«Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις
και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι.»
Ο. Ελύτης
Αποτελεί σήμερα περισσότερο από ποτέ πρόκληση για κάθε οργανωμένη κοινωνία η συνειδητοποίηση του ότι το περιβάλλον και κατ’ επέκταση οι φυσικοί πόροι δεν αποτελούν προσωπική ιδιοκτησία μας αλλά μια διαχρονική κληρονομιά την οποία παραλάβαμε από τους παππούδες μας και τους γονείς μας και οφείλουμε να την παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας.
Η διαχείρισή του λοιπόν πρέπει να γίνεται με σύνεση και φροντίδα και προπαντός με φειδώ. Πρακτικά, η ωριμότητα με την οποία μια κοινωνία αντιμετωπίζει την περιβαλλοντική διαχείριση και τη διαχείριση των φυσικών πόρων αποτελεί δείκτη της ευρύτερης ηθικής εξύψωσης και προόδου της.
Τούτη, μάλιστα, την περίοδο που διανύουμε, την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης, τώρα ακριβώς συνειδητοποιούμε τη σημασία της ηθικής ντομπροσύνης σε όλα τα επίπεδα συμπεριφοράς μας. Τώρα κατανοούμε πως μια έμμονα ηθική στάση στα καθημερινά μας ζητήματα, θα μπορούσε να αποτρέψει πολλούς από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε.
Είναι δε το Περιβαλλοντικό, ένα κατεξοχήν ηθικό πρόβλημα, αφού μυωπικότατα μετακυλύουμε στα παιδιά μας (όπως κατ’ αναλογία πράττουμε και στην οικονομία) το κόστος για το ξεβρόμισμα του αέρα, των νερών και των χωραφιών μας. Υποθηκεύουμε την υγεία και την ασφάλειά τους, για να μπορούμε εμείς να “περνάμε καλά σήμερα”.
Μέσα στην ύφεση, μάλιστα, που βιώνουμε είναι υπαρκτός ο κίνδυνος επιστροφής σε...ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
