Ο Αρίστος Δοξιάδης -δες παρακάτω- όταν μιλάει για την ελληνική οικονομία ΞΕΡΕΙ πρώτα ΤΙ είναι αυτό για το οποίο μιλάει. Πράγμα που δεν συμβαίνει με τα εκατοντάδες άρθρα και αναλύσεις που μου έρχονται καθημερινώς και τα οποία-σχεδόν όλα-κρίνουν τα πράγματα υπό την επιρροή των ΠΡΟΥΠΑΡΧΟΥΣΩΝ ιδεοληψιών του καθενός. Ιδεοληψιών που αγνοούν τόσο ΤΙ ΕΙΝΑΙ η ελλ. οικονομία ΚΑΙ κοινωνία όσο και πώς θα μπορούσε να αξιοποιήσει ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ και αυτό που θέλει ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ να είναι. Προς τα εκεί, όπως με σοφία σπάνια για τους εν Ελλάδι οικονομολογούντες με βάση ανεπεξέργαστα δυτικά στερεότυπα, το αναλύει ο Δοξιάδης, πρέπει να στραφεί η χώρα για να επιζήσει: αναγνώριση των ιδιομορφιών της, περιορισμός των αρνητικών τους επιπτώσεων- ή αλλαγές που de facto θα τις καθιστούν ανενεργές-και αξιοποίηση των εγγενών πλεονεκτημάτων των ιδιομορφιών αυτών. Αλλοιώς, αν άκριτα και ανιστόρητα αναμένουμε-βάσει της ιδεοληψίας εκάστου-να μπει η Ελλάς στον θάλαμο του Προκρούστη, εξερχόμενη ως καλή και υπάκουη 'μικρή Δανία', ή όποια άλλη μ....α θέλετε, ζήτω και που νυχτώσαμε!!
Νοικοκυραίοι, Ραντιέρηδες, Καιροσκόποι
του
Αρίστου ΔοξιάδηΚαθαρεύουσα και δημοτική Ο τρόπος που συζητάμε για την οικονομία άλλαξε άρδην, μέσα σε λίγους μήνες. Πριν ξεσπάσει η δική μας κρίση του χρέους ο δημόσιος διάλογος δεν διέφερε πολύ από τον αντίστοιχο στις δυτικές χώρες. Είχαμε τις κλασικές συζητήσεις υπέρ του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα, υπέρ της τόνωσης της ζήτησης ή της περικοπής δαπανών, για το φιλελευθερισμό και τη σοσιαλδημοκρατία, κ.ο.κ.
Λίγοι σχολιαστές επέμεναν στις ελληνικές ιδιαιτερότητες.
2 Για παράδειγμα ότι το Δημόσιο δεν είναι Δημόσιο όταν το έχουν αλώσει ιδιωτικά και συντεχνιακά συμφέροντα, και το ιδιωτικό δεν είναι ιδιωτικό όταν ζει από το δημόσιο χρήμα. Αλλά αυτές οι φωνές δεν ήταν παρούσες ούτε στο λόγο των κομμάτων, ούτε των καναλιών, ούτε φυσικά στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής.
Οι τεχνοκράτες ασχολούνταν περισσότερο με...
