Η κυβέρνηση εδέησε επιτέλους να φέρει στο Κοινοβούλιο τροπολογία η οποία περιλαμβάνει καταργήσεις φορέων του Δημοσίου, καθώς και συγχωνεύσεις ή απορροφήσεις δεκάδων άλλων οργανισμών.
Σίγουρα, και σε αυτήν την περίπτωση, ισχύει το περίφημο «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Όμως, η σχεδόν διετής καθυστέρηση σε αυτή και σε άλλες παρόμοιες παρεμβάσεις που σχετίζονται με τη μείωση του «τέρατος» που λέγεται ελληνικό κράτος, έχουν διαμορφώσει μία απόλυτα ανισοβαρή και αναμφίβολα άδικη πραγματικότητα, όσον αφορά τα βάρη που έχουν επωμιστεί δημόσιος και ιδιωτικός τομέας στη χώρα μας.
Διότι, τουλάχιστον ως πρόκληση μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι, την ίδια στιγμή που η ανεργία στον ιδιωτικό τομέα θεριεύει και τα λουκέτα διαδέχονται το ένα το άλλο, υπάρχουν δημόσιοι οργανισμοί άνευ αντικειμένου, τους οποίους η κυβέρνηση διστάζει να καταργήσει για να μην μπει σε συγκρουσιακή διαδικασία με γνωστές καθεστηκυίες δυνάμεις.
Σαφώς και πρέπει να υπάρξει...
