Μπορεί η χώρα, για την ώρα, να απέφυγε την οικονομική χρεοκοπία, όμως το κομματικό σύστημα μοιάζει όλο και περισσότερο χρεοκοπημένο. Τούτο αναδύεται μέσα από τις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Φυσικά εδώ που έχουμε φτάσει το ότι αποφύγαμε την ολική αυτοκαταστροφή, οδηγεί σε ένα επίπονα βγαλμένο στεναγμό ανακούφισης, καθώς η πλειοψηφία του κοινοβουλίου έκανε το αυτονόητο. Όμως το κομματικό σύστημα βγαίνει από την πορεία αυτή πιο ραγισμένο παρά ποτέ.
Στα τέλη του 2009 έγινε φανερό πως το μοντέλο της οικονομίας το οποίο διαμορφώθηκε την μοιραία τετραετία 1981-1985, ένα μοντέλο αχαλίνωτου κρατισμού που συντηρήθηκε από όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις, είχε καταρρεύσει. Η χώρα πορεύονταν για μια τριακονταετία πάνω σε... πήλινα πόδια με μοχλό «ανάπτυξης» την κατανάλωση και συνέπειες τα ελλείμματα και χρέη που συσωρεύονταν. Άρα όταν φτάσαμε ένα βήμα πριν την επίσημη χρεοκοπία, οφείλαμε, με την στήριξη των εταίρων και δανειστών μας, να κάνουμε βαθειές τομές για να αλλάξουμε το μοντέλο αυτό.
Όμως, όπως αποδείχτηκε την περίοδο 2010-2011, το κομματικό σύστημα ήταν αποφασισμένο να προασπίσει με κάθε τρόπο το κρατικιστικό, συντεχνιακό και πελατειακό, δημιούργημα του. Όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί ήσαν κατά των μεταρρυθμίσεων. Παρά τις καλές του προθέσεις, ο Γιώργος Παπανδρέου αποδείχτηκε ανερμάτιστος και αναποτελεσματικός. Ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε τον λαϊκισμό. Ο πρώτος έκανε ελάχιστα μεταρρυθμιστικά βήματα. Ο δεύτερος, διαφωνούσε ακόμη και σε αυτά. Ενώ η Αριστερά φαντασιώνεται ένα ακόμη πιο κρατικιστικό μοντέλο από εκείνο που μας οδήγησε στην καταστροφή.
Οι Παπανδρέου-Σαμαράς, ο καθένας, με τον τρόπο του και με τις επιλογές τους, ενίσχυσαν τις ακραία λαϊκιστικές τάσεις στο κόμμα τους. Αυτές ακριβώς οι τάσεις εκδηλώθηκαν με την αυτοκτονική καταψήφιση από πολλά στελέχη τους, του πρόσφατου μνημονίου. Ο Παπανδρέου επί δυο χρόνια απέτυχε στην μεταρρυθμιστική του προσπάθεια, αφήνοντας αχαλίνωτα τα λαϊκιστικά ένστικτα του κόμματος του. Μια απογοητευμένη και οργισμένη κοινή γνώμη, χωρίς ελπίδες έβλεπε μόνο αυστηρά μέτρα λιτότητας δίχως τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος που απαιτούσαν μεγάλες πλειοψηφίες της κοινής γνώμης. Την ίδια ώρα, ο Σαμαράς εκπαίδευε το κόμμα του λαϊκιστικά. Έτσι όταν ο ίδιος αναζήτησε –εν μέρει- την χαμένη υπευθυνότητα που έπρεπε να δείξει από την πρώτη στιγμή, βρέθηκε μπροστά στην εξέγερση των πιο φανατικών υποστηρικτών του!
Άρα, τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΝΔ, ακολούθησαν πορείες που σήμερα έχουν πλέον απαξιώσει το δικομματικό σύστημα. Δυστυχώς όμως, τα περισσότερα από τα μικρά κόμματα είναι βαθύτατα λαϊκιστικά, επενδύοντας απλώς στην αναπόφευκτη οργή του κόσμου. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι πιο ακραία ανεύθυνο και εμπρηστικό στην Ευρωζώνη. Ο Καρατζαφέρης «έβγαλε τον αληθινό εαυτό του» στο τέλος της ημέρας. Ο αξιοπρεπής Κουβέλης επενδύει στην ατολμία. Ένα ρεύμα ψευδοπατριωτών του παλαιού ΠΑΣΟΚ και της σκληρής δεξιάς συναντιούνται, με πρωτόγονα λαϊκιστικά λάβαρα.
Η πραγματικότητα αυτή έχει βαρύ κόστος. Διεθνώς και εσωτερικά. Οι εταίροι και δανειστές θεωρούν αναξιόπιστο το υφιστάμενο κομματικό σύστημα. Οι πολίτες της χώρας δεν μπορούν να εμπιστευτούν ένα κομματικό σύστημα που έχει βαθειά ραγίσει και που καλείται να αντιμετωπίσει τεράστιες προκλήσεις. Αυτό το κενό αξιοπιστίας των κομμάτων, εντός και εκτός Ελλάδος, είναι ότι πιο επικίνδυνο για τον τόπο. Βραχυχρόνια και μακροχρόνια.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου