούν,πλήρωσε έκτακτες εισφορές στο κράτος , και αυξήθηκε το κόστος παραγωγής μεπαράλληλη αύξηση στη τιμή των προϊόντων, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται νααντεπεξέλθει στις μηνιαίες υποχρεώσεις του.

Εξάντλησε όλα...

τα περιθώρια μείωσης των λειτουργικών τουδαπανών. Η σκέψη του να μειώσει προσωπικό ήταν αδύνατη, διότι σε κάθε μηχανήδούλευε και ένας άνθρωπος. Η δεύτερη σκέψη ήταν να αντικαταστήσει παλιούς«ακριβούς» εργαζόμενους με νέους «φθηνούς». Παρατήρησε όμως ότι η έλλειψηεμπειρίας ,του αύξησε το κόστος.

Καλεί λοιπόν τουςσυνεργάτες του (έτσι αποκαλούσε τους εργαζόμενους

του) σε διάλογο μείωσης μισθού για ένα διάστημα έως ηεπιχείρηση γίνει και πάλι εύρωστη.

Οι αντιρρήσεις των εργαζομένων ήταν καταλυτικές για τηνπρόοδο του διαλόγου. «Δεν έχεις το δικαίωμα», «άλλα λέει η Συλλογική ΣύμβασηΕργασίας», «θα σε καταγγείλουμε στην Επιθεώρηση Εργασίας» και άλλα τέτοια. Μιααπεργία ολίγων ημερών δεν έφερε μεγάλαπροβλήματα στην επιχείρηση, όσο η κατακόρυφη μείωση της παραγωγικότητας, λογωτης έλλειψης ικανοποίησης από την εργασία τους.

Η καλή σχέση τόσο ετών είχε διαταραχτεί θανάσιμα.

Τρεις μεγάλες παραγγελίες που ακυρωθήκαν και άλλες δυομεγάλες επιταγές που έσκασαν ακάλυπτες ,έφερε την επιχείρηση μπρος το χείλοςτου γκρεμού. Οι αποφάσεις έπρεπε να είναι γρήγορες και αποτελεσματικές, για τηνβιωσιμότητα της.

Ή θα ερχόταν σε νέα συμφωνία με τους εργαζόμενους, ή θατην έκλεινε ή θα την πουλαγε ή θα την μετέφερε στο εξωτερικό.

Εσείς τι θα κάνατε;

Η ώρα της αλήθειας

2012-01-24T09:24:00.001+02:00

του Τάκη Μίχα στο protagon.gr

Από τότε που ξέσπασε η κρίση μέχρι σήμερα τόσο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και η κυβέρνηση Παπαδήμου ακολουθούν την ίδια πολιτική, αυτό που θα ονόμαζα το «δόγμα Τσίπρα»: δεν κάνουμε καμιά μεταρρύθμιση εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι πιστωτές θα συνεχίσουν να μας χρηματοδοτούν, πιστεύοντας στις καταστροφικές επιπτώσεις μιας ελληνικής χρεοκοπίας/εξόδου από το ευρώ. Σε μεγάλο βαθμό αυτή η τακτική απέδωσε μέχρι σήμερα.

Ποτέ ίσως στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα κράτος δεν έχει πει τόσα ψέματα όπως φαίνεται από τις πράξεις του. Σε αντίθεση με τις κυβερνητικές επαγγελίες στα τελευταία δυόμιση έτη κανένας κρατικός οργανισμός δεν έκλεισε, κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν απολύθηκε, καμιά ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, καμιά απελευθέρωση επαγγέλματος ή άνοιγμα αγορών δεν πραγματοποιήθηκε. Και όταν ψηφίζονται νόμοι αυτοί δεν εφαρμόζονται, όπως αποδεικνύει ατράνταχτα η «απαγόρευση» του καπνίσματος.

Αν λοιπόν το δόγμα στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν... «προσποιούμεθα ότι δουλεύουμε και εσείς προσποιείσθε ότι μας πληρώνετε», το δόγμα στην σχέση Ελλάδος –ΕΕ είναι «προσποιούμεθα ότι κάνουμε μεταρρυθμίσεις και εσείς προσποιείσθε ότι μας πιστεύετε».

Όμως φαίνεται ότι αυτή η χαρούμενη ιστορία φτάνει στο τέλος της. Αυτό που ίσως δεν έχει γίνει ευρύτερα αντιληπτό είναι ότι από την στιγμή που επιτευχθεί η συμφωνία για το PSI ανοίγει πλέον διάπλατα ο δρόμος για την χρεοκοπία και την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη στην περίπτωση που δεν γίνουν οι μεταρρυθμίσεις. Διότι αν υποθέσουμε ότι επιτυγχάνεται μια συμφωνία για το PSI, οι ιδιώτες θα είναι πια «έξω από το παιχνίδι» και η Ελλάδα θα γίνει ένα εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο δυνητικά θα εμπεριέχει μικρότερες πιθανότητες μετάδοσης καθώς η πλειοψηφία των απωλειών στους ιδιώτες θα έχει ήδη καταμεριστεί.

Όπως αναφέρει ο αναλυτής Γιάκομπ Κιρκεργκαρντ του γνωστού ερευνητικού κέντρου της Ουάσιγκτον Peterson Institute of International Economics το πιο σημαντικό πρόβλημα δεν είναι η επίτευξη συμφωνίας ανταλλαγής ομολόγων όσο «η ανικανότητα της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου να εφαρμόσει το πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Αν δεν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις μια συμφωνία για το PSI απλά «θα αναβάλλει για μερικούς μήνες μια αναπόφευκτη οικονομική κατάρρευση». Όμως τότε μια οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας θα έχει λιγότερο σοβαρές επιπτώσεις για την ευρωζώνη. Καθώς δεν θα υπάρχουν πια ιδιώτες πιστωτές η πιθανότητα μετάδοσης των συνεπειών στον ιδιωτικό τομέα θα έχει μειωθεί σημαντικά.

«Μετά την επίτευξη της συμφωνίας για την ανταλλαγή των ομολόγων ο κίνδυνος μετάδοσης θα έχει μειωθεί σημαντικά, κάτι που σημάνει ότι η Ελλάδα θα χάσει το διαπραγματευτικό της όπλο έναντι των εταίρων της στην Ευρωζώνη. Όσο θα μειώνονται οι πιθανότητες μετάδοσης των επιπτώσεων μιας ελληνικής κατάρρευσης στις υπόλοιπες χώρες τόσο θα μειώνονται και οι δυνατότητες της Αθήνας να αποσπά πολιτικές υποχωρήσεις από τους εταίρους της. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα βρεθεί στο έλεος των «γερακιών» της ευρωζώνης που θα ενδιαφέρονται μόνο να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και το EFSF-χωρίς να τους καίγεται καρφί τι θα συμβεί στην Ελληνική οικονομία και στους πολίτες της χώρας. Σε τελική ανάλυση» καταλήγει ο ερευνητής «θα τεθεί το πολιτικό ερώτημα στην ευρωζώνη: Μπορεί η νομισματική ένωση να συνεχίσει να έχει ως μέλος της μια χώρα που είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να μεταρρυθμιστεί;»

Ο Δρόμος για τη Νίκη

2012-01-23T22:46:00.001+02:00

Έπειτα από ένα μακρύ ταξίδι «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ» έφθασε στο τέλος του. Πρόκειται για το ηλεκτρονικό βιβλίο του συμβούλου στρατηγικής και επικοινωνίας Βασίλη Φεύγα, με στρατηγικές, τακτικές και εργαλεία για επιτυχημένες προεκλογικές εκστρατείες.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρεις ενότητες:

- Στην πρώτη ενότητα αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο θα οργανώσει ένας υποψήφιος την προεκλογική του εκστρατεία.

- Στη δεύτερη ενότητα περιγράφονται τα εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκειά της.

- Στην τρίτη ενότητα δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στο τι πρέπει να κάνει ένας υποψήφιος τις τελευταίες ώρες, γιατί...
όπως δηλώνει και ο τίτλος της: “Η προεκλογική εκστρατεία δεν τελειώνει την Παρασκευή”.

Το βιβλίο διατίθεται ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα http://book.thewestwing.gr όπου ο χρήστης μπορεί να το ξεφυλλίσει, να το “κατεβάσει” στον υπολογιστή του ή να το εκτυπώσει για πιο άνετη ανάγνωση.

Σύντομα θα είναι διαθέσιμες και οι εφαρμογές για iPhone και iPad, καθώς και για συσκευές που χρησιμοποιούν το λειτουργικό σύστημα Android, ώστε ο χρήστης ανά πάσα στιγμή να μπορεί να το μελετήσει όπου και εάν βρίσκεται.

Τέλος, «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ» διαθέτει το δικό του κανάλι στο YouTube (http://www.youtube.com/user/electionsads), όπου έχουν αναρτηθεί προεκλογικά βίντεο από την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.

Εγκληματικό λάθος σε βάρος της Ελλάδας

2012-01-23T21:26:00.000+02:00

του Στέφανου Μάνου στο fb

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση έχει δεχτεί τη λογική ότι ο μόνος τρόπος να μειωθεί το χρέος είναι το κούρεμα των ομολογιούχων του ιδιωτικού τομέα. Ξεκίνησαν με 21%, ανέβηκαν σε 50%, μετά σε 68% και τώρα ετοιμάζονται να συμφωνήσουν σε 75%.

Ελπίζει η κυβέρνηση ότι έτσι θα μπορέσει να αποφύγει τις πολιτικά δύσκολες αποφάσεις συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα. Διαπράττει εγκληματικό λάθος σε βάρος της Ελλάδας.

Θα έπρεπε πρωτίστως να...
επιδιώξει τη μείωση του χρέους με τη συρρίκνωση του κράτους και την εξαφάνιση των ζημιογόνων λειτουργιών του. Μετά με την πώληση ανενεργών περιουσιακών στοιχείων και στο τέλος να καταφύγει στο κούρεμα.

Θα έπρεπε επίσης να ζητήσει να μην υποστεί μόνο ο ιδιωτικός τομέας τη ζημιά από το κούρεμα αλλά, σε ένα βαθμό, και τα κράτη-δανειστές. Η μονομέρεια του κουρέματος θα αποκλείσει για πολλά χρόνια την Ελλάδα από τις αγορές, διότι ποιος λογικός άνθρωπος θα τολμήσει να ξαναδανείσει την Ελλάδα και τους Έλληνες;

Αλλά αν δεν μπορούμε να δανειστούμε από τις αγορές για 10-15 χρόνια είμαστε καταδικασμένοι να εξαρτώμεθα για πιστώσεις από τα κράτη. Ας το σκεφτούν αυτό όλοι οι μεγαλόσχημοι και φλύαροι πολιτικοί που μιλούν θρασύτατα για "εθνική κυριαρχία".

Η Ελλάδα μη μπορώντας να προσφύγει στις αγορές θα είναι στο έλεος των επιθυμιών των ξένων. Όχι πια μόνο στη φαντασία των αριστερών, αλλά στην πραγματικότητα. Αυτή θα είναι η συνέπεια του φόβου του πολιτικού κόστους των υπουργών αυτής της κυβέρνησης. Για το πρόσκαιρο πολιτικό τους συμφέρον, πουλάνε το μέλλον του τόπου.

του Δημήτρη Χατζόπουλου στα ΝΕΑ

2012-01-23T20:44:00.000+02:00

Και αυτοί απλήρωτοι είναι… (από αυτούς που θα σώσουν την χώρα!)

2012-01-23T18:18:00.001+02:00

Ικανοποιημένος δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ από την συνάντηση με τον πρόεδρο της ΝΝΔ Α. Σαμαρά.

Ελπίζω να κουβέντιασαν και το θέμα των (εδώ και μήνες) απλήρωτων υπαλλήλων της ΝΔ.

(Σχόλιο του ΓΒ στο facebook)

Μασάει η κατσίκα ταραμά; Απ' ότι φαίνεται!

2012-01-23T15:43:00.000+02:00

Από την ειδησεογραφία: "Το ζήτημα της εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο βρέθηκε στην κορυφή της ατζέντας της συνάντησης του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δημήτρη Ρέππα και των ελεγκτών της τρόικας, κατά την οποία, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου, οι ελεγκτές «έδειξαν να κατανοούν» τα επιχειρήματα για τα αποτελέσματα της εφεδρείας."

Το μασάνε δηλαδή το κουτόχορτο, που τους σερβίρουν οι κρατιστές της κυβέρνησης, οι τροϊκανοί!

Παίζει το παιχνίδι του ο Ρέππας και οι Φωτόπουλοι, και...
οι Ευρωπαίοι "Αμερικανάκια"!

Τι να πει κανείς;

Δημόσιοι υπάλληλοι κι αυτοί!

Τελικά, μπορεί η κατσίκα να μην μασάει ταραμά, αλλά κουτόχορτο σίγουρα!

Σε αναζήτηση νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ

2012-01-23T13:28:00.000+02:00

Επί δικαίους και αδίκους

2012-01-23T11:09:00.000+02:00

του Γιάννη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ

Από την πρώτη στιγµή που εφαρµόσθηκε το οριζόντιο κούρεµα των µιστών στο ∆ηµόσιο η στήλη αυτή το καταδίκασε ως άδικο και αντιδεοντολογικό. Σίγουρα το σοβαρότερο βάρος του κρατικού προϋπολογισµού είναι το µισθολογικό κόστος. Αυτό όµως οφείλεται κυρίως στον µεγάλο αριθµό των απασχολούµενων στο ∆ηµόσιο. Και αυτό είναι το αποτέλεσµα του πελατειακού συστήµατος στο οποίο βασίζεται η ύπαρξη και η ψηφοθηρία των κοµµάτων. Οποιο κόµµα και όποιος βουλευτής διορίζει τους περισσότερους και στις καλύτερες θέσεις (δηλαδή υψηλόµισθους και χωρίς απαιτήσεις ειδικών προσόντων και υποχρεώσεων κοπιαστικής απασχόλησης) αυτό εξασφαλίζει και υψηλά ποσοστά δηµοτικότητας.

Αναπόφευκτα λόγω δηµιουργίας του ΑΣΕΠ, έστω και µπασταρδεµένης αποτελεσµατικότητας, αλλά και λόγω κάποιων συγκεκριµένων γνώσεων και ικανοτήτων που επιβάλλουν κάποιες θέσεις, προσλαµβάνονται στο ∆ηµόσιο και προσοντούχοι υπάλληλοι, που συνήθως έχουν και διάθεση να εργασθούν. Με την οριζόντια όµως περικοπή των µισθών έχουν... την ίδια µεταχείριση και οι άξιοι και ευσυνείδητοι και οι χωρίς γνώσεις και προσόντα, και επιπλέον αδιάφοροι και τεµπέληδες, που λόγω µπάρµπα στην Κορώνη φέρονται και σαν σατράπηδες στους πολίτες, των οποίων υποτίθεται ότι είναι υπηρέτες. Κατά κανόνα αδιάφοροι στη δουλειά τους, συνήθως ρέπουν και στη συναλλαγή και στη διαφθορά. Ανταποδίδουν µε ρουσφέτια σ’ αυτούς που τους διόρισαν και οι πιο αδίστακτοι χρηµατίζονται ασύστολα αφού ξέρουν ότι έχουν πολιτικούς προστάτες.

Μολονότι επιµελώς αποσιωπάται, το πελατειακό σύστηµα λειτουργεί και σε επίπεδο συνδικάτων. Παράλληλη προτεραιότητα σε διορισµούς στο ∆ηµόσιο και ιδιαίτερα στις µονοπωλιακές ∆ΕΚΟ έχουν και οι συγγενείς και φίλοι των συνδικαλιστών, που είναι η κυρίαρχη δύναµη στον δηµόσιο τοµέα, καθώς λειτουργούν ως ιδιαίτερη συντεχνία και µε δύναµη στρατού κατοχής. Μολονότι εµείς οι πολίτες τούς πληρώνουµε, αυτοί µας φέρονται ως δυνάστες και εκβιάζοντάς µας µε απεργίες (στα µέσα µεταφοράς, µε διακοπή του ρεύµατος κ.ο.κ.) και µε την ασφάλεια της µονιµότητας και του ακαταδίωκτου, ενώ συχνά πληρώνονται και όταν απεργούν.

Για την ελάφρυνση του βάρους των δαπανών στον δηµόσιο τοµέα το λογικό θα ήταν, αντί του οριζόντιου κουρέµατος αποδοχών, η απόλυση όσων ρουσφετολογικά προσελήφθησαν και που δεν προσφέρουν. Ετσι και το κόστος του προϋπολογισµού θα µειωνόταν και οι δηµόσιες υπηρεσίες θα ήταν αποτελεσµατικότερες υπέρ των πολιτών, αφού η δίκαιη επιλογή θα αποµάκρυνε τους εξ αυτών άχρηστους, τεµπέληδες και διεφθαρµένους και θα αναδείκνυε και επιβράβευε τους άξιους και προικισµένους. Επιπλέον έτσι θα καταργούντο και οι άχρηστοι και κοστοβόροι οργανισµοί που δηµιουργούνται ακριβώς για να βρεθούν θέσεις στο ∆ηµόσιο για την κοµµατική πελατεία. Επίσης θα καταργούντο οι πλεονάζουσες θέσεις προσωπικού, που για τον ίδιο λόγο δηµιουργούνται. Η πληθώρα π.χ. γενικών διευθυντών, διευθυντών και γενικά προϊσταµένων µε υψηλές αποδοχές είναι προϊόν ρουσφετολογίας των εκάστοτε υπουργών και άλλων ισχυρών παραγόντων, όπως είναι οι συνδικαλιστές και οι χορηγοί των κοµµάτων.

Μόνον έτσι θα µπορούσε να συρρικνωθεί το κράτος στα αναγκαία µεγέθη, να µειωθεί δραστικά το υψηλό κόστος του και να βελτιωθούν και οι παρεχόµενες από αυτό υπηρεσίες, καθώς θα επικρατούσε η αριστεία και το αίσθηµα δικαίου στους άξιους, που σήµερα εξισώνονται µε τους ανίκανους, τεµπέληδες και θρασείς λόγω κοµµατικής και συνδικαλιστικής προστασίας. Θα περιοριζόταν επίσης δραστικά και η διαφθορά, που σήµερα λειτουργεί και αµφίδροµα. Οι πελατειακά προσληφθέντες κατά κανόνα εξυπηρετούν τους πάτρωνές τους µε ρουσφέτια και συγκαλύψεις παρανοµιών που τους ζητούνται και ταυτόχρονα δεν διστάζουν να παρανοµούν προς ίδιον όφελος µε σχεδόν διασφαλισµένη την ατιµωρησία.

Φυσικά η δική µου πρόταση, που θεωρείται και γενικότερα η σωστότερη, προσκρούει στο ότι απαιτεί χρόνο και αδιάβλητες διαδικασίες, τις οποίες ποιος θα εξασφαλίσει, αφού οι ασκούντες την εξουσία εξυπηρετούνται από το ισχύον φαύλο σύστηµα; Γι’ αυτό άλλωστε αντιστέκονται σε κάθε εξυγίανση του δηµόσιου τοµέα.

Κάποιες εξηγήσεις που ακόμη αναμένονται

2012-01-23T09:39:00.000+02:00

Ακόμη περιμένουμε μια απάντηση:

"Πληρώσατε τα δάνεια της Πολιτικής Άνοιξης κ. Σαμαρά";

Επέστρεφε

2012-01-22T23:35:00.000+02:00

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

(1912)

50 εκφράσεις ρομαντισμού χωρίς να ξοδευθείτε!

2012-01-22T21:45:00.000+02:00

Βασικοί άξονες:

Εβδομαδιαία ραντεβού: Θα σας συνιστούσαμε να βγαίνετε τουλάχιστον ένα ραντεβού την εβδομάδα με τον/την σύντροφο σας. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι ακριβό, αρκεί να βρείτε ένα τρόπο να περάσετε μερικές ώρες μόνοι σας. Αν έχετε μικρά παιδιά, βρείτε κάποιον να τα φυλάξει.

Επικοινωνία: Οι ρομαντικές χειρονομίες δεν αντικαθιστούν την πραγματική επικοινωνία. Βρείτε χρόνο για να μιλήσετε για τους στόχους σας, τα όνειρα σας, τα σχέδια σας για το μέλλον, την τρέχουσα ζωή σας, τι σας κάνει ευτυχισμένους, τα πράγματα που σας αρέσουν στην/στον σύντροφο σας, τα πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες.

Έμπνευση: Η λίστα περιέχει πολλά προφανή πράγματα. Πιθανότατα θα μπορούσατε να καταλήξετε σε πολύ καλύτερες ιδέες μόνοι σας. Η λίστα αυτή δεν έχει σκοπό την πρωτοτυπία, αλλά στοχεύει στο να γίνει πηγή έμπνευσης. Ξεχωρίστε και επιλέξτε κάποιες καλές ιδέες ή χρησιμοποίησε τες για να εμπλουτίσετε κάποιες δικές σας. Μερικές φορές χρειάζεται απλά μια μικρή υπενθύμιση.

Ξεχάστε την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Κάντε μποϊκοτάζ στη μέρα αυτή δεδομένου ότι κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι πρέπει να είναι ρομαντικοί μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Αντί αυτού, επιλέξτε μια από τις παρακάτω προτάσεις και κάνε την μια φορά την εβδομάδα, χωρίς να χρειάζεται να είναι κάποια ειδική περίσταση.

Εντάξει, αρκετά με τον πρόλογο. Ας δούμε 50 τρόπους να είστε ρομαντικοί χωρίς να βγείτε εκτός προϋπολογισμού:...

1) Γράψε ένα ποίημα.

2) Μαγείρεψε ένα ρομαντικό δείπνο.

3) Κάνε της/του ένα πλήρες μασάζ σώματος.

4) Οργάνωσε ένα πικνίκ στο ηλιοβασίλεμα.

5) Μάζεψε αγριολούλουδα καθώς γυρνάς σπίτι.

6) Γράψε ένα cd με ερωτικά τραγούδια.

7) Αγόρασε μια σοκολάτα.

8) Διαβάστε ποίηση μαζί.

9) Ετοίμασε φράουλες μαζί με φοντί σοκολάτας.

10) «Κουρνιάστε» μαζί μια βροχερή μέρα.

11) Άφηνε μικρά σημειώματα αγάπης παντού.

12) Στέλνε ένα ερωτικό email κάθε μέρα.

13) Κάντε έναν περίπατο στην παραλία μια φεγγαρόλουστη βραδιά.

14) «Κουρνιάστε» μαζί καθώς βλέπετε μια ρομαντική ταινία.

15) Πάρε ένα καλό κρασί και παρακολουθήστε μια βροχή μετεωριτών.

16) Κάντε μπάνιο μαζί.

17) Φέρε σπίτι έναν καλό καφέ ή ένα γλυκό.

18) Κάντε μια βόλτα στον «δρόμο των αναμνήσεων». Θυμηθείτε κάποια ξεχωριστά μέρη από τις πρώτες μέρες γνωριμίας σας.

19) Φτιάξε ένα ζεστό κέικ σοκολάτας για επιδόρπιο.

20) Φτιάξε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες, αναμνηστικά και σημειώσεις από την ζωή σας.

21) Φιληθείτε στην βροχή.

22) Ανεβείτε στην ρόδα του Λούνα Παρκ.

23) Φύγετε κρυφά από ένα party και κάντε έρωτα.

24) Αγόρασε φαγητό απ’ έξω και όταν γυρίσεις σπίτι ετοίμασε το τραπέζι και άναψε κεριά.

25) Επιδιόρθωσε κάτι στο σπίτι μόνο και μόνο για να τον/την κάνεις χαρούμενη.

26) Χορέψτε ένα ρομαντικό τραγούδι.

27) Πάρτε έναν υπνάκο αγκαλιά.

28) Φιληθείτε αργά, χαϊδεύοντας την πλάτη, τον αυχένα και τον λαιμό.

29) Φτιάξτε μια λίστα με πράγματα που σας αρέσουν στον άλλο.

30) Γράψε ένα ερωτικό γράμμα.

31) Στείλε με email πράγματα που σε κάνουν να σκέφτεσαι την/τον σύντροφο σου, κάθε μέρα.

32) Πηγαίνετε στο σινεμά, αγνοήστε την ταινία και κάντε τρέλες όπως όταν ήσασταν έφηβοι.

33) Περιποιήσου τον εαυτό σου και προσπάθησε να δείχνεις ωραία/ος.

34) Μιλήστε για το πώς περάσατε την μέρα σας.

35) Γράψε μικρά σημειώματα, ένα για κάθε πράγμα που κάνει το οποίο σε τρελαίνει.

36) Τάισε ο ένας τον άλλο σταφύλια.

37) Αναπαραστήστε την αγαπημένη σας σκηνή από ταινία.

38) Προσποιηθείτε ότι βγαίνετε για πρώτη φορά ραντεβού. Εμφανίσου με λουλούδια, καλά ντυμένος και με καθαρό αυτοκίνητο. Αναπαραστήστε το πρώτο σας ραντεβού.

39) Φτιάξε ένα μικρό κουτί και βάλε μέσα αγαπημένα μικρό-αντικείμενα του/της.

40) Βάψτε ο ένας τον άλλο με μπογιές σώματος. Να είσαι δημιουργικός/ή.

41) Δοκιμάστε ρόλους. Ντυθείτε ανάλογα, τολμηρά. Διασκεδάστε το.

42) Δώσε κάτι συμβολικό στην/στον σύντροφο σου να φορέσει και πες ότι είναι για να της/του υπενθυμίζει ότι την αγαπάς.

43) Τραγούδα του/της ένα τραγούδι. (Μόνο αν έχεις καλή φωνή…)

44) Οργάνωσε ένα δείπνο με κεριά στην ταράτσα.

45) Κρατηθείτε χέρι-χέρι και περπατήστε κάπου με πολλά όμορφα φώτα.

46) Πες της/του «Σ’Αγαπώ». Με ένα διαφορετικό τρόπο κάθε μέρα.

47) Δέσε τα μάτια του/της και χρησιμοποίησε ένα φτερό…

48) Δήλωσε την αγάπη σου. Δημοσίως.

49) Φρούτα και φρέσκια σαντιγί…

και 50) Χαμογέλασέ του/της συχνά!

Το θυμάστε; Δύο χρόνια περάσανε μόλις...Χαρακίρι!

2012-01-22T20:16:00.000+02:00

Χωρίς ελπίδα

2012-01-22T18:31:00.000+02:00

Και όταν κράτος γίνεται μαφία, τι μας απομένει;

Είναι τρελοί!

2012-01-22T15:59:00.000+02:00

"Φόρος ακινήτων και στα αγροτεμάχια"

...Είναι τρελοί...για δέσιμο... Σε λίγο, να μου το θυμηθείτε, θα φορολογήσουν το αέρα που αναπνέουμε! Κι όλα αυτά για να μην κλείσουν καμιά ΔΕΚΟ και στεναχωρηθούν οι Φωτόπουλοι και τα λοιπά κομματόσκυλα που σιτίζονται στα δημόσια μαγειρεία (ή ουρητήρια, το ίδιο κάνει)...

(σχόλιο του ganastas στο twitter)

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του περιβάλλοντος

2012-01-22T14:54:00.001+02:00

Επιμένουν σε φόρους, κουβέντα για αποκρατικοποιήσεις

2012-01-22T11:56:00.000+02:00

Περί της ολιστικής προσέγγισης της οικονομικής κρίσης

2012-01-22T09:39:00.000+02:00

Εισήγηση του κ. Ανδρέα Μουντράκη* στο Money Show, Hilton 2011

Διαβάζοντας το θέμα μας περί της Πολυμορφίας της Οικονομικής Κρίσης και της ανάγκης της Κοινωνίας μας για την με επίκεντρο τον άνθρωπο εύρεση Λύσεων ,μου γεννήθηκαν οι παρακάτω σκέψεις τις οποίες αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας.

Ποιες είναι οι περίφημες αγορές; Αγορές Είμαστε όλοι μας. Οι αγορές είναι οι άνθρωποι και οι άνθρωποι απαρτίζουν τις αγορές.

Η ευρωπαϊκή Ένωση εργάζεται και έχει καθήκον να δημιουργεί πλούτο κάτω από ένα ισχυρό νόμισμα για να εξυπηρετήσει τις αγορές, τον ανταγωνισμό και κατά συνέπεια τους πολίτες της. Όλα έχουν ως στόχο και ως γνώμονα των άνθρωπο, ενώ το κέρδος μακροπρόθεσμα στηρίζεται σε αυτήν την συνάρτηση, δηλαδή στην ευημερία των πολλών που συνεπάγεται ατομική ανάπτυξη και κατά συνέπεια ανάπτυξη στο συλλογικό επίπεδο.

Όταν οι εμπλεκόμενοι στα ζητήματα των αγορών ξεχνούν πως... έν δυνάμει εξυπηρετούν τις συλλογικότητες της κοινωνικής πυραμίδας, ώστε να επιτύχουν την μακροχρόνια ευημερία και σταθερότητα του συστήματος, και επιλέγουν την διάσπαση, την εναντίωση προς την συλλογικότητα στο όνομα του υπέρ- κέρδους, τότε κατανοούμε πως η κρίση μετασχηματίζεται από οικονομική σε βαθιά κοινωνική, σε μια ανθρωπιστική κρίση ,σε κρίση που χτυπάει τον άνθρωπο ατομικά.

Οι αγορές έγιναν για να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος να υπηρετεί τις αγορές. Οι βάσεις αυτού του αξιώματος μπορούν να αναζητηθούν και βεβαίως να ευρεθούν στο ίδιο το Σύνταγμα αλλά και την ιστορία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που σχεδιάστηκε σαν Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα στα αρχικά της στάδια, την περίφημη Ε.Ο.Κ. την οποία θυμόμαστε όλοι.

Οι εναντιότητες που βιώνουμε είναι το τελευταίο ψήγμα μιας αμιγώς ατομικιστικής μακροοικονομικά θεώρησης η οποία μπροστά στις ανάγκες μιας αναπτυσσόμενης συνειδησιακά ανθρωπότητας όπου με τις τεχνολογίες ( βλ. Ιντερνέτ, social media κλπ.) έχει ήδη προσπεράσει τα μικρά γεωγραφικά της όρια και λειτουργεί ως μια έν δυνάμει ευρεία συλλογικότητα .Αυτή λοιπόν η θεώρηση της μακροοικονομίας, δεν λειτουργεί δημιουργικά πλέον, όπως γινόταν παλαιότερα, αλλά αυξάνει τα κέρδη βασιζόμενη στην αστάθεια και τον καταστροφικό παράγοντα.

Θα ήταν λάθος λοιπόν να δούμε οικονομικά και όχι Ολιστικά την κρίση.

Η κρίση αυτή είναι μια ευκαιρία για την ευρωζώνη αλλά και για τις αγορές όλου του κόσμου να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με την ευημερία του ατόμου και των συλλογικοτήτων που απαρτίζουν την βάση τους καθώς γνωρίζουμε πως όλα τα οικοδομήματα ξεκινούν από τα θεμέλια και ποτέ από την Οροφή φυσικά, κάτι που μπροστά στο εύκολο και γρήγορο υπέρ-κέρδος, λησμονήσαμε χάνοντας την εστίαση του στόχου μας σαν Ευρώπη.

Οφείλουμε λοιπόν να στραφούμε στον άνθρωπο, να δώσουμε προτεραιότητα σ’ αυτόν και οι αγορές θα ανθίσουν τότε, με σύνθεση των αντιθέτων και όχι με αντιπαλότητες οι οποίες νομοτελειακά θα αποβούν καταστροφικές για όλες τις πλευρές ανεξαιρέτως. Είναι καιρός να θυμηθούμε πως σαν αξία προέχει η ευημερία του καθενός εκ της συλλογικότητας και με τον τρόπο αυτό χτίζοντας σε γερά θεμέλια να δημιουργήσουμε στέρεες βάσεις για το οικοδόμημα των αγορών.

Κάποιοι προεξοφλούν πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο, κάποιοι μας τροφοδοτούν και δείχνουν σαν λύση των απομονωτισμό, την ιδιοτέλεια, το αξίωμα ¨ να είμαστε εμείς καλά και οι ¨άλλοι¨ ας κάνουν ότι θέλουν. Δυστυχώς η νοοτροπία αυτή άνθισε στην Ελληνική Κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Δεν έχουν καταλάβει ούτε τις ανάγκες των καιρών ούτε την βασική παραδοχή πως οι ¨αλλοί¨ Είμαστε και πάλι εμείς. Περάσαμε πλέον στην εποχή του εμείς!

Οφείλουμε να παλέψουμε για τον άνθρωπο, οφείλουμε να προασπίσουμε την ευημερία του, να σκύψουμε πάνω από τις ανάγκες του και να ξανά χτίσουμε. Ποτέ δεν είναι αργά, κάθε μέρα και κάθε ώρα που περνά είναι και μια καινούρια ευκαιρία για να αλλάξουμε το κλίμα, να κατανοήσουμε η να ξανά θυμηθούμε τα αυτονόητα , πως οι αγορές ήμασταν και θα Είμαστε όλοι μας.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Η σιγουριά, η "ασφάλεια" σε εισαγωγικά είναι ακινησία και θάνατος, αυτό ακριβώς βιώνουμε σήμερα σε όλα τα επίπεδα της αγοράς.

Οι οραματιστές της γενιάς των επερχομένων αντιπροτείνουν, δημιουργούν, δουλεύουν συλλογικά και δείχνουν τον δρόμο. Όπως και άλλοι οικονομικοί αναλυτές έχουν πολύ εύστοχα πει, δεν μπορούμε να περιμένουμε την σταθερότητα, οφείλουμε να ρισκάρουμε, οφείλουμε να επενδύσουμε στην διαδικασία της αλλαγής. Η αλλαγή αυτή είναι ο μεγαλύτερος μας φόβος και η Κρίση είναι μια ευκαιρία για να βγούμε δυνατότεροι ατομικά και συλλογικά.

Θα Αρπάξουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε; Θα αλλάξουμε; Θα ανοίξουμε δρόμους ή θα περιμένουμε την ψευδαίσθηση της ασφάλειας από αλλού να μας σώσει;

Να μας σώσει από τι; Από την αναπόφευκτη, νομοτελειακή αλλαγή; Από τον θάνατο του παλαιού μοντέλου;

Από το να γίνουμε καλύτεροι και δυνατότεροι;

Με τί ανταλλάσουμε τελικά την ασφάλειά μας σαν αγορές, κοινωνίες και άτομα; Ποιό είναι το κόστος της ρουτίνας και της καθημερινότητάς μας;

Ρωτάμε για να οδηγηθούμε στην εύρεση της λύσης που είναι και το ζήτημα της εποχής…

Ας σκεφτούμε λίγο την έννοια της δημιουργίας του ατόμου σε μία ανταγωνιστική κοινωνία, όπως προκύπτει από τις μέχρι τώρα σκέψεις μας.

Σε αντίθεση με το ανταγωνιστικό μοντέλο το οποίο στηρίζεται στους περιορισμένους πόρους και την απόκτηση αυτών μπορούμε να δώσουμε ώθηση στο δημιουργικό μοντέλο που στηρίζεται στο αξίωμα ¨ αν δεν υπάρχει , δημιούργησε το¨ .

Με επενδύσεις στην καινοτομία , στην παραγωγικότητα και στην ελεύθερη και απρόσκοπτη δημιουργία του ατόμου που προστάζει ο Φιλελευθερισμός, τείνουμε προς ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που βοηθάει το άτομο να αναπτύξει τις ικανότητες και τις δυνάμεις του, αφού πρώτα του προσδώσουμε το κατάλληλο περιβάλλον για το σκοπό αυτό έχοντας σαν βασικό στοιχείο την Κοινωνική αλληλεγγύη.

Το δημιουργικό μοντέλο σε αντίθεση με το ανταγωνιστικό που έως τώρα γνωρίσαμε καλά , δημιουργεί ευκαιρίες για πλούτο και εν δυνάμει μεγαλύτερους πόρους καθώς αναδεικνύει νέες αγορές.

Το δημιουργικό μοντέλο ενισχύει επίσης τη σύνθεση και τη συλλογικότητα καθώς ενδέχεται να ωθήσει σε νέες υπηρεσίες και αγαθά τους ανταγωνιστές του χτες, πλέον ως συνεργάτες του σήμερα.

Νέες αγορές, καινοτόμες ιδέες και δημιουργικότητα είναι η κλήση των καιρών και οι κοινωνίες που θα ανταποκριθούν θα είναι ο φάρος του μέλλοντος μιάς επερχόμενης γενιάς που θα δημιουργεί αγορές αντί να δημιουργείται από τις αγορές, όπως βιώνουμε στις μέρες μας.

Αυτή θα πρέπει πλέον να είναι η πρόκληση για την μελλοντική Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη!

«ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ»

----------------------

* Υπεύθυνος Τομέας Υποδομών και μέλος Κ.Ε. Δημοκρατικής Συμμαχίας

Γυναίκες oδηγοί, σου λέει μετά!

2012-01-21T22:12:00.001+02:00

Το πρωί ήμουν στην Εθνική Οδό, κοιτάω αριστερά και τι να δω...

μια "γκόμενα" με μια κουρσάρα, με πατημένα 150, να κοιτάζεται στον πλαϊνό καθρέφτη και να βάζει κραγιόν !!!...

Και φυσικά, έτσι αφηρημένη, είχε αρχίσει να μπαίνει στη λουρίδα μου!...

Τρόμαξα τόσο που....
μου έπεσε η ξυριστική μηχανή απ’ το ένα χέρι και το σάντουιτς από το άλλο, προσπάθησα να κουμαντάρω το τιμόνι με τα γόνατα μου, φεύγει και το κινητό όπως το κρατούσα με τον ώμο και μιλούσα, πέφτει μέσα στον καφέ που είχα ανάμεσα στα πόδια μου, έγιναν τα πλήκτρα του laptop σκατά...

Γυναίκες oδηγοί, σου λέει μετά!

του Δημήτρη Χατζόπουλου στα ΝΕΑ

2012-01-21T20:06:00.000+02:00

Κρατικής αυθαιρεσίας συνέχεια!

2012-01-21T17:21:00.001+02:00

Ιθαγενείς του Ελλαδιστάν σε ουρά για να πληρώσουν νέους φόρους

Σε παγίδα οδηγεί για πολλοστή φορά το κράτος τους φορολογούμενους με το μέτρο της υποχρέωσης συλλογής αποδείξεων.
Η αξία των αποδείξεων, με βάση διάταξη του πολυνομοσχεδίου βρίσκεται προς ψήφιση στη Βουλή, θα θεωρηθεί ως δαπάνη που προσμετράται στα τεκμήρια!!!
Το αποτέλεσμα θα είναι να οδηγήσει σε αυξημένη φορολόγηση!

Με βάση όμως την υφιστάμενη φορολογική νομοθεσία όλοι οι φορολογούμενοι θα πρέπει, ...
προκειμένου να μην πληρώσουν επιπλέον φόρο εισοδήματος, να συγκεντρώσουν αποδείξεις αξίας ίσης τουλάχιστον με το 25% του εισοδήματος που δηλώνουν.

Στην περίπτωση που συγκεντρώσουν λιγότερες τότε θα επιβαρυνθούν με επιπλέον φόρο, ίσο με το 10% της αξίας των αποδείξεων που τους λείπουν!!!

Δηλαδή μονά-ζυγά δικά τους...

Για άλλη μια φορά το κράτος αποδεικνύεται δυνάστης των πολιτών που υποτίθεται έχει ταχθεί να υπηρετεί!

Ακολουθώντας μάλιστα αλλοπρόσαλλες πολιτικές σαν την ανωτέρω, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να ανάγει την φοροδιαφυγή στο τελευταίο μέσο άμυνας του πολίτη έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας.

Στο τελευταίο τουλάχιστον...πριν την μετανάστευση!

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΕ Νο1 ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Ποίημα τέχνης, αποθέωση χάριτος και κομψότητος

2012-01-21T15:33:00.000+02:00

Η ηθική ανωτερότητα του Επιχειρείν

2012-01-21T13:56:00.000+02:00

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος και Κώστας Χ. Χριστίδης, Το Ευ Επιχειρείν: Ο Διατηρήσιμος Πλούτος των Εθνών. Αθήνα, Europress Media Group, 2012

Πολλά ακούγονται και γράφονται για την επιχειρηματική δράση στην Ελλάδα. Σχεδόν πάντοτε, με την εξαίρεση βέβαια αυτών που ακούγονται σε εκδηλώσεις επιχειρηματιών, τα σχόλια και οι τόνοι είναι αρνητικοί. Στην χώρα του κυρίαρχου, και συνάμα μισητού, κρατισμού κάθε αναφορά στην επιδίωξη του κέρδους λογίζεται σαν πράξη αντι-κοινωνική, αλαζονικά εγωιστική και περίπου καταδικαστέα. Η προσπάθεια λοιπόν να γραφεί ένα βιβλίο με θέμα το «επιχειρείν» και τα όσα θετικά επιφέρει στην χώρα και την κοινωνία αποτελεί άθλο. Σχεδόν Ηράκλειο. Το ακροατήριο είναι εξ’ αρχής αρνητικά διακείμενο. Ακόμα και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες ποτέ σχεδόν δεν υποστηρίζουν την αποστολή και τον κοινωνικο-οικονομικό τους ρόλο. Τι λοιπόν μπορεί να κάνει ένας (η δύο στην συγκεκριμένη περίπτωση) συγγραφέας;

Η προσπάθεια όμως των Χρηστίδη – Παπανδρόπουλου είναι εντυπωσιακή. Αν η χώρα διέθετε στιβαρές και αποφασισμένες πολιτικές ηγεσίες που θα στόχευαν με πίστη στις μεταρρυθμίσεις και στην αλλαγή χαρακτήρα και κατεύθυνσης της κοινωνίας μας θα το μοίραζαν στα σχολεία. Εδώ όμως αμφιβάλω αν ακόμη και ο ΣΕΒ θα τολμούσε να... το συστήσει στα μέλη του. Μόλις πρόσφατα βρέθηκα σε κάποια τηλεοπτική συζήτηση κι’ έκπληκτος άκουσα ένα καλεσμένο (πετυχημένο κατά τους παρουσιαστές) επιχειρηματία να υπεραμύνεται των παροχών που μοιράζει η επιχείρησή του – ενώ κατηγορούσε την κυβέρνηση, όχι για τους φόρους η για τις γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις της αγοράς, αλλά για την έλλειψη οικονομικών κινήτρων. Επειδή δηλ. δεν του μοίραζε λεφτά!! Και μετά, για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας αναζητούμε σαν υπεύθυνες τις υψηλές, υποτίθεται, αμοιβές.

Στο κείμενό τους οι συγγραφείς βάζουν συχνά το χέρι πάνω στις πραγματικές πληγές του ελληνικού επιχειρηματικού τοπίου. Με θάρρος και διεισδυτικότητα εξηγούν τις δυσχέρειες της επιχειρηματικής δράσης στην Ελλάδα. Οπου το σύστημα κάνει ότι είναι δυνατόν για να καταπνίξει κάθε καινούργια πρωτοβουλία, κάθε καινοτομία κάθε ενθουσιώδες ξεκίνημα. Από νομοθετικά πλαίσια που προστατεύουν την κάθε κατεστημένη επιχειρηματική μονάδα από τον ανταγωνισμό (ενάντια στον υποτιθέμενο «αθέμιτο ανταγωνισμό») μέχρι τις λυσσώδεις κρατικές προσπάθειες να κρατήσουν στη ζωή – με την βοήθεια ενός κρατικοδίαιτου συνδικαλιστικού κινήματος – επιχειρήσειε που παράγουν προιόντα που δεν επιθυμεί πλέον η αγορά και που αναπόφευκτα θα πρέπει να χρεοκοπήσουν και να κλείσουν. Το ελληνικό σύστημα όσο κάνει σχεδόν απαγορευτική (μέσω φόρων και γραφειοκρατίας) την είσοδο νέων μονάδων στην αγορά εξ’ ίσου και την έξοδό από αυτήν. Ουσιαστικά απαγορεύουν (τουλάχιστον απαγόρευαν όσο διαρκούσε η περίοδος της ευημερίας των δανεικών) την χρεοκοπία. Το κράτος φορτώνει στην πλάτη των φορολογουμένων τις αποτυχημένες προσπάθειες εταιριών να επιβιώσουν με την αιτιολογία της διάσωσης θέσεων εργασίας. Αυτό που κανείς δεν ομολογεί είναι πως τέτοια μέτρα δεν συνιστούν πολιτική απασχόλησης αλλά πολιτικές κοινωνικής προστασίας. Που όμως κανείς δεν τολμά να αποκαλέσει έτσι. Και φορτώνει την χώρα με δημόσια ελλείμματα που όμως δεν καταγράφονται σαν κοινωνικές δαπάνες.

Θυμάμαι πως όταν ήταν πλέον αναπόφευκτο πως θα έκλειναν τα μεταλλεία του Σκαλιστήρη στην Εύβοια, τα συνδικάτα μας πλησίασαν επιμένοντας πως με «λίγα» χρήματα (1,5 περίπου δις δρχ τότε) θα μπορούσε η επιχείρηση να ορθοποδήσει και να έχει και κέρδη. Στην παρατήρησή μου πως τότε θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα των αποζημιώσεών τους (6 δις περίπου) και να έπαιρναν στα χέρια τους την επιχείρηση δίχως βάρη (ήταν τότε ενταγμένη στον δημόσιο ΟΑΕ) και να την τρέξουν μόνοι τους, μου έδωσαν με δέος την εξής απάντηση :«Και να ρισκάρουμε τα δικά μας χρήματα;»

Ένα άλλο βέβαια αρνητικό ζήτημα στην Ελλάδα ήταν και ο τρόπος λειτουργίας του Τραπεζικού συστήματος. Που ήταν καθαρά υποχείριο των κομμάτων και της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Τα δάνεια λοιπόν διοχετεύονταν με βάση κριτήρια πολιτικής υποστήριξης και διεκπεραίωσης εξυπηρετήσεων και ρουσφετιών. Υποτίθεται πως από όλα αυτά είχαμε πλέον ξεφύγει. Τελευταία όμως γεγονότα και διαπιστώσεις δείχνουν πως δεν είναι ακριβώς έτσι. Πως είναι δυνατόν να «ενημερώνεται» το Πρωθυπουργικό γραφείο για δάνεια σε εφημερίδες, άλλα έντυπα να ασκούν πολιτική κριτική διότι δεν εξασφαλίζουν ευνοικές δανειοδοτήσεις και άλλοι να ενισχύονται πάνω και πέραν από κάθε λογική οικονομικής δραστηριότητας. Δεν εντυπωσιάζει έτσι βέβαια η επιμονή κάποιων η χώρα να βγεί από το ευρώ. Ώστε και πάλι οι πολιτικές ηγεσίες να αποφασίζουν για τραπεζικά δάνεια και επιχορηγήσεις κατά το δοκούν...

Αυτό που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον στην συγγραφική αυτή προσπάθεια είναι η διάθεση των δημιουργών να μην χαιδέψουν αυτιά και να αποκαλέσουν τα πράγματα με το όνομά τους. Καταγγέλεται έτσι η πλειονότητα των ελλήνων επιχειρηματιών πως αδιαφορούν για την συγγκρότηση ενός κορμού αστικών αξιών αλλά και για την δραστηριοποίησή τους στην κοινωνία ώστε η επιχειρηματική δράση να αποκτήσει το κύρος και την κοινωνική αναγνώριση που της αξίζει. Δεν μάχονται οι έλληνες επιχειρηματίες πολιτικά, πέραν των ατομικών τους διασυνδέσεων με κόμματα και πολιτικούς, και αδιαφορύν για την ιδεολογική δράση. Γίνονται έτσι θύματα των αριστερών αντιλήψεων που κυριαρχούν στην κοινωνία. Και συχνά συμβάλλουν και οι ίδιοι στην αποδόμηση της εικόνας και της αξιοπιστίας τους. Τα ΜΜΕ, που αποτελούν τα ισχυρότερα από αυτά ιδιωτικές επιχειρηματικές μονάδες, αποτελούν το ισχυρότερο εργαλείο υπονόμευσης της επιχειρηματικής δράσης. Εχουν τόσο επικρατήσει στην κουλτούρα της κοινωνίας οι ιδέες που πρπαγανδίζει η Αριστερά ώστε ακόμη και η λέξη κερδοσκοπία – που σημαίνει απλά επιδίωξη κέρδους – να είναι ταυτόσημη με κάτι παράνομο η αξιόποινο. Ακόμη και Υπουργοί Εμπορίου η και ηγέτες κομμάτων συντηρητικών η φιλελεύθερων καταγγέλουν γεγονότα «κερδοσκοπίας»(!!) στην αγορά. Οι επιχειρηματίες – εκδότες η ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ, ενθαρρύνοντας την κουλτούρα της γκρίνιας, της κακομοιριάς και της αντι-καπιταλιστικής καταγγελίας, θυμίζουν κάποιον που πυροβολεί το πόδι του και μετά γκρινιάζει γιατί είναι υποχρεωμένος να κουτσαίνει.

ΣΕ ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον τελευταίο της βιβλίο η Deirdre N Mccloskey (Bourgeois Dignity: Why Economics Can't Explain the Modern World, 2011) επισημαίνει την σημασία που έχει η αποδοχή των αξιών και των αντιλήψεων μιάς κοινωνικής ομάδας για να αρχίσει να μεγαλουργεί μέσα στο σύνολο στο οποίο βρίσκεται. Η βιομηχανική επανάσταση, σημειώνει η συγγραφέας, ξέσπασε ακριβώς στις κοινωνίες εκείνες που το κύρος και η αποδοχή/αναγνώριση της εμπορικής τάξης είχε αρχίσει να καθιερώνεται και η επιχειρηματική δράση να αποτελεί σημείοι αναφοράς για την συνολική δραστηριότητα αλλά και για τα επιτεύγματα μιάς χώρας. Ο θαυμασμός και η αποδοχή του επιχειρηματία κίνησε πολλούς να δραστηριοποιούντια εμπορικά και να βάζουν τις δεξιότητές τους στην υπηρεσία της αγοράς. Ετσι έρχεται η ανάπτυξη και ξεφεύγει μιά χώρα από την μιζέρεια των κοινωνικών και, κυρίως, οικονομικών αδιεξόδων.

Αλλά και τα κλασσικά πλέον βιβλία της Αυν Ράντ (Atlas Shrugged και The Virtue of Selfishness) αποδεικνύουν πως αυτό που κινεί την πρόοδο και οδηγεί μιά χώρα σε αξιοζήλευτα επίπεδα οικονομικών αλλά και τεχνολογικών επιτευγμάτων δεν είναι η συλλογική δράση και η κρατική καθοδήγηση. Είναι ακριβώς ο ατομικός εγωισμός, μαζί και με την ανεμπόδιστη επιχειρηματική δράση, που γκρεμίζει τα εμπόδια των όποιων αδιεξόδων και μέσα από την απελυθερωμένη δημιουργικότητα γεμίζει τον κόσμο αισιοδοξία και πάθος για νέα μελλοντικά μεγάλα βήματα. Η ηθική ανωγτερότητα της ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης δεν μπορείι από κανέναν πλέον σήμερα ουσιαστικά να αμφισβητηθεί.

Ο Θαν. Παπανδρόπουλος, στο προλογικό του σημείωμα, θυμίζει την παρατήρηση του Πολωνού φιλόσοφου Λέστσεκ Κολακόφσκι πως «όπου δεν υπάρχει ελεύθερη επιχείρηση είναι αδύνατη η δημοκρατία». Κι έρχεται στο μυαλό μου η συνάφεια πολιτικών από σοσιαλιστές και φασίστες που στόχο είχαν να φιμώσουν την ελεύθερη επιχειρηματική δράση. Θυμηθείτε πόσο έμοιαζαν τα περίφημα «Εποπτικά Συμβούλια» που είχε θεσμοθετήσει για τις ελληνικές εταιρίες το Πασόκ το 1983, με την «Καθοδηγούμενη Επιχείρηση» (Wirtschaftslengung) που είχε εισάγει στην Ναζιστική Γερμανία ο στενός συνεργάτης του Χίτλερ, Αλφρεντ Σπέερ. Αλλά και το περίφημο Instituto Della Reconstruzione Industriale (IRI) που ίδρυσε ο Μουσολίνι με επικεφαλής τον Μπένι, για τον συντονισμό και έλεγχο των τότε Ιταλικών προβληματικών επιχειρήσεων, με τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) των δικών μας πρώιμων σοσιαλιστών, των αρχών της δεκαετίας του ’80...

Το συμπέρασμα είναι πως πρόκειται για μιά δουλειά εντυπωσιακή, και για τον όγκο της αλλά και για την διαύγεια και ορθολογικότητα των επιχειρημάτων της. Ελπίζω να ανοίξει τον δρόμο και για άλλες μελέτες πάνω στην ελεύθερη επιχειρηματική δράση. Ας αποδείξουμε επι τέλους πως δεν είναι πιά όλοι όσοι λογίζονται και γράφουν πρώην, νύν η αντεπιστέλλοντα μέλη της ΚΝΕ...

Ξεπερνά το 4% η Συμμαχία

2012-01-21T11:37:00.000+02:00

Προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας κατά 8 μονάδες, έναντι του ΠΑΣΟΚ και πολύ μακριά από την αυτοδυναμία, καταγράφει ιδιωτική δημοσκόπηση για λογαριασμό μεγάλου κόμματος, και προφανώς δεν έχει πολιτικά και επικοινωνιακά μαγειρέματα λόγο της ιδιωτικής χρήσης της…

Συγκεκριμένα, η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό 21,5%, το ΠΑΣΟΚ με 13,5%, η ΔΗΜΑΡ με 6,9, το ΚΚΕ με 11,5, ο ΣΥΡΙΖΑ με 6,5, ο ΛΑΟΣ με 9,5%, η Δημοκρατική Συμμαχία με 3,2%, οι Οικολόγοι πράσινοι 3,1%, η Χρυσή Αυγή 2,9% και το Άρμα Πολ.1,9%.

Αυτά χωρίς ΑΝΑΓΩΓΗ που σημαίνει ότι... η επόμενη βουλή ίσως να είναι και 9 κομματική!

Η Δημοκρατική Συμμαχία βάσει αυτής της δημοσκόπησης ξεπερνά το 4% και εξασφαλίζει την είσοδό της στην Bουλή και εκλέγει πάνω από 12 βουλευτές.

Λευκό και αναποφάσιστοι, φτάνουν το 19,8%!

πηγή: kontranews

Ο εφιάλτης του Δημόσιου Χρέους

2012-01-21T09:33:00.000+02:00

του Αντώνη Κρούστη

Εθνικό Δημόσιο Χρέος

19/1/2012 16.00 μμ

Συνολικό χρέος: 365.424.538.885 Ευρώ

Συνολικό ανά νοικοκυριό: 90.750 Ευρώ

Χρέος ανά πολίτη: 32.387 Ευρώ

20/1/2011 16.00μμ

Συνολικό χρέος: 365.502.188.435 Ευρώ

Συνολικό ανά νοικοκυριό: 90.770 Ευρώ

Χρέος ανά πολίτη: 32.394 Ευρώ

Αν υπολογίσει κανείς , σε μια μέρα και κάθε μέρα, τοχρέος αυξάνεται κατά 78εκ ευρώ.

Κάθε δευτερόλεπτο που περνά προσθέτουμε στοδημόσιο χρέος +600 ευρώ.

Στο ένα λεπτό που έκανες να διαβάσεις το κείμενο αυτό ηχώρα χρεώθηκε 36.000 ευρώ.

Ο μόνος τρόπος να δούμε το κοντέρ να αφαιρει και όχι ναπροσθέτει είναι να...

προσανατολιστούμε στην ανάπτυξη της οικονομίας μας , ναενεργοποιηθούν επιτέλους όλες οι δημιουργικές δυνάμεις αυτού του εύπορου τόπουκαι να παραξουν πλούτο.

Αυτό θα γίνει μόνο όταν ο κάθε ένας από μαςαπελευθερωθεί από τα δεσμά του κράτους-πατερουλη και παραξει για δικό τουόφελος.

Το άθροισμα της ατομικής προσπάθειας θα επιφέρει οφέλη και για τηνκοινωνία.

Απελευθερώστε μας , λοιπόν !!!

Ανέκδοτο

2012-01-20T23:08:00.001+02:00

Είναι η γυναίκα στο κρεβάτι με τον εραστή, οπότε χτυπάει το τηλέφωνο.

Το σηκώνει αυτή και μετά από λίγα λεπτά το κλείνει.
- Ποιος ήταν; ρωτάει ο εραστής.
- Ο άντρας μου ήταν. Λέει ότι...
θα αργήσει λιγάκι γιατί είναι με εσένα στο καφενείο και παίζει τάβλι!

Αποφύγετε τις «δίαιτες-αστραπή»

2012-01-20T21:39:00.000+02:00

Το διαπιστωμένο πολλές φορές φαινόμενο, χάνω-ξαναπαίρνω γρήγορα τα χαμένα κιλά, είναι μόνιμος εχθρός για τη δίαιτα. Είναι αρκετά συχνό όσοι χάνουν όλα ή λίγα από τα περιττά τους κιλά να τα ξαναπαίρνουν ύστερα από λίγο χρονικό διάστημα. Αυτό συμβαίνει, γιατί στις δίαιτες αστραπή όπως συχνά τις αποκαλούμε η απώλεια σωματικού βάρους οφείλεται κυρίως σε απώλεια υγρών μας, ενώ η αύξηση του σωματικού βάρους οφείλεται κυρίως στη αποθήκευση λίπους.

Οι άνθρωποι κάνουν δίαιτα πολλές φορές με λανθασμένο τρόπο. Θέλουμε τη λύση του προβλήματος τώρα, ασχέτως αν το πρόβλημα δημιουργήθηκε σε βάθος χρόνου. Για παράδειγμα ένα ωραίο πρωινό κόβουμε ξαφνικά το φαγητό σε μεγάλο βαθμό για να είμαστε αδύνατοι επειδή πλησιάζει το καλοκαίρι και θα πρέπει να εμφανιστούμε στην παραλία με μαγιό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αναγκάζουμε τον οργανισμό μας σε ένα βασανιστικό στρες, οδηγώντας στην απώλεια νερού και μυϊκού ιστού.

Ο οργανισμός μας όμως έχει σαν προτεραιότητα να... αναπληρώνει τον μυϊκό ιστό στην πρώτη δυνατή ευκαιρία που θα του δοθεί. Μετά τους αυστηρούς αρχικούς περιορισμούς κατά την δίαιτα, ξεκινά η κατανάλωση τροφής χωρίς περιορισμούς, ο οργανισμός αντιδρά και έχει τάση στις λιπαρές τροφές που έχουν αυξημένο ενεργειακό φορτίο.

Παγίδα για την γρήγορη επανάκτηση του βάρους μας είναι και το γεγονός ότι οι περισσότεροι που κάνουν δίαιτες αστραπή στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τον νέο αδυνατισμένο εαυτό τους ξεχνούν το πρωινό γεύμα. Έτσι φυσικά δεν λειτουργεί σωστά η αίσθηση της όρεξης, με αποτέλεσμα να πέφτει κατακόρυφα η γλυκόζη του αίματος και συνεπώς να ανοίγει η επιθυμία μας για γλυκό ή για οτιδήποτε άλλο πρόχειρο φαγητό. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, εμείς οι ειδικοί επιμένουμε στη σημασία των πέντε τουλάχιστον μικρών γευμάτων την ημέρα, ούτως ώστε ο οργανισμός μας να παίρνει σε τακτά χρονικά διάστημα, περίπου κάθε 3 ώρες, την απαιτούμενη ενέργεια χωρίς να ψάχνεται για «διατροφικούς πειρασμούς».

Οι θερμίδες που πρέπει να προσλαμβάνουν οι άντρες ημερησίως είναι 2.800 Kcal, ενώ οι γυναίκες χρειάζονται περίπου 2.200 Kcal. Αυτά όμως ίσχυαν παλαιοτέρα τότε που η εργασία ήταν στενά συνδεδεμένη με τη σωματική καταπόνηση και επομένως ο μυϊκός ιστός είχε ανάγκη από περισσότερη ενέργεια. Σήμερα όμως το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων κάνει καθιστική ζωή ακόμη και την ώρα της εργασίας. Έτσι ο οργανισμός χρειάζεται σαφώς λιγότερες θερμίδες για να διατηρηθεί διαφορετικά θα παχύνει.

Επομένως για να διατηρήσει κάποιος το βάρος του πρέπει να αυξήσει τη σωματική του δραστηριότητα, διαφορετικά πρέπει να ελάττωση την θερμιδική πρόσληψη περίπου κατά 500 θερμίδες.

Πάντως, μεγάλη σημασία στη διατήρηση του ιδανικού του βάρους έχει και το πόσο δραστήριος και αθλητικός τύπος ήταν στην παιδική του ηλικία και κατά πόσο ήταν κανονικός στα κιλά του. Αυτό συμβαίνει γιατί έως τα έξι χρόνια της ζωής μας διαμορφώνεται ο αριθμός των λιποκυττάρων του σώματος μας. Συνεπώς ένα παχύσαρκο παιδί ως ενήλικας έχει περισσότερες αποθήκες λίπους και άρα περισσότερη ενέργεια σε σχέση με άλλους.

Η λύση επομένως είναι η αποφυγή της παιδικής παχυσαρκίας, η υιοθέτηση των αρχών της σωστής διατροφής με την παράλληλη εφαρμογή μιας ήπιας και ισορροπημένης δίαιτας με την ταυτόχρονη αύξηση της σωματικής μας δραστηριότητας.

Πηγή: iator.gr/medicalnews

Η αιώνια διαμάχη καλού και κακού

2012-01-20T19:21:00.000+02:00

Εν αρχή ο Θεός...

Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη γη με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι,
πράσινα, κίτρινα και κόκκινα λαχανικά
όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά.
Ο σατανάς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies.
Και ρώτησε: «Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου;»
και ο άνδρας απήντησε: «Ευχαρίστως!»
και η γυναίκα πρόσθεσε: «Παρακαλώ για μένα άλλη μια ζεστή βάφλα με σαντιγύ!».
Και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά .

Και ο Θεός δημιούργησε το... γιαούρτι, ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το
σώμα της όπως άρεσε στον άνδρα.
Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι
και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε.
Και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46.

Και έτσι είπε ο Κύριος: «Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου!»
Και ο σατανάς εφεύρε το ντρέσσιγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά.
Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετά από αυτή την απόλαυση
άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα.

Ο Κύριος όμως είπε: «Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο
οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά!»
Και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο,
από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια camembert, αστακό σε
βούτυρο μυρωδάτο
και φιλετάκια κοτόπουλου.
Και οι τιμές χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια.

Ετσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει
μερικά κιλά με την άθληση..
Και ο σατανάς δημιούργησε την δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με
τα τηλεχειριστήρια,
για να μην κουράζεται ο άνθρωπος με το ζάπινγκ.
Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά την οθόνη
και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος.

Ετσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και
γεμάτη θρεπτικές ουσίες.
Και ο σατανάς αφαίρεσε την φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια,
τα οποία τηγάνησε και τα κάλυψε με πολύ αλάτι..
Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη...

Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν
προλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες.
Και ο σατανάς έφερε τα Goodys και το τσίζμπουργκερ των 99 λεπτών.
Και ρώτησε ο σατανάς: «Θέλεις και τηγανητές πατάτες;»
Και είπε ο άνθρωπος: «Βεβαίως, μια μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα!».
Kαι σχολίασε ο σατανάς: «Ετσι μπράβο!»
Και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα.

Και ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαϊ-πάς της καρδιάς.
Και τότε ο σατανάς είπε 'είπαμε να παίζουμε τίμια'...

...Και δημιούργησε το ΙΚΑ.

Ρωγμές στην ισχύ του πράσινου νομίσματος

2012-01-20T18:08:00.000+02:00

Του Ηλία Καραβόλια*

Μπορεί η Ομοσπονδιακή Τράπεζα( Fed) να μπορεί να κόβει δολάρια ( τρις) και να πληρώνει τους πιστωτές της με φρέσκο...χαρτί, μπορεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να πιστώνει τις ευρωπαϊκές εμπορικές τράπεζες με φθηνό ευρώ ( 500 δις τους έδωσε πρόσφατα), ουσιαστικά να ‘’ κόβει’’ έμμεσα χρήμα, όμως η διεθνής πρωτοκαθεδρία των δύο ισχυρών νομισμάτων αρχίζει και αμφισβητείται.

Ο βασικός λόγος έχει να κάνει με τις γεωπολιτικές αναταραχές που προξενεί η απόφαση του Ιράν να εκθρονίσει το δολάριο από την θέση του βασικού νομίσματος συναλλαγών , στις εξαγωγές πετρελαίου, αλλά και η σύμπραξη σε αυτή την απόφαση , Κίνας, Ινδίας, Ρωσίας.

Μπορεί να έχει επιβληθεί από την Δύση ( Ε.Ε και ΗΠΑ) εμπάργκο στις...
εισαγωγές πετρελαίου από Ιράν, όμως άλλες χώρες στις διμερείς τους σχέσεις αλλά και στις σχέσεις τους με την Τεχεράνη, εκτοπίζουν πλέον το δολάριο( και δεν φαίνεται να το αντικαθιστούν με το ευρώ).Πιο συγκεκριμένα:

- 23 Νοεμβρίου, Κίνα και Ρωσία συμφώνησαν να χρησιμοποιούν αντί δολαρίου στις συμφωνίες τους ( κολοσσιαίες) τα δικά τους νομίσματα.

-20 Δεκεμβρίου, Ιράν και Κίνα υπέγραψαν αποκλεισμό του δολαρίου ,αλλά και του ευρώ, από τις μεταξύ τους συναλλαγές και εμπορικές συμφωνίες.

-26 Δεκεμβρίου , Ιαπωνία και Κίνα επίσης συμφώνησαν το ίδιο ( γιέν και γουάν στις συναλλαγές τους)

-31 Δεκεμβρίου , το Ιράν ανακοινώνει ότι αμερικανικές τράπεζες σταμάτησαν να πληρώνουν( με εντολή Ομπάμα) ιρανικά εμπορικά συμβόλαια, κυρίως πετρέλαιο ,φυσικό αέριο και αυτό θα το κάνουν πλέον και τράπεζες άλλων χωρών.

-7 Ιανουαρίου, Ιράν και Ρωσία αντικατέστησαν επίσημα το δολάριο ,στις διμερείς συναλλαγές τους, με τα άλλα νομίσματα(άγνωστο ποιά)

-8 Ιανουαρίου, η Ινδία ανακοινώνει ότι θα πληρώνει πλέον την αξία του ιρανικού πετρελαίου , σε χρυσό, μέχρι να συμφωνηθεί μεταξύ Ινδίας/Ιράν άλλο νόμισμα συναλλαγών, εκτός δολαρίου.

Οι ημερομηνίες αυτές αποτελούν ‘ημέρες μάχης’ στον διεθνή νομισματικό και εμπορικό πόλεμο και θεωρώ ότι θα αλλάξουν την συμπεριφορά των ΗΠΑ και της ηγεμονίας του δολαρίου διεθνώς. Οι ΗΠΑ θα επισπεύσουν την δράση τους απέναντι στην Τεχεράνη , και έμμεσα, απέναντι στους συμμάχους της. Να μην ξεχνάμε ότι το 30% των αναγκών της Κίνας σε πετρέλαιο, καλύπτεται από το Ιράν . Επίσης να μην ξεχνάμε ότι ο Σαντάμ Χουσείν , υπέγραφε λίγο πριν ανατραπεί , συμβόλαια πώλησης ιρακινού πετρελαίου σε ευρώ, ενώ ο Καντάφι πρωτοστάτησε στην προσπάθεια δημιουργίας παναφρικανικού νομίσματος , ανταλλάξιμου σε χρυσό. Το που κατέληξαν και οι δύο, το έγραψε η ιστορία...

*Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι σύμβουλος σε θέματα Διεθνών Συγχωνεύσεων και Εξαγορών.

του Γ. Ιωάννου στο Έθνος

2012-01-20T17:11:00.000+02:00

Κρίμα και άδικο για τα γουρούνια!

2012-01-20T16:01:00.000+02:00

του Δημήτρη Σκάλκου

«Μαύρη Βίβλος της ελληνικής οικονομίας»,

Τάκης Μίχας, εκδ. Οξύ, 134 σελ.

Ακόμη και σήμερα η ελληνική κοινωνία συνεχίζει επίμονα να αναζητά ερμηνείες της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας. Δίπλα στα εύκολα επιχειρήματα που απαλλάσσουν μεγάλες κοινωνικές ομάδες από τις (όποιες) ευθύνες τους, ήρθε τελευταία να προστεθεί εκείνη η κατηγορία ερμηνειών που τοποθετούν τα ελληνικά αδιέξοδα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής κρίσης – μια ορθή πλην όμως ελλιπής ερμηνεία.

Ο γνωστός αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής Τάκης Μίχας ακολουθεί ένα διαφορετικό δρόμο. Μέσα από την καταγραφή ενός πλήθους στοιχείων, τα οποία παρουσιάζει με εύληπτο τρόπο και συνοδεύοντάς τα με σύντομα εμβόλιμα σχόλια, επιχειρεί να καταδείξει τα αίτια της σημερινής τραγωδίας. Ο σχολιασμός φαίνεται να έχει κρατηθεί σκόπιμα περιορισμένος, προκειμένου να επιτρέψει στον αναγνώστη να φτάσει στα δικά του συμπεράσματα. Στοιχεία που προέρχονται από εκθέσεις, έρευνες και μελέτες διεθνών οργανισμών, ερευνητικών κέντρων και ινστιτούτων. Και τελικά το συμπέρασμα προκύπτει μάλλον αβίαστα. Αυτό που συνέβη την τελευταία διετία ήταν... η κατάρρευση του κυρίαρχου μοντέλου ανάπτυξης. Ένα μοντέλο το οποίο στηρίχτηκε στη διαχρονική καθυπόταξη των αγορών στις επιβουλές ενός υπερτροφικού κράτους που λειτουργούσε ως μηχανισμός αναπαραγωγής πελατειακών δικτύων.

Ο τίτλος του βιβλίου και το μαύρο εξώφυλλο που το συνοδεύει προδιαθέτουν ανάλογα τον αναγνώστη. Καθώς θα διατρέχουν τις σελίδες αυτού του περιεκτικού δοκιμίου, ο υποψιασμένος αναγνώστης θα βρει την άμεση επιβεβαίωση σε όσα γνώριζε, ενώ ο ανυποψίαστος θα βρεθεί μπροστά σε μια δυσάρεστη πραγματικότητα που πόρρω απέχει από τις βολικές βεβαιότητες που συσκοτίζουν τη δημόσια συζήτηση.

Ανατρέχοντας σε εκείνους τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες που διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις, και κυρίως το θεσμικό πλαίσιο, της οικονομικής ανάπτυξης (διευκόλυνση επιχειρηματικότητας, καινοτομία, επενδυτικό περιβάλλον, αποτελεσματική γραφειοκρατία, απονομή δικαιοσύνης, εκπαιδευτικό σύστημα, ανταγωνιστικές αγορές), ο συγγραφέας προχωρά πέρα από την τοποθέτηση της Ελλάδας στην παγκόσμια κατάταξη, και συγκρίνει τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας με τις αντίστοιχες των υπόλοιπων κρατών-μελών της Ε.Ε., αλλά και με αυτές των άλλων «γουρουνιών» (από το ακρωνύμιο PIIGS που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις «άσωτες» οικονομίες της Πορτογαλίας, Ιταλίας, Ιρλανδίας, Ελλάδας και Ισπανίας). Πόσο υποτιμητικό και για ποιους είναι τελικά αυτό;

Ο συγγραφέας θεωρεί ότι είναι χρησιμότερο να συγκρίνουμε τις επιδόσεις της Ελλάδας με τις αντίστοιχες των χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Η απόσταση που μας χωρίζει, όχι μόνο από τα αναπτυγμένα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και από τα υπόλοιπα «γουρουνάκια», είναι τέτοια που ο Τ. Μίχας δεν διστάζει να χαρακτηρίσει «γεωγραφικό ατύχημα» την τυπολογική κατάταξη της ελληνικής οικονομίας ανάμεσα στις ευρωπαϊκές οικονομίες. Θα προσθέταμε ότι εξίσου χρήσιμο θα ήταν να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, καθώς φοβούμαστε ότι η Ελλάδα παρουσιάζει βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την τυπολογία των κρατών του «ολιγαρχικού καπιταλισμού», κύρια την εκτεταμένη διαφθορά, το διευρυμένο «άτυπο» τομέα της οικονομίας (παραοικονομία) και τη μεγάλη οικονομική και κοινωνική ανισότητα. Και φυσικά, κάτι που δεν καταγράφεται στις οικονομικές έρευνες, την ιδεολογική επικυριαρχία του λαϊκισμού. Είναι τυχαία άραγε η γοητεία που ασκούν στη χώρα μας λαϊκιστές πολιτικοί όπως ο Τσάβες και ο Μοράλες; Ο Τάκης Mίχας ορθά παρατηρεί ότι ο ιδεολογικός διαχωρισμός με βάση τον παραδοσιακό άξονα «αριστερά -δεξιά» είναι παραπλανητικός, στο βαθμό που το κατάλληλο ερμηνευτικό σχήμα είναι μάλλον αυτό της «πολιτικής της κοιλιάς» (politics of the belly). Με άλλα λόγια, πρόκειται για την ιδεολογία του κρατισμού που νομιμοποιούσε από τη σύσταση σχεδόν του νεοελληνικού κράτους το γνωστό «φαγοπότι».

Στο κείμενό του με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Πώς το κράτος βίασε την κοινωνία» ο συγγραφέας υποδεικνύει τις ιστορικές συνθήκες συγκρότησης του ελληνικού κράτους και την απουσία αστικής τάξης και ανατρέχει χαρακτηριστικά στα τέλη της δεκαετίας του 1880, όταν για κάθε 10.000 άτομα στην Ελλάδα αντιστοιχούσαν 214 δημόσιοι υπάλληλοι, τη στιγμή που ο αντίστοιχος αριθμός για τη Γαλλία ήταν 176, για τη Γερμανία 126 και για τη Μ. Βρετανία μόλις 73.

Τελικά, πώς θα χαρακτηρίζαμε αυτό το βιβλίο; Μία σχεδόν μαζοχιστική απόλαυση που καταδεικνύει βασανιστικά (σχεδόν λυτρωτικά) την πολυεπίπεδη υστέρησή μας, ένα εγχειρίδιο κατανόησης της σύνθετης οικονομικής πραγματικότητας, έναν οδικό χάρτη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας; Μάλλον όλα αυτά μαζί. Όσοι πάλι επιθυμούν να συνεχίσουν να πορεύονται στο δρόμο του παραπλανητικού εφησυχασμού, μπορούν να ανατρέξουν στις σελίδες των πολυάριθμων βιβλίων που χαϊδεύουν τις εθνικές ανασφάλειες, αλλά και το ναρκισσισμό μας. Οι προθήκες των βιβλιοπωλείων είναι γεμάτες από αυτά.

*Ο Δημήτρης Σκάλκος είναι πολιτικός επιστήμονας - διεθνολόγος, διευθυντής του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών

Η μετα-Πολιτική θέσμιση του Πραγματικού

2012-01-20T09:30:00.000+02:00

του Ηλία Καραβόλια

‘’Δεν υπάρχει πια χειμερινό ανάκτορο να καταληφθεί’’

Saul Newman,
(καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας στο Goldsmiths College University, στο Λονδίνο, συγγραφέας σε θέματα ριζοσπαστικής ‘’continental’’ φιλοσοφίας, είναι συγγραφέας σημαντικών έργων, που έτυχε να διαβάσω όπως: From Bacunin to Lacan ( 2001), Unstable Universalities ( 2007) , Politics most Unusual ( 2009) κ. α που δεν είχα την ευκαιρία να μελετήσω…)

Η φράση αυτή θεωρώ ότι εύστοχα αντικατοπτρίζει την σημερινή αδιέξοδη αγανάκτηση εκατομμυρίων ατόμων σε όλο τον πλανήτη. Είτε έχουν κινηματικά χαρακτηριστικά, είτε ακτιβιστική ή αμιγώς κομματική δράση, ομάδες κατάληψης δημοσίων χώρων ή κέντρων αποφάσεων και ομάδες διαμαρτυρίας, συντεταγμένες ή μη, έχασαν τον εχθρό. Για να γίνω πιο συγκεκριμένο , αναζητούν έναν εχθρό που δεν ‘’υπάρχει’’, αλλά στο Φαντασιακό της κοινωνικής θέσμισης έχει έναν ελλειπτικό και αναγκαίο ρόλο. Αυτόν τον ρόλο, φαίνεται ότι τον παίζουν εναλλάξ οι Αγορές και το Κράτος, και οι συμμετέχοντες σε αυτούς τους θεσμούς.

Κοινωνίες ολόκληρες αναζητούν τρόπους να... υπερβούν τις παλιές αρχές, ουσιαστικά τις παλιές ιδεολογικές αυταπάτες. Άτομα που πήδηξαν έξω από το βαγόνι της κατανάλωσης και του περιττού ξοδέματος χρόνου/χρήματος, περιπλανώνται σε έναν λαβύρινθο πληροφόρησης και φόβου, άλλες φορές σαν θύματα και άλλες φορές σαν θύτες. Είναι η εποχή, που η όποια χρηματοπιστωτική ή καπιταλιστική κρίση, απωθεί την βαθιά και καλυμμένη δημοκρατική ανωμαλία, εκτός της αφανούς ταξικής ανισότητας, όπως ο Φουκώ πρόβλεψε πριν πολλά χρόνια: σε οποιονδήποτε κοινωνικό σχηματισμό, θα υπάρχει πάντα εξουσία, ακόμα και στην επαναστατική δράση.

Άραγε, έχουμε συνειδητοποιήσει το ανώφελο της εναπόθεσης ελπίδας στην επανεκκίνηση του διπολικού συστήματος κράτους –αγορών; Έχουμε αντιληφθεί πόσο ανέφικτο είναι να ψάχνουμε μετα-φιλελεύθερες ή μετα-σοσιαλιστικές δομές επανεκκίνησης των οικονομιών και των κοινωνιών;

Το μεν Κράτος είναι ένα τεχνητό, καταπιεστικό και παράλογο φορτίο στην πλάτη της κοινωνίας, ένα πολυεπίπεδο φαινόμενο που μέσω ενός φάσματος πειθαναγκαστικών πρακτικών, δεσποτικά ,με θρησκευτική δομή, ηγεμονεύει ως μεταφυσικός αναδιανομέας πλούτου και δικαιοσύνης, μέσω μιας τάξης που βαθμιαία γιγαντώνεται , πίσω από την σύζευξη νεύρωσης εξουσίας και πλουτισμού( πολιτικοί)

Οι δε Αγορές, απρόσωπο φαντασιακό υποκείμενο που με την ισχύ της πλανητικής κυκλοφορίας αληθινού και εικονικού χρήματος εισβάλλει στο κοινωνικό σώμα, στην ουσία μετακινούν ταχύτατα πλέον και αλόγιστα ,περισσότερο το παρασιτικό/αδρανές και λιγότερο το κοινωνικά χρήσιμο κεφάλαιο(ως οξυγόνο ανάπτυξης και απασχόλησης) και στο τελικό ισοζύγιο ωφελιμότητας, γίνονται αιτία για δημιουργία κοινωνικών ανισοτήτων και καταπιεστικών συνθηκών στις ευρείες μάζες ( αλλιώς δεν δημιουργείται υπεραξία και υπεραπόδοση.) Όσοι υπέρμαχοι της εύρυθμης και αποτελεσματικής λειτουργίας των αγορών , δεν κατανοούν ότι η υπερ-φιλελευθεροποίηση και η υπερεθνική διακίνηση κεφαλαίων, δεν μείωσε αλλά αύξησε τις κοινωνικές ανισότητες, ας ανατρέξουν σε πολλές μελέτες και μη μαρξιστές ή αριστερούς ερευνητές, ακόμα και της σύγχρονης γενιάς στην σχολή του Σικάγου , και θα ανακαλύψουν τους υψηλούς βαθμούς συσχέτισης μεταξύ της απορύθμισης και της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίων με τις τραπεζικές, νομισματικές, δημοσιονομικές και –ως φυσικό επακόλουθο- τις εμπορικές κρίσεις και τα κοινωνικά δράματα, τα τελευταία 30-35 χρόνια.

Χρειαζόμαστε όχι μόνο μια μακροπολιτική που θα τραβήξει το χαλινάρι στην νέα ελίτ των διαχειριστών υπερ- μοχλευμένων κεφαλαίων, αλλά και μια μικροπολιτική ελέγχου και ρύθμισης αρχών και κανόνων στις ροές του χρήματος, εικονικού και πραγματικού. Στην ιδεολογική όμως βάση του θέματος, η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε μια μικροπολιτική επανεξέτασης της Εξουσίας, απ όπου και αν αυτή προέρχεται, όχι με …αναρχικό ή μετα-αναρχικό μονοπάτι εκκίνησης. Αφού αναγνωρίσουμε ότι οι ιεραρχίες του πλούτου και της διαπλεκόμενης τους σχέσης με το κρατικο-επιχειρηματικό μοντέλο διαχείρισης της κοινωνικής παραγωγής, έχουν διαρρήξει τον ιστό του Συλλογικού, ας κατανοήσουμε ότι ζούμε στην εποχή της εμφάνισης του πλέον καλυμμένου και απωθημένου στο κοινωνικό φαντασιακό, φυσιολογικού φαινομένου της πολιτικής οικονομίας: τον κατακερματισμό των ταξικών ταυτοτήτων, στις τελευταίες δεκαετίες.

Σήμερα, επανέρχεται στο προσκήνιο το δαιμονικό χαρακτηριστικό που βόλευε, πολλά χρόνια, πολλά στρώματα, ψηλά και χαμηλά, να αγνοούν: η ταξική διαίρεση. Με την μορφή ενός δικτύου, αντί μιας αυστηρής ιεραρχίας, με πολύπλοκα δίκτυα ελέγχου ,παρακολούθησης, πειθαναγκασμού και διοίκησης, εμπορευματοποίησης, μας κυβερνούν απρόσωπες εξουσίες, μέσω της ελευθερίας μας. Αυτή η θολή ιεραρχία, που αποσυντονίζει άτομα και κοινωνίες σε έναν αόριστο διαχωρισμό κοινωνικών και ατομικών προτεραιοτήτων, αναβιώνει το παλιό και γνώριμο ερώτημα: πώς τα όρια μεταξύ αγοράς και κράτους, καταρρέουν χωρίς να έχουν προηγουμένως προσδιοριστεί κοινωνικά χρήσιμα. Ο Λαντάουερ έλεγε ότι το κράτος είναι μια κοινωνική σχέση και την καταστρέφουμε ή την θρέφουμε, φτιάχνοντας εμείς οι ίδιοι την βάση της εθελούσιας υποτέλειας μας…

Ναι, αλλά μήπως ακριβώς το ίδιο δεν συμβαίνει με την από-προλεταριοποίηση των μαζών μέσω της έμμεσης και άμεσης συμμετοχής τους, στον άλλο πόλο του συστήματος, τις αγορές; Μήπως ξεχνάμε ότι στους κουμπαράδες τραπεζών και εταιρειών διαχείρισης ωθούνται οι αποταμιεύσεις και οι συντάξεις του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ στα ταμεία των πολυεθνικών και στους λογαριασμούς των μετόχων τους μεταφέρεται η υπεραξία της εξαντλητικής υπερεκμετάλλευσης και της τεχνητά επιθυμητής υπερκατανάλωσης;

Όπως ακριβώς θρέψαμε σαν άτομα με πρόσχημα το αντίτιμο της ασφάλειας, το πατερναλιστικό δίχτυ ασφαλείας της κρατικής παρουσίας στην θέσμιση του συλλογικού μας ( ένα μόνιμο θεσμικό ασφάλιστρου κινδύνου της ελευθερίας μας), έτσι τροφοδοτήσαμε την αχαλίνωτη κερδοσκοπία μιας άρχουσας τάξης παρασιτικών μεσαζόντων μεταξύ του κοινωνικού πλούτου και της ολιγαρχικής συγκέντρωσης τους, είτε εν αγνοία μας ,είτε με επίγνωση του θαυμαστού προσδοκώμενου κέρδους, που δήθεν αναδιανείμουν οι ελεγκτές ,και ταυτόχρονα μεγαλοιδιοκτήτες, στο ενιαίο διεθνώς καζίνο των χρηματαγορών του βραχυπρόθεσμου κέρδους…

Στο διπολικό μετα-ιδεολογικό ερώτημα κράτος ή αγορές, και στο ενδιάμεσο ρεαλιστικό ζευγάρωμα των δύο θεσμών κοινωνικής αναδιανομής ρόλων , εργασίας, παραγωγής, το ζητούμενο είναι πέρα από φιλοσοφικά σημαίνοντα και ιστορικό-πολιτικά πλαίσια: το ζητούμενο είναι ο επαναπροσδιορισμός της αξίας του ανθρώπινου μόχθου, του κοινωνικού και ατομικού χρόνου και της αναγκαίας αναδιανομής του παραχθέντος πλούτου, από τους πάνω προς τους κάτω. Γιατί οι από κάτω, αυξάνονται επικίνδυνα ως πρώτη ύλη κοινωνικής ανάφλεξης, και οι ελάχιστοι πλέον από πάνω, συγκεντρώνουν επικίνδυνα περισσότερη ισχύ και πλούτο, ως καύσιμη ύλη μιας αναπόφευκτης εκκίνησης κοινωνικής εντροπίας.

Η ενεργειακή αναδιανομή των υλικών και διανοητικών δυνάμεων σε οικονομίες και κοινωνίες, τόσο σε τοπικό ή εθνικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο , έχει φθάσει στα όρια της. Μπορεί να μην ζούμε τα όρια του ισχυρού καπιταλιστικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, όπως βιάζονται οι θιασώτες κολλεκτιβιστικών οραμάτων να διαλαλούν, αλλά σίγουρα όμως ζούμε τα όρια του ανίσχυρου κοινωνικού μοντέλου ευτυχίας και προόδου. Και όταν δεν υπάρχουν ανάκτορα, όταν δεν υπάρχουν εμφανείς βασιλιάδες, οι κοινωνίες αυτοθυματοποιούνται και μένουν αδρανείς, ως χρήσιμα στάσιμα υλικά σχεδιασμού των ελεγκτών της παγκόσμιας κυκλοφορίας του πιο σπάνιου αγαθού της σύγχρονης εποχής: του χρήματος…

Έλα να με σώσεις!

2012-01-19T23:56:00.002+02:00

Πολύ περίεργη είναι για μένα αυτή η νύχτα.

Η μνήμη υπερίσχυσε και πάλι.

Και βυθίζομαι...

Έλα να με σώσεις!

Εγώ πνίγομαι εδώ πέρα.

Σε περιμένω πολύ καιρό.

Δεν ξέρω ποιός είσαι "εσύ", αλλά έλα να με σώσεις.

Κουράστηκα.

Τα πόδια μου δεν μπορούν άλλο να με στηρίξουν.

Έλα να...
με πάρεις στην αγκαλιά σου.

Έλα για να νιώσω ασφαλής.

Εσύ,το ξέρεις ότι δεν είμαι καμιά ηρωίδα.

Εσύ βλέπεις μέσα απ'τα υγρά μου μάτια.

Μην αργήσεις πολύ...

Η νεράιδα χάθηκε και έμεινα θνητή.

πηγή

Η Marilyn στο Σικάγο

2012-01-19T22:45:00.001+02:00

Ένα νέο άγαλμα κοσμεί την Michigan Avenue, τον πιό κοσμοπολίτικο δρόμο του Σικάγο, γνωστό και ως Magnificent Mile. Το, ύψους 8 μέτρων, άγαλμα της Marilyn Monroe που φιλοτέχνησε ο διάσημος γλύπτης Seward Johnson.

Να σταματήσει το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος με τα δελτία του ΟΠΑΠ

2012-01-19T21:44:00.000+02:00

Ο ευρωβουλευτής και υπεύθυνος του Τομέα Οικονομίας της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Θόδωρος Σκυλακάκης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Η νέα υπόθεση εμπορίας κερδισμένων δελτίων του ΟΠΑΠ και της χρησιμοποίησής τους για την κάλυψη της φοροδιαφυγής και το ξέπλυμα χρήματος, που αποκαλύφθηκε μετά την εξάρθρωση ενός ακόμη μεγαλο-κυκλώματος εγκληματιών, αποδεικνύει την τεράστια έκταση που έχουν οι συγκεκριμένες περιπτώσεις διαφθοράς στην Ελλάδα. Το πρόσφατο περιστατικό έρχεται να προστεθεί σε δεκάδες παρόμοιες υποθέσεις που εδώ και χρόνια αποκαλύπτονται, χωρίς κανένας (υπ. Οικονομικών, διοίκηση ΟΠΑΠ, ελεγκτικές αρχές, πολιτικά κόμματα), να αντιδρά ή να προτείνει το αυτονόητο:...

Την άμεση καθιέρωση επώνυμων δελτίων στον ΟΠΑΠ. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

· Το 2005 έλληνας μεγαλέμπορος ναρκωτικών ομολόγησε ότι μέσω κερδισμένων δελτίων ΟΠΑΠ νομιμοποιούσε χρήματα που προέρχονταν από εμπόριο ναρκωτικών.

· Το 2007 διαπιστώθηκε ότι, δημόσιος λειτουργός που υπηρετούσε σε θέση σχετική με τον έλεγχο τυχερών παιγνίων, αγόραζε κερδισμένα δελτία ΟΠΑΠ για να δικαιολογήσει υπέρογκα ποσά που απέκτησε από παρανομίες.

· Το 2009 αποκαλύφθηκε ότι κύκλωμα πορνείας ξέπλυνε χρήματα μέσω ΟΠΑΠ.

· Το 2011 κατά την εξάρθρωση ελληνικού "κλώνου" της ρωσικής και γεωργιανής μαφίας βρέθηκαν στην κατοχή τους δεκάδες κερδισμένα δελτία ΟΠΑΠ και βεβαιώσεις κερδών υπέρογκων ποσών, που χρησίμευαν για ξέπλυμα χρήματος.

· Το 2011 ο ΣΔΟΕ εντοπίζοντας γιατρούς και δικηγόρους να δικαιολογούν καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ μέσω κερδισμένων δελτίων ΟΠΑΠ, αναρωτήθηκε "πώς είναι δυνατόν ο ίδιος άνθρωπος να κερδίζει τεράστια ποσά την ίδια μέρα, παίζοντας δελτία τρείς ή τέσσερις διαφορετικές περιοχές της χώρας, ταυτόχρονα". Αυτά είναι ορισμένα μόνο περιστατικά, που αποτελούν μέρος της κορυφής του παγόβουνου σε σχέση με το μέγεθος και το εύρος αυτής της σκανδαλώδους υπόθεσης.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 5/1/2012 για την Υγεία

2012-01-19T20:13:00.000+02:00

του Αντώνη Κρούστη

«Να καταργηθούν για όλους οι εισφορές, οι πληρωμές και οι συμμετοχές για υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας, για φάρμακα.

Να αναπτυχθούν κρατικά Κέντρα Υγείας σε κάθε πόλη και Δήμο που θα παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες, να μην καταργηθεί καμία κρατική μονάδα Υγείας, καθώς και του ΙΚΑ. Τα Πολυιατρεία του ΙΚΑ να μετατραπούν σε κρατικά Κέντρα Υγείας.

Να γίνουν μαζικές...
προσλήψεις προσωπικού όλων των ειδικοτήτων, να ενταχθούν στο δημόσιο σύστημα - Νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας, Πολυιατρεία

- οι αυτοαπασχολούμενοι γιατροί και φαρμακοποιοί με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση. Με 6ωρο - 5ήμερο - 30ωρο, ένταξη στα ΒΑΕ, μία εφημερία τη βδομάδα και άδεια ανάπαυσης την επόμενη ημέρα. Με μισθό

2.200 ευρώ μεικτά στους πρωτοδιοριζόμενους ειδικευμένους και με προσαύξηση αναλόγως της προϋπηρεσίας των αυτοαπασχολούμενων και κατώτατη σύνταξη 1.760 ευρώ.

Αφορολόγητο εισόδημα 40.000 ευρώ για το ζευγάρι και επιπλέον 5.000 για κάθε παιδί και κατάργηση όλων των χαρατσιών.»

Την πιστή αντιγραφή του Σοβιετικού Συστήματος Υγείας προτείνει το ΚΚΕ για την Ελλάδα του 2012 , με τα εξής ουτοπικά:

πλήρη κρατικοποίηση όλων των μονάδων υγείας,
καθολικές προσλήψεις,
την κρατική υπαλληλοποίηση όλων των γιατρών και των φαρμακοποιών,
κατάργηση των εισφορών στα φάρμακα,
6ωρη εργασία,
υψηλούς μισθούς και επιδόματα.

Το σύνθημα τους ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ.

Με την διαφορά όμως ότι στη ΕΣΣΔ, οι υπηρετούντες στην υγεία έπαιρναν 170 ρούβλια το μήνα. Στα νοσοκομεία υπήρχαν ειδικές κλίνες για την νομενκλατούρα του κόμματος, και για να αποφύγεις τη λίστα αναμονής για ένα καρδιογράφημα πάντα υπήρχε τρόπος. Ο εξοπλισμός απαρχαιωμένος ,η υγιεινή επισφαλής, και το βαμβάκι , το ιώδιο και τα φάρμακα μονιμως σε έλλειψη.

Τα πιο διαδεδομένα φακελάκια ήταν ,επισκέψεις στα σπίτια, αυτά που έδιναν οι πολίτες στους γιατρούς για αναρρωτικές άδειες (αφού ήθελαν να δουλέψουν στη δεύτερη αδήλωτη εργασία) και στους χειρουργούς που ρωτούσαν , «εγχείρηση με αναισθητικό ή χωρίς;» Διαφθορά, υποβάθμιση, αδικία, επικινδυνότητα, αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά του συστήματος ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ .

Η ΕΣΣΔ δημιούργησε ένα τεράστιο εθνικοποιημένο τομέα υγείας για όλους τους πολίτες παρέχοντας υπηρεσίες με αμοιβή.

Αυτά τα λίγα για τους συντρόφους που μας το παίζουν φιλολαϊκοί .

Α ! και κάτι άλλο, το μόνο που είναι δωρεάν στη ζωή είναι ο αέρας που αναπνέουμε. Όλα τα άλλα κοστίζουν.

Είναι το πρόβλημα οι κατώτατες αποδοχές;

2012-01-19T19:13:00.004+02:00

Του Ιωάννη Ληξουριώτη

Δυστυχώς, όπως και σε άλλα θέματα, η συζήτηση για τις εργασιακές σχέσεις εδώ και περίπου δύο χρόνια εξελίσσεται με συνθήματα («κάτω τα χέρια από...») και με σύμβολα («...τον 13ο και 14ο μισθό»), ενώ οι δημοσιογραφικοί «τίτλοι» παρεμβαίνουν με στείρα και στρεβλωτικά σλόγκαν του τύπου «μαχαίρι σε μισθούς και δώρα ζητεί η τρόικα».

Η εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, «δειλή, μοιραία και άβουλη αντάμα», χωρίς να αναπτύσσει την παραμικρή σοβαρή πρωτοβουλία και χωρίς καμία διάθεση να διατυπώσει εναλλακτικές λύσεις, συνεχίζει το παιχνίδι του «χαλασμένου τηλέφωνου» μεταφέροντας διαστρεβλωμένα προς τους κοινωνικούς εταίρους και τον ελληνικό λαό τις προτάσεις της τρόικας. Από την πλευρά τους, οι «κοινωνικοί εταίροι», με ελάχιστες εξαιρέσεις, εμφανίζονται κατώτεροι των περιστάσεων και «ξαφνιάζονται» κάθε φορά που η τρόικα επανέρχεται και «σκουντάει» την κυβέρνηση να λάβει μέτρα για τα εργασιακά, αρκούμενοι να θέτουν «κόκκινες γραμμές» και να τα βάζουν με τους δανειστές μας, τη στιγμή που οι ίδιοι, ως εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων, επί σχεδόν δύο χρόνια δεν έχουν πάρει την παραμικρή πρωτοβουλία για να διαμορφώσουν συναινετικά τις λύσεις που θεωρούν αποτελεσματικές για την άρση των αδιεξόδων στο εργασιακό πεδίο.

Τέλος, τα κόμματα και οι πολιτικοί συνεχίζουν να ...
επαληθεύουν αδιάκοπα και επίμονα την ανικανότητά τους να προσεγγίσουν με σοβαρότητα οποιοδήποτε από τα δομικά προβλήματα του τόπου. Το χειρότερο είναι ότι δεν βλέπουν σαν εχθρό τους τα ίδια τα προβλήματα, αλλά την τρόικα που τους τα επισημαίνει και ταράζει τη γαλήνη τους με τις «απάνθρωπες» απαιτήσεις της. Ετσι, για παράδειγμα, η κ. Δαμανάκη διακήρυξε ότι λύθηκε το πρόβλημα των εργασιακών σχέσεων, αποκαλύπτοντάς μας ότι «μετά τη μάχη» που έδωσε στην Κομισιόν, οι δανειστές μας δεν απαιτούν πλέον την κατάργηση του κατώτατου μισθού. Οι πολιτικοί φτιάχνουν τους εχθρούς και στη συνέχεια τους κατατροπώνουν. Το χειρότερο είναι ότι πολλοί από αυτούς το πιστεύουν κιόλας.

Δυστυχώς, κάθε σοβαρή προσπάθεια που πάει να γίνει σ’ αυτόν τον τόπο, για να βγουν στην επιφάνεια τα χρονίζοντα προβλήματα του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας και να δρομολογηθεί η επίλυσή τους, πνίγεται μέσα σε στρεβλωτικά συνθήματα, σε απλουστευτικά σλόγκαν και σε θορυβώδη κονταροχτυπήματα μεταξύ των «ιπποτών της ελεεινής πολιτικής». Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί κανείς από τους αρμόδιους δεν έχει το θάρρος να αναλάβει έγκαιρα την αναλογούσα θεσμική του ευθύνη και το αντίστοιχο πολιτικό ή συνδικαλιστικό «κόστος». Οταν όμως, έτσι, φθάνουμε στο «μη παρέκει», τότε οδηγούμαστε στη σπασμωδική λήψη οριζόντιας και ισοπεδωτικής επιβολής μέτρων. Μάλιστα, πριν καλά καλά αυτά εφαρμοστούν, όλοι, ακόμη και αυτοί που τα έλαβαν, αρχίζουν να τα καταγγέλλουν εν χορώ ως αναποτελεσματικά, κατηγορώντας και πάλι την τρόικα ότι τους τα επέβαλε.

Το είδαμε το έργο αυτό τα δύο χρόνια που πέρασαν αρκετές φορές και δυστυχώς ήδη το ξαναβλέπουμε και στο εργασιακό. Ολον αυτό τον καιρό τόσο οι «κοινωνικοί εταίροι» όσο και η Πολιτεία κοροϊδεύουν τα προβλήματα, κοροϊδεύουν την τρόικα και αλληλοκοροϊδεύονται με μόνο στόχο να μην αλλάξει τίποτε. Το μόνο σημαντικό θετικό γεγονός ήταν η πρόσφατη θέσπιση της επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας, που και αυτή βγήκε στο φως με επώδυνη εμβρυουλκία. Τώρα, που η αδήριτη πραγματικότητα δεν αφήνει άλλα περιθώρια καθυστερήσεων, αντί το υπουργείο Εργασίας και οι κοινωνικοί εταίροι να συναισθανθούν εντέλει τη βαριά ευθύνη τους και να καθήσουν από κοινού στο ίδιο τραπέζι, με τη σοβαρότητα που τους πρέπει, ρίχνουν το μπαλάκι ο ένας στον άλλο και οι δύο μαζί μεταθέτουν πάλι την ευθύνη στην τρόικα: αντί να συζητούν το ίδιο το πρόβλημα, συζητούν για τη σκληρότητα του δασκάλου που τους έβαλε δύσκολη δουλειά για το σπίτι και μηχανεύονται σχέδια για να την αποφύγουν.

Τι θα έπρεπε λοιπόν να συζητήσουν υπουργείο και κοινωνικοί εταίροι και πώς όφειλαν να ιεραρχήσουν τα προβλήματα; Κατ’ αρχάς να αναγνωρίσουν ότι, παρ’ όλες τις καλλιεργούμενες ψευδαισθήσεις, εξακολουθούμε να έχουμε την πιο άκαμπτη εργατική νομοθεσία στην Ευρώπη (π.χ. σε πρόσφατη έρευνα της Bolton Consulting Group βρισκόμαστε στον πάτο του διεθνούς χάρτη χρήσης της προσωρινής απασχόλησης). Το ότι στον χώρο της «μαύρης» εργοδοσίας οργιάζουν οι παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας δεν αποτελεί άλλοθι για την ύπαρξη της νομοθετημένης ακαμψίας. Η οικονομία και οι εργασιακές σχέσεις μιας χώρας δεν οργανώνονται με βάση την κάθε είδους μαύρη αγορά. Ο σοβαρός ξένος επενδυτής δεν θα έλθει στην Ελλάδα ποντάροντας στην παραβίαση του νόμου.

Τι άλλο θα έπρεπε να μπει στο τραπέζι των συζητήσεων; Οχι βέβαια ο κατώτατος μισθός του ανειδίκευτου εργάτη, αλλά γενικότερα η διαδικασία του σχηματισμού της αμοιβής της εργασίας, μια διαδικασία που τις τελευταίες δεκαετίες λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Πρόκειται για έναν αυτοματισμό που έχει δύο «γκάζια»: Το ένα είναι οι συλλογικές συμβάσεις που χορηγούν αυξήσεις ακολουθώντας μηχανικά τον πληθωρισμό συν κάτι παραπάνω. Το άλλο είναι οι πρόσθετοι θεσμοθετημένοι μηχανισμοί σώρευσης αυξήσεων, δηλαδή οι λεγόμενες «ωριμάνσεις». Τι σημαίνει συνοπτικά ωρίμανση; Σημαίνει ότι ένας εργαζόμενος, βρέξει-χιονίσει, είναι ή δεν είναι παραγωγικός, είναι ή δεν είναι εργατικός, έχει ή δεν έχει κέρδη η επιχείρηση, απλώς και μόνο γιατί συμπληρώθηκε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (ένα ή δύο χρόνια), λαμβάνει αυτόματα κατά περιόδους ποσοστιαίες αυξήσεις επί του βασικού του μισθού, πέραν της αύξησης που έχει ήδη λάβει στον βασικό μισθό με τη συλλογική σύμβαση.

Ετσι, σωρεύεται ένα παράλογο εργατικό κόστος μέσω μηχανιστικών αυξήσεων που κινούνται έξω από τα δεδομένα της παραγωγικότητας, ανεξάρτητα από την απόδοση, τις ικανότητες και την εργατικότητα του εργαζομένου και χωρίς να λαμβάνεται ποσώς υπόψη η οικονομική θέση της επιχείρησης. Ταυτόχρονα, με τον μηχανισμό αυτό καλλιεργείται η συνείδηση της ήσσονος προσπάθειας, της φυγοπονίας, της αδιαφορίας για το αποτέλεσμα και για την κερδοφορία της επιχείρησης και με τον τρόπο αυτό διαμορφώνεται το μοντέλο του εργαζόμενου των «κεκτημένων».

Στα παραπάνω, λοιπόν, προβλήματα θα πρέπει να περιστραφεί η συζήτηση και όχι στο στείρο αναμάσημα του σλόγκαν της κατάργησης ή όχι του κατώτατου μισθού, που άλλωστε αφορά πολύ μικρό ποσοστό εργαζομένων.

Ως προς το ζήτημα της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού, είναι προφανές ότι πρόκειται για εκμετάλλευση βολικού «συμβολισμού» που επίσης ξεστρατίζει τη συζήτηση από την εξέταση των ουσιαστικών προβλημάτων. Αλλωστε, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ έχει ήδη παραδεχθεί ότι οι πρόσθετοι αυτοί μισθοί θα έπρεπε προ πολλού να είχαν καταμεριστεί στους 12 βασικούς μηνιαίους μισθούς. Το πρόβλημα της κακοδαιμονίας μας δεν είναι ούτε ο κατώτατος μισθός ούτε και η τρόικα. Το πρόβλημα είναι ότι, λίγες στιγμές πριν από την καταστροφή, εξακολουθούμε να μην τολμάμε να βάλουμε το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων.

Harry Klynn - O εφοριακός

2012-01-19T18:14:00.000+02:00

Το ΚΚΕ σπρώχνει στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους

2012-01-19T16:49:00.000+02:00

Από το γραφείο Τύπου της Δημοκρατικής Συμμαχίας, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Η πρακτική του ΠΑΜΕ ως μετωπική οργάνωση του ΚΚΕ να εμποδίσει το διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, δεν έχει σχέση με τη δημοκρατία.

Την ώρα που το ΚΚΕ προχωρεί σε απολύσεις εργαζομένων...
στις δικές του επιχειρήσεις, με τις ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής και ανάλογες ακραίες δράσεις, το μόνο που καταφέρνει είναι να επιβαρύνει το επενδυτικό κλίμα, να διώχνει παραγωγικές μονάδες από τη χώρα, με αποτέλεσμα να οδηγούνται στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενοι».

Αντε να δούμε να δούμε και τη ΝΔούλα να βγάζει ανακοίνωση να υπερασπισθεί τα συντρόφια της του Περισσού...

Επιτέλους κάποιος τολμά να πει την αλήθεια για τους κατώτατους μισθούς!

2012-01-19T15:23:00.000+02:00

Alpha Bank: Εμπόδιο ο υψηλός κατώτατος μισθός

Υψηλός είναι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα συμπεραίνει η Alpha Bank στο εβδομαδιαίο της Δελτίο Οικονομικών Eξελίξεων, με ημερομηνία Πέμπτη 19 Ιανουαρίου.

Οι αναλυτές της τράπεζας επιχειρούν μια ερμηνεία των σημερινών συνθηκών εργασίας, εξετάζουν το πως συνδέεται αυτή με την ανταγωνιστικότητα και οδηγούνται στο αντιδημοφιλές αυτό συμπέρασμα.

Το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, λέει η ανάλυση της Alpha Bank, είναι... μια σύνθετη μεταβλητή που προσδιορίζεται από το ύψος των μισθών και από την παραγωγικότητα της εργασίας. Όσο υψηλός και αν είναι ο μισθός ενός εργαζόμενου, αν η παραγωγικότητά του (στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών που έχουν υψηλή ζήτηση από τους καταναλωτές ή από άλλες επιχειρήσεις) είναι εξίσου υψηλή, τότε το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος που προκύπτει από αυτόν τον εργαζόμενο είναι σχετικά χαμηλό. Επιπλέον, η παραγωγικότητα της εργασίας για μια επιχείρηση ή για μια χώρα προσδιορίζεται από την παραγωγική δυναμικότητα του ήδη εγκατεστημένου παραγωγικού της εξοπλισμού.

Με αυτή την έννοια είναι πολύ σωστός ο ισχυρισμός ότι αν και οι μισθοί στη Γερμανία είναι πολύ υψηλότεροι απ’ ό,τι στην Ελλάδα, η διεθνής ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας είναι υψηλότερη από αυτή της Ελλάδος. Αυτό, ωστόσο, συμβαίνει διότι στη Γερμανία οι μισθοί προσδιορίζονται κατά κύριο λόγο από την παραγωγικότητα στο πλαίσιο αποτελεσματικής συνεννόησης των κοινωνικών εταίρων. Στην Ελλάδα οι μισθοί προσδιορίζονταν έως σήμερα σε μεγάλο βαθμό από το κράτος, με νομοθετικές ρυθμίσεις και με την ενίσχυση του σημαντικού δανεισμού της χώρας από το εξωτερικό, σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα από την παραγωγικότητα.

Παράλληλα, οι κοινωνικοί εταίροι εμπλέκονται πολλές φορές σε άγονες μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις εργατικών συνδικάτων, των οποίων οι πολιτικές επιδιώξεις δεν συμπίπτουν απαραίτητα με την προάσπιση των συμφερόντων των μελών τους. Ειδικότερα, τα τελευταία έτη της δημοσιονομικής εκτροπής έως και το 2009 οι μισθοί στην Ελλάδα, ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα, επηρεάστηκαν αυξητικά από τις μεγάλες αυξήσεις μισθών στο δημόσιο τομέα και γενικά από το υψηλό επίπεδο διαθέσιμης ρευστότητας στην οικονομία.

Και η ανάλυση της Alpha Bank συνεχίζει: Ιδεολογήματα του τύπου «οι μισθοί δεν φταίνε για την χαμηλή ανταγωνιστικότητα», ή του τύπου «η μείωση των μισθών θα έχει ως συνέπεια την μεγαλύτερη πτώση της εγχώριας ζήτησης και την χαμηλότερη ανάπτυξη», μας οδήγησαν στην αύξηση της μισθοδοσίας του ευρύτερου δημόσιου τομέα στα € 31 δισ. το 2009, από € 15 δισ. το 2001. Η χρονιά εκείνη του δημοσιονομικού εκτροχιασμού δεν ήταν μόνο αυτή που οδήγησε τη χώρα στη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της ιστορίας της, αλλά και η χρονιά όπου το εργατικό κόστος εκτοξεύθηκε στα ύψη ως αποτέλεσμα προεκλογικής αποσύνθεσης και μετεκλογικής αβελτηρίας.

Ωστόσο, σήμερα βρισκόμαστε σε μια άλλη συγκυρία όπου πολλές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα ομαλής λειτουργίας όχι μόνο εξαιτίας της μειωμένης εγχώριας ζήτησης αλλά και λόγω της σημαντικά μειωμένης ρευστότητας στην οικονομία. Με αυτά τα δεδομένα, η μισθολογική πολιτική των επιχειρήσεων δεν μπορεί το 2012 να είναι ίδια (ή να προσδιορίζεται από τους ίδιους παράγοντες) με το 2009. Σε αυτό το πλαίσιο η ύπαρξη νομοθετημένου κατώτατου μισθού, που έχει προσδιοριστεί με Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας για τους εργαζόμενους όλης της χώρας και μάλιστα σε υψηλότερο επίπεδο το 2012 από ότι ήταν το 2009, αποτελεί πράγματι σοβαρό εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία της επίσημης αγοράς εργασίας στη χώρα, κυρίως όσον αφορά στην ένταξη των νέων εργαζομένων- ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία της βαθιάς ύφεσης στην οικονομία όπου η ανεργία των νέων κυμαίνεται στο 45% του αντίστοιχου εργατικού δυναμικού.

Ο ισχύον κατώτατος μισθός, λαμβάνοντας υπόψη και το κόστος των ασφαλιστικών και άλλων εισφορών, είναι εξαιρετικά υψηλός για μια οικονομία σε κρίση όπως η ελληνική. Αποτελεί τον βασικό παράγοντα που οδηγεί και στην παράνομη απασχόληση χωρίς ασφάλιση (προσωρινή ή μη) στην παράλληλη οικονομία. Έτσι, οι νέοι περιθωριοποιούνται καθώς οι διάφορες νομοθετημένες ρυθμίσεις και ανελαστικότητες αποτελούν πραγματικό εμπόδιο στην είσοδό τους στην αγορά εργασίας, στερώντας τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν την αναγκαία εμπειρία και τις αναγκαίες γνώσεις που προκύπτουν από την εργασία, για να χτίσουν αποτελεσματικότερα την καριέρα τους.

Όταν πολλές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω της μεγάλης κρίσης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα ή λόγω του ανταγωνισμού από άλλες ισχυρότερες επιχειρήσεις, είναι αδιανόητο η πολιτεία να συνεχίζει να επιβάλλει με νόμους κατώτατους μισθούς και μονιμότητες στην απασχόληση, όπως κάναμε όταν είχαμε τη δυνατότητα να τα χρηματοδοτούμε όλα αυτά με δανεικά από το εξωτερικό, λέει η Alpha Bank.

Σε κάθε περίπτωση, η κάθε επιχείρηση σήμερα μπορεί να πληρώσει τους εργαζόμενούς της μόνο με τα χρήματα που κερδίζει από την πώληση των προϊόντων (αγαθών και υπηρεσιών) που παράγει. Και στην πράξη έχει χαθεί πλέον η σύνδεση μεταξύ νομοθετικά προσδιορισμένου κατώτατου ημερομισθίου και πραγματικής αμοιβής στην αγορά, καθώς οι οικονομικοί νόμοι δεν μπορούν να καταργηθούν νομοθετικά. Σήμερα, επίσης, κανείς δεν μας δανείζει. Οι επιχορηγήσεις από τον προϋπολογισμό και τα δανεικά από τις τράπεζες (πολλές φορές με εγγύηση του δημοσίου) τελείωσαν.

Τα δικαιώματα που έχουν οι εργαζόμενοι ισχύουν και γίνονται ισχυρότερα και η ασφάλεια της εργασίας τους ενισχύεται όσο η επιχείρηση στην οποία εργάζονται λειτουργεί αποδοτικά, αυξάνει την ανταγωνιστικότητά της και εδραιώνει την ανταγωνιστική της παρουσία στις αγορές (εγχώριες και ξένες). Τα δικαιώματα και η ασφάλεια εργασίας χάνονται όταν η επιχείρηση κλείσει ή αν μεταφερθεί σε μια γειτονική χώρα με ευνοϊκότερο γι’ αυτήν εργασιακό καθεστώς.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η αύξηση της απασχόλησης και των πραγματικών μισθών είναι αποτέλεσμα της αύξησης της παραγωγικότητας και της επέκτασης της οικονομίας σε ανταγωνιστικές (δηλαδή κερδοφόρες) δραστηριότητες. Η αύξηση των μισθών δεν βλάπτει την ανταγωνιστικότητα όταν είναι το αποτέλεσμα της αυξημένης ανταγωνιστικής παραγωγής. Αντίθετα καταστρέφει την ανταγωνιστικότητα όταν στηρίζεται κυρίως σε κυβερνητικές ρυθμίσεις και αποφάσεις για την κατανομή του εξωτερικού δανεισμού σε ομάδες πίεσης εργαζομένων και επιχειρήσεων.

πηγή: marketbeast

Τι κρύβεται πίσω από τον τοίχο της ρευστότητας της ΕΚΤ;

2012-01-19T13:28:00.000+02:00

Από τότε που άρχισε η ευρωπαϊκή κρίση χρέους, η συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ισορροπεί πάνω στην ένταση ανάμεσα στο τι μπορεί να κάνει και στο τι τής επιτρέπεται να κάνει.

Η ΕΚΤ είναι ο μοναδικός θεσμός της Ευρωζώνης που μπορεί να παράσχει απεριόριστη χρηματοδότηση στα κράτη αλλά το καταστατικό της τής απαγορεύει να διασώζει κράτη. Η ΕΚΤ μπορεί όμως να παράσχει απεριόριστη ρευστότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα βοηθώντας με τον τρόπο αυτό εμμέσως στην υποχώρηση των χρηματοδοτικών πιέσεων των αγορών κρατικών ομολόγων. Για 18 μήνες στο πλαίσιο του προγράμματος αγοράς τίτλων η ΕΚΤ αγόραζε κρατικά ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας από τις δευτερογενείς αγορές που το ύψος τους σήμερα ξεπερνά τα 200 δις ευρώ. Επιπλέον χρηματοδοτούσε με δάνεια τις εμπορικές τράπεζες, ενώ πρόσφατα εισήγαγε... και την παροχή τριετούς ρευστότητας από την οποία οι τράπεζες αντλήσανε 489 δις ευρώ.

Μιλώντας στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις αρχές Δεκεμβρίου ο Μάριο Ντράγκι υπογράμμισε τη δέσμευσή του στην απεριόριστη στήριξη των τραπεζών προκειμένου να αποτραπεί ο κίνδυνος ενός πιστωτικού κραχ. Η δέσμευση αυτή έγινε πράξη με την παροχή μισού τρις ευρώ μακροπρόθεσμης ρευστότητας προς τις τράπεζες λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Η ΕΚΤ άφησε τις εμπορικές τράπεζες της κάθε χώρας να αποφασίσουν οι ίδιες αν θα χρησιμοποιήσουν τη νέα ρευστότητα για να αγοράσουν κρατικά ομόλογα υψηλών αποδόσεων. Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και ο Γάλλος κεντρικός τραπεζίτης μίλησαν πιο ανοιχτά: προέτρεψαν τις ιταλικές και ισπανικές τράπεζες να αγοράσουν τα κρατικά ομόλογα τους.

Η πολιτική λογική πίσω από αυτό το αίτημα είναι ξεκάθαρη. Αν οι τράπεζες προχωρήσουν σε αγορές των κρατικών τίτλων της χώρας όπου έχουν την έδρα τους, το κρατικό χρέος σταδιακά θα επανεθνικοποιηθεί μαζί με τον δανεισμό προς τον ιδιωτικό τομέα – καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες που ήδη αντιμετωπίζουν προβλήματα κεφαλαιοποίησης παρέχουν πλέον δάνεια μόνο σε εθνικό επίπεδο. Το αποκαλούμενο carry trade δεν αποτελεί λύση στις συστημικές επιπτώσεις μιας κατάρρευσης των αγορών κρατικών ομολόγων αλλά δίνει λύση στις πολιτικές δυσκολίες της παρούσας κατάστασης.

Το ανησυχητικό είναι πως οι μέχρι στιγμής ενδείξεις μας λένε πως οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν χρησιμοποιούν την επιπλέον ρευστότητα αλλά την ‘παρκάρουν’ στην ΕΚΤ. Η χρήση του μηχανισμού καταθέσεων της μιας νύχτας της ΕΚΤ από τις τράπεζες από τα 250 δις πέρασε στα 400 δις μετά την έκτακτη επιχείρηση αναχρηματοδότησης και έφτασε τα 480 δις την περασμένη εβδομάδα. Η συμπεριφορά αυτή αντανακλά την αβεβαιότητα των τραπεζών αλλά από τη στιγμή που το ‘παρκάρισμα’ του χρήματος στην ΕΚΤ είναι ζημιογόνα πράξη, δεν θα κρατήσει για πάντα. Αργά ή γρήγορα οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη ρευστότητα. Το ερώτημα είναι πώς.

Ο άμεσος στόχος των τραπεζών είναι να προσαρμοστούν στις νέες κεφαλαιακές απαιτήσεις και να εξυγιάνουν τους ισολογισμούς τους. Αυτό συνεπάγεται ότι θα χρησιμοποιήσουν το χρήμα της ΕΚΤ κατά τρόπο που θα τους επιτρέψει να ανταποκριθούν στους στόχους τους με τη μεγαλύτερη αποδοτικότητα. Έτσι, για παράδειγμα, αν χρησιμοποιήσουν τη ρευστότητα για να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τον ιδιωτικό τομέα, θα φροντίσουν να διασφαλίσουν ότι δάνεια θα παίρνουν μόνο οι αξιόπιστοι πελάτες. Κι αυτό σημαίνει ότι το χρήμα που πήραν οι ιταλικές και ισπανικές τράπεζες θα το δανείσουν μέσα στις χώρες αυτές σε ασφαλή νοικοκυριά και κάποιες μεγάλες σταθερές επιχειρήσεις. Αυτό θα διευκολύνει τη λειτουργία των αγορών αλλά δεν θα δώσει την απαραίτητη τόνωση που χρειάζονται σήμερα οι ευρωπαϊκές οικονομίες.

Η εναλλακτική λύση είναι αυτή που ανέφερε ο Νικολά Σαρκοζί και η Τράπεζα της Γαλλίας. Οι τράπεζες μπορούν να αγοράσουν τα κρατικά ομόλογα της εθνικής τους αρχής. Είναι βεβαίως δύσκολο να φανταστούμε ότι οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν όλο αυτό το χρήμα για να αγοράσουν τα ίδια στοιχεία ενεργητικού που κάποιες έσπευδαν να ξεφορτωθούν τους προηγούμενους μήνες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι τράπεζες δεν θα αγοράσουν καθόλου ομόλογα. Στην πραγματικότητα ένα μέρος των 489 δις ευρώ είναι ήδη στις αγορές ομολόγων. Οι ιταλικές και ισπανικές τράπεζες μπορούν να επωφεληθούν πολύ από τις υψηλές αποδόσεις που τα κρατικά ομόλογα της κυβέρνησης τους προσφέρουν χάρη στη φτηνή ρευστότητα της ΕΚΤ. Οι επενδύσεις αυτές μπορούν να σταθεροποιήσουν την χρηματοδότηση της Μαδρίτης και της Ρώμης ενώ παράλληλα θα ενισχύσουν τους ισολογισμούς των τραπεζών.

Σε όλα αυτά υπάρχει ωστόσο ένα πρόβλημα. Όπως φάνηκε από τις δημοπρασίες των προηγούμενων εβδομάδων, οι τράπεζες αγοράζουν μόνο βραχυχρόνιους τίτλους, ως επί το πλείστον με διάρκεια ωρίμανσης μέχρι τα τρία χρόνια, εκεί δηλαδή πού τελειώνει η χρηματοδότηση της ΕΚΤ. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμιά διάθεση στήριξης των κυβερνήσεων πέρα από τα επίπεδα που θέτει η ΕΚΤ. Το ακόμη πιο σημαντικό είναι πως η ΕΚΤ γίνεται έτσι εκ των πραγμάτων ο δανειστής εσχάτου καταφυγίου, καθώς και οι ξένες τράπεζες περιορίζουν δραστικά την έκθεσή τους στους κίνδυνους στο εξωτερικό.

Ο τοίχος της ρευστότητας της ΕΚΤ θα στηρίξει πολύ λίγο την πραγματική οικονομία. Αντίθετα, αν οι τράπεζες χρησιμοποιήσουν το χρήμα που έχουν παρκάρει επί του παρόντος στην ΕΚΤ για να συνεχίσουν να αγοράζουν βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα, ο τοίχος του χρήματος της ΕΚΤ θα έχει μείζονες επιπτώσεις στην αλληλεξάρτηση μεταξύ των χρηματοπιστωτικών συστημάτων της Ευρωζώνης. Ένα χρεοστάσιο, αντί να επιβαρύνει τις ξένες τράπεζες σε λίγες εκτεθειμένες χώρες, θα προσγειωθεί ως επί το πλείστον στον ισολογισμό της ΕΚΤ από όπου οι ζημιές θα μοιραστούν σε όλες τις κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης. Πρόκειται για μια ήπια μορφή κοινωνικοποίησης του χρέους που θα μπορούσε κάλλιστα να προετοιμάσει το έδαφος για λύσεις του τύπου ευρωομόλογο.

πηγή: banknews

Παπαδήμος, Μόντι και «κόκκινες γραμμές»

2012-01-19T11:25:00.000+02:00

του Γιάννη Λούλη

Όσοι παρακολούθησαν την συνέντευξη του Ιταλού Πρωθυπουργού Μάριο Μόντι στο Γαλλικό κανάλι TV5 θα πρέπει να αισθάνθηκαν μελαγχολία. Είναι φανερό ότι ο Μόντι νοιώθει αρκετή αυτοπεποίθηση από την στήριξη που του προσφέρει το κομματικό σύστημα. Άλλωστε ο Μόντι διάλεξε τους Υπουργούς – τεχνοκράτες - της αρεσκείας του. Επίσης δεν αισθάνθηκε την ανάγκη, όπως ο Λουκάς Παπαδήμος, να αντιπαραβάλει την δική του «κόκκινη γραμμή», δηλαδή την σωτηρία της χώρας, στις όποιες άλλες «κόκκινες γραμμές» των κομμάτων. Αυτά φαίνεται τον αφήνουν να εκπληρώσει την αποστολή του μέχρι τις εκλογές του 2013.

Όλα συμβαίνουν σε μια χώρα, που όπως και η δική μας, έχει ένα παθογενές κομματικό-πολιτικό σύστημα. Αυτό το πολιτικό σύστημα είχε εκτινάξει την δυσπιστία των αγορών για την κρίση χρέους της Ιταλίας. Όμως τη κρίσιμη στιγμή, τα κόμματα ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Έκαναν επίδειξη υπευθυνότητας. Στηρίζουν μια κυβέρνηση, με την οποία μέχρι τώρα μοιράζονται μια μοναδική κόκκινη γραμμή: Την σωτηρία της Ιταλίας.

Το τι συμβαίνει στην Ελλάδα το συνόψισε η... αγωνιώδης υπενθύμιση του Παπαδήμου περί της δικής του «κόκκινης γραμμής» περί σωτηρίας της Ελλάδος. Διότι δυστυχώς, εντός της κυβέρνησης του, υπάρχουν πολλές συγκρουόμενες «γραμμές». Τούτο δεν εκπλήσσει. Καθώς η κυβέρνηση δεν είναι «εθνικής ενότητας», δεν είναι καν «συμμαχική», ενώ ο ένας εκ των δυο βασικών εταίρων είναι ταυτόχρονα εντός, αλλά κυρίως εκτός αυτής!

Ειδικότερα, η ερμαφρόδιτη στάση της Σαμαρικής ΝΔ αποτελεί μείζον πρόβλημα. Και επ’ αυτού έχει δίκιο ο Καρατζαφέρης (παρά την συνολικά ευκαιριακή του συμπεριφορά) να το τονίζει. Καθώς η ΝΔ κάνει ότι μπορεί για να μην «ταυτιστεί» με μια κυβέρνηση στην οποία (τυπικά) συμμετέχει! Επιδιώκοντας να διατηρήσει την δυνατότητα, προεκλογικά, να λαϊκίσει έναντι της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

Γενικότερα πάντως, και τα τρία κόμματα που μετέχουν στην κυβέρνηση, ότι και να λένε, αποκλίνουν έναντι των επιλογών Παπαδήμου σε ένα κεντρικό ζήτημα: Τις μεταρρυθμίσεις. Οι λαϊκιστές στην ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΛΑΟΣ θέλουν να αποφύγουν τις μεταρρυθμίσεις. Ή να τις κάνουν «νερωμένα». Θα ήθελαν επίσης ο Παπαδήμος να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο «κούρεμα» του χρέους (PSI).
Όμως, όλα αυτά αντίκεινται στην βούληση των εταίρων και δανειστών μας. Αντίκεινται επίσης στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. Οι δανειστές απελπίζονται καθημερινά, διότι οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν. Επίσης ανησυχούν για το κατά πόσον η όποια κυβέρνηση προκύψει μετεκλογικά, θα τηρήσει τις όποιες δεσμεύσεις θα αναληφθούν τώρα. Έτσι το κεντρικό ερώτημα που αφορά όχι μόνο τους δανειστές μας, αλλά κυρίως τους σκεπτόμενους Έλληνες παραμένει αναπάντητο: Θέλει το εγχώριο κομματικό σύστημα να γίνουν αλλαγές για να σωθεί η χώρα;

Είναι λοιπόν φανερές οι διαφορές ανάμεσα στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο Ιταλίας και Ελλάδος: Στην Ιταλία η κυβέρνηση Μόντι και τα κόμματα που την στηρίζουν, έχουν μια κοινή «κόκκινη γραμμή». Στη χώρα μας ο Παπαδήμος προσπαθεί να υλοποιήσει την μόνη «γραμμή» που θα σώσει την χώρα, την ώρα που οι κομματικοί κυβερνητικοί εταίροι του έχουν τις δικές τους λαϊκιστικές «γραμμές». Γι’ αυτό ο Έλληνας Πρωθυπουργός πορεύεται σε μια κινούμενη άμμο. Δηλαδή πάνω σε ένα παθογενές κομματικό σύστημα που αγρόν αγοράζει για το εάν η χώρα βρίσκεται μισό βήμα πριν την καταστροφή.

Η Ελλάδα στο μυστηριώδη κόσμο του «κβαντικού ευρώ»

2012-01-19T09:42:00.000+02:00

του Θεόδωρου Σκυλακάκη

Στο μυστηριώδη για εμάς τους μη φυσικούς κβαντικό υποατομικό κόσμο οι νόμοι που ισχύουν είναι τελείως διαφορετικοί από εκείνους που εμφανίζονται να λειτουργούν στον φυσικό κόσμο που μπορούμε να συλλάβουμε με τις δικές μας αισθήσεις. Στον κβαντικό κόσμο ισχύει η αρχή της αβεβαιότητας και κύρια φυσικά μεγέθη δεν προσδιορίζονται ακριβώς αλλά πιθανολογούνται.

Η ανεξέλεγκτη καθοδική περιδίνηση της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στο γεγονός ότι σε οικονομικούς όρους το ευρώ ως νόμισμα στην Ελλάδα έχει αποκτήσει «κβαντικά» χαρακτηριστικά. Η μελλοντική αξία κάθε οικονομικής απόφασης που λαμβάνεται σήμερα στην Ελλάδα (κατάθεση ή απόσυρση καταθέσεων, πρόσληψη ή απόλυση εργαζομένων, επένδυση ή πώληση περιουσιακών στοιχείων, είσοδος ή έξοδος από μια αγορά), δεν ορίζεται με βάση την επίσημη τιμή του ευρώ, αλλά με βάση δύο αξίες: Την αξία της απόφασης με βάση την επίσημη τιμή του ευρώ και την αξία της απόφασης σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, η οποία ανάλογα με το είδος της απόφασης μπορεί να είναι 30%-70% χαμηλότερη.

Στην πραγματικότητα... δεν έχουμε ένα νόμισμα (ευρώ), ούτε καν δύο νομίσματα (ευρώ και δραχμή), έχουμε ένα νόμισμα η αξία του οποίου για τους συμμετέχοντες στην ελληνική οικονομία είναι ταυτόχρονα «100» και «50», ανάλογα δηλαδή με το πόσο πιθανολογείται ο κίνδυνος της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Με πιθανότητες, οι οποίες αλλάζουν κάθε μέρα ανάλογα με τις διεθνείς και εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.

Η τρομακτική αυτή αβεβαιότητα παραλύει την οικονομική δραστηριότητα και έχει παγώσει κάθε νέα οικονομική απόφαση. Και ενώ πολλοί προετοιμάζονται για το χειρότερο (κυρίως απολύοντας, μη επενδύοντας και αποσύροντας καταθέσεις), προσπαθώντας να καλυφθούν για τον μελλοντικό κίνδυνο του «50», οι πραγματικές τιμές συνεχίζουν να είναι υψηλές, αφού τα πάντα πληρώνονται ακόμα με βάση το «100». Έτσι η οικονομία έχει περάσει σε φάση ανεξέλεγκτης περιδίνησης προς τα κάτω και πλέον δεν καταστρέφονται μόνο (ή κυρίως) οι μη ανταγωνιστικές θέσεις εργασίας, αλλά και πολλές θέσεις εργασίας υγιείς που θα έπρεπε και θα μπορούσαν να διατηρηθούν αν η χώρα είχε τη βεβαιότητα ότι θα παραμείνει στο ευρώ. Απολύουν πλέον όχι μόνο επιχειρήσεις καταδικασμένες αλλά και επιχειρήσεις ανταγωνιστικές, ακόμα και εξαγωγικές, που δεν βρίσκουν ρευστότητα για να πληρώσουν την υπερφορολόγηση και την απαίτηση των προμηθευτών τους να πληρώνονται πλέον με μετρητά.

Οι διάφοροι άσχετοι με τα οικονομικά μιλούσαν για ύφεση που προκαλεί η μείωση του ελλείμματος. Το έλλειμμα όμως –όπως προκύπτει από τα αδιάψευστα νούμερα- δεν μειώθηκε καθόλου ή σχεδόν καθόλου τον τελευταίο χρόνο, ούτε καν σε απόλυτους αριθμούς. Σήμερα την καταστροφική καθοδική οικονομική περιδίνηση προκαλεί η έλλειψη εμπιστοσύνης στο νόμισμα και το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην ουσία με το μισό σώμα μέσα και το μισό έξω από το ευρώ.

Τι σημαίνουν όλα αυτά πρακτικά. Σημαίνουν ότι όσο καθυστερεί η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης τόσο η οικονομία θα παραμένει στον μυστηριώδη κόσμο του «κβαντικού ευρώ» στον οποίο δεν ισχύει καμία από τις αρχές με τις οποίες κάνουμε υπό κανονικές συνθήκες οικονομική πολιτική. Μόνο αφού ψηφιστεί η σύμβαση και επανέλθουμε στο ευρώ (το κανονικό όχι το «κβαντικό»), μπορούμε να επαναφέρουμε μέρος των πλεονεκτημάτων της συμμετοχής σ’ αυτό και η οικονομία να αρχίσει και πάλι, εφόσον οι μεταρρυθμίσεις προχωρούν, να παρουσιάζει σημάδια σταθεροποίησης και ανάκαμψης.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο σημαντικό συμπέρασμα, από την ανάλυση που προηγήθηκε. Η χρεοκοπία της χώρας –η οποία έχει ουσιαστικά ήδη συντελεστεί από το 2010- έχει δημιουργήσει ένα θηριώδες και μόνιμο για τα επόμενα τουλάχιστον δέκα χρόνια πρόβλημα αξιοπιστίας στην ελληνική οικονομία, στους Έλληνες ως οικονομικούς παίκτες και γενικότερα στην Ελλάδα ως χώρα. Ο λόγος που οι άνθρωποι, οι επιχειρήσεις και οι χώρες δεν επιδιώκουν την χρεοκοπία ως οικονομική στρατηγική είναι ότι το πρόβλημα αξιοπιστίας που προκαλεί, έχει στη διάρκεια του χρόνου τόσο μεγάλο οικονομικό κόστος (λόγω αποκλεισμού από τις αγορές ή υψηλότερων σχετικών τιμών σ’ όλες τις συναλλαγές), ώστε η οικονομική αυτή στρατηγική να καθίσταται παντελώς ασύμφορη -με οικονομικά όχι ηθικά κριτήρια- για όλους τους οικονομικούς παίκτες εκτός από τους τελείως ανώνυμους.

Το πρόβλημα αυτό αξιοπιστίας, αν η χώρα αναγκαστεί να πάει στη δραχμή, στο δικό της δηλαδή νόμισμα, θα μεταφερθεί πολλαπλασιαζόμενο σε όλες τις οικονομικές συναλλαγές. Αντίθετα αν η χώρα παραμείνει στο ευρώ, τότε η αξιοπιστία του νομίσματος θα περιορίσει σε σημαντικό βαθμό τη ζημιά, ακόμα και αν αποτύχει το «εθελοντικό» κούρεμα και οδηγηθούμε σε κανονική χρεοκοπία. Είναι ζωτικής σημασίας συνεπώς να πετύχει –παρά τα εμπόδια που του θέτουν τα κόμματα με τις εμμονές τους στη δική τους ατζέντα, εκλογική ή εσωκομματική- η κυβέρνηση Παπαδήμου.

Μετρώ τους χτύπους, το αίμα μετρώ...

2012-01-18T20:51:00.004+02:00

Του Α. Πετρουλάκη

“Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιπαλεύουμε τη λογική της μετατροπής σε εμπόρευμα όλων των αγαθών και τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους που προωθούν τα επιτελεία της κυβέρνησης της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ ( Αγ. Φιλοθέης 5β.) Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα του ΠΑΜΕ, να συμβάλλουν στην προσπάθεια αυτή του ΠΑΜΕ.
Η Εκτελεστική Γραμματεία”

Αυτή είναι η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ που καλεί τα μέλη του σε εθελοντική αιμοδοσία και εκ πρώτης όψεως λέει κανείς ότι πρόκειται για πράξη θεάρεστη, ακόμα και για τους άθεους. Υπάρχουν όμως κάποιες λεπτομέρειες που απαιτούν διευκρινίσεις:...

1. Γνωρίζει το ΠΑΜΕ έστω και μία περίπτωση που το αίμα το οποίο διακiνείται από τις Τράπεζες Αίματος και τα Τμήματα Αιμοδοσίας των Δημοσίων Νοσοκομείων έγινε αντικείμενο εμπορικής συναλλάγής; Το ΚΚΕ έχει μέλη που εργάζονται σε τέτοια τμήματα.΄Εχουν κάνει ποτέ παρόμοια καταγγελία; Διότι η ανακοίνωση προσβάλλει καταρχάς τους εργαζόμενους σε αυτά. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι διαφορετικό πράγμα από την περισυλλογή φιαλών αίματος η οποία γίνεται αποκλειστικά από το περιβάλλον των ασθενών και μόνον εφόσον αυτό δεν καθίσταται δυνατό ή αν κάποιος συγγενής του ασθενούς είναι συστηματικός εθελοντής αιμοδότης, αναλαμβάνει να καλύψει τις ανάγκες η Τράπεζα.

2. Αφού όλοι καταλαβαίνουμε ότι απαιτείται μεγαλύτερη τεχνογνωσία από ό,τι η πώληση κουπονιών, παίρνω ως δεδομένο ότι η διαδικασία της αιμοληψίας δεν θα εκτελείται από μέλη της ΚΝΕ αλλά από εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό και ειδικευμένους ιατρούς αιματολόγους. Μένει να απαντηθεί σε ποιόν φορέα ανήκουν. Σε ιδιωτικό ή δημόσιο; Εξ όσων γνωρίζω δεν λειτουργεί ακόμα Κομμουνιστικό Νοσοκομείο Ελλάδας άρα θα πρέπει να αποσαφηνιστεί η νομική και δεοντολογική υπόσταση του εγχειρήματος.

3. Αυτό το αίμα της εργατικής Τάξης πού θα φυλάσσεται; Ελπίζω όχι στα ψυγεία του Περισσού. Διότι οι Τράπεζες Αίματος λειτουργούν με αυστηρές προδιαγραφές και πιστοποίηση. Αν πάλι συνεργάζονται με Μονάδες αιμοδοσίας του Δημοσίου γιατί δεν μας λένε απλώς ότι συμμετέχουν στην προπαγάνδιση της εθελοντικής αιμοδοσίας όπως ο Ερυθρός Σταυρός και οι αντίστοιχες υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας για να τους πούμε και μπράβο; Διότι σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν πολύτιμη η συνεισφορά του πολύπειρου ΚΚΕ στην οργάνωση και υλοποίηση μιας εκστρατείας. Και γιατί κάνουν μια πραγματικά κοινωφελή πρωτοβουλία αλληλεγγύης να φαίνεται σαν μια ακόμα μάχη στον μεγάλο πόλεμο των τάξεων και μάλιστα κυριολεκτικά αιμοσταγής;

4. Αυτό το αίμα με τι κριτήρια θα διατίθεται; Στα κριτήρια ασυμβατότητας που μέχρι τώρα ισχύουν και αφορούν την Ομάδα Αίματος, τον παράγοντα Ρέζους και ορισμένους άλλους, στο εξής προστίθεται και η ταξική ασυμβατότητα; Και αν παραστεί επείγουσα ανάγκη μετάγγισης ασθενούς της αστικής τάξης η Προλεταριακή Τράπεζα δεν θα συνεργαστεί όπως κάνουν όλες οι Τράπεζες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μεταξύ τους;

Τα θέματα που διχάζουν την κοινωνία μας, ταξικά και άλλα, είναι πολλά. Ας μην προσπαθούμε να εφεύρουμε καινούργια και μάλιστα σε τομείς τόσο ευαίσθητους που θα έπρεπε να προσπαθούμε να μας ενώνουν, γιατί καταντά μανία καταδίωξης. Δεν χωρούν τα πάντα στις ομοιόμορφες ανακοινώσεις του κ. Μαίλη.

Όσα δεν μας μαθαίνουν στο σχολείο...

2012-01-18T19:33:00.000+02:00

(από την σελίδα "Νεοφιλελεύθεροι" στο fb)