Κοίτα τώρα διαστροφή που μου ήρθε: Ξέρεις πώς φαντάζομαι την «κεντροδεξιά»; Όχι σαν πολυκατοικία, αλλά σαν την αυλή μιας παλιάς κατοικίας, όπου μαζεύονται διάφορα παιδάκια και παίζουν. Λογικά, ο Αντωνάκης πρέπει να είναι το αστέρι της αυλής. Με τα σιδερωμένα ρούχα, τα γυαλισμένα παπούτσια, τα περιποιημένα μαλλιά. Κρατά στο χέρι, όλο καμάρι, ένα παγωτό χωνάκι με δύο μπάλες. Φυστίκι και φράουλα. Και εκεί που πιστεύει ότι όλα πάνε πρίμα, ότι η αυλή είναι εξ ορισμού δική του, εμφανίζεται ο Μπόμπος με την Παγώνα και του κάνουν μια χαψιά το παγωτό. Ο Μπόμπος το φυστίκι, η Παγώνα τη φράουλα. Και μένει με το άδειο χωνάκι. Και εγώ, εντελώς τυχαία, περνάω από έξω και βλέπω το περιστατικό. Λογικά, καλούμαι να ανοίξω την πόρτα της αυλής και να επιπλήξω τον Μπόμπο με την Παγώνα που δεν σέβονται τους γονείς τους και κάνουν τέτοιες αηδίες.
Φοβερή φαντασία; Σχεδόν σαν όνειρο. Μέχρι που πέφτει στα χέρια σου η ομιλία του Αντωνάκη στους βουλευτές που δεν βρήκαν τραπέζι στη Νατάσα Θεοδωρίδου και ξέμειναν στο κόμμα και συνειδητοποίησα ότι κακώς ήθελα να μπω στην αυλή να μαλώσω τον Μπόμπο και την Παγώνα. Γιατί; Επειδή ήταν μια σπάνια -σχεδόν συλλεκτική- περίπτωση ομιλίας όπου το σοβαρό ύφος με το σηκωμένο φρύδι του ομιλητή έρχονταν σε απόλυτη αντίθεση με τις αρλούμπες του κειμένου. Μέτρησα τουλάχιστον δέκα. Θα σου πω τις πιο χτυπητές.
Αρλούμπα 1:«Η ΝΔ πρεσβεύει τον κοινωνικό φιλελευθερισμό». Εγώ αν ήμουν στη θέση του κοινωνικού φιλελευθερισμού, θα είχα κάνει ασφαλιστικά μέτρα. Διότι -μεταξύ άλλων- πρεσβεύει τον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Μην σου πω και τη νομιμοποίηση των μαλακών ουσιών ή τους gay γάμους. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε τα ασφαλιστικά μέτρα;
Αρλούμπα 2:...
