Η πρόσφατη υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του εφαρμοστικού νόμου σε συνδυασμό με τη θερινή ραστώνη που συνήθως συνοδεύει τους καλοκαιρινούς μήνες στη χώρα μας, φαίνεται να προσφέρει στην κυβέρνηση πολύτιμο πολιτικό χρόνο έπειτα από μία πό τις δυσκολότερες ίσως εβδομάδες της μεταπολιτευτικής ελληνικής ιστορίας.
Ωστόσο, κυβέρνηση και τρόικα δείχνουν να έχουν πια αποδεχθεί τα όρια των μεταρρυθμιστικών δυνατοτήτων του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Οι ευρωπαίοι εταίροι μας μοιάζουν να...
συμβιβάζονται με την εφαρμογή ενός προγράμματος που βασίζεται στην οικονομικά αναποτελεσματική και κοινωνικά άδικη αύξηση της φορολογίας αντί της δραστικής μείωσης των δημοσίων δαπανών. Δημόσιες δαπάνες που συντηρούν έναν προκλητικά υπερτροφικό δημόσιο τομέα και αναπαράγουν ένα απροκάλυπτα πελατειακό κράτος.
Ο χρόνος στην πολιτική είναι σχετικός. Και φτάσαμε στη στιγμή που πρέπει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να γίνουν εκείνες οι αλλαγές που δεν έγιναν τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες. Τους αμέσως επόμενους μήνες η κυβέρνηση «αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» (αλλά ας μην το κάνει με τους ρυθμούς που ξετυλίγεται η αφήγηση στο ομώνυμο βιβλίο του Προυστ) θα έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία της να διαμορφώσει τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας σύγχρονης ανταγωνιστικής οικονομίας και μιας κοινωνίας ευημερίας και αλληλεγγύης.
Αντί να στηρίζει με δυσβάστακτα δάνεια τα σαθρά θεμέλια ενός χρεοκοπημένου συστήματος. Ας ελπίσουμε να μην τη σπαταλήσει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου