Η Ιρλανδία αποτελεί το θύμα μιας απόφασης της κυβέρνησής της να βάλει τους φορολογουμένους να πληρώσουν το κόστος της τρέλας των τραπεζών που δάνειζαν πακτωλούς χρημάτων σε εξίσου τρελούς κτηματομεσίτες. Η Ισπανία είναι πιασμένη σε παγίδα: όσο κόβει δημόσιες δαπάνες, τόσο περισσότερο η οικονομία της βυθίζεται σε ύφεση, η ανεργία που είναι άνω του 20.7% ανεβαίνει περαιτέρω και τόσο πιο πιθανό γίνεται το έλλειμμά της να παραμείνει στα ύψη του 10% του ΑΕΠ.
Οι Πορτογάλοι είναι...
ο φτωχότερος λαός της ευρωπαϊκής περιφέρειας, η οικονομία τους δεν εμφανίζει ανάπτυξη εδώ και πολλά χρόνια και δεν είναι δυνατό να ανταγωνιστούν στις διεθνείς αγορές.
Οι ιταλικές ως επί το πλείστον οικογενειακές επιχειρήσεις – το 80% των Ιταλών εργαζομένων απασχολούνται σε εταιρείες με λιγότερους των 250 υπαλλήλων – δεν έχουν πρόσβαση σε δανεισμό ούτε μπορούν να ανταγωνιστούν τους μεγάλους υπερατλαντικούς αντιπάλους τους, εκτός κι αν η Ιταλία προχωρήσει σε νομισματική υποτίμηση, πράγμα αδύνατο εξαιτίας της συμμετοχής της στο ευρώ. Και όσα λένε οι σημερινές κυβερνήσεις των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας δεν σημαίνουν τίποτα, γιατί στις επόμενες εκλογές δεν θα ξαναεκλεγεί καμιά τους.
Και στη συνέχεια έχουμε τη Γερμανία, το μεγάλο πορτοφόλι της Ευρωζώνης. Μπορεί μέχρι στιγμής η καγκελάριος Αγγέλα Μέρκελ να έπεισε τους ψηφοφόρους της να της επιτρέψουν να αναλάβει το ρόλο της Φλόρενς Νάιτιγκελ της πληγωμένης Ευρωζώνης ή του Άγιου Βασίλη των οικονομικά δοκιμαζόμενων εταίρων του Νότου. Αλλά – ποιος το φανταζόταν πριν λίγους μήνες; – οι αγορές άρχισαν τώρα να δείχνουν τα ... δόντια τους και στα γερμανικά ομόλογα, τόσο εξαιτίας της πιθανής επέκτασης των υποχρεώσεων της Γερμανίας προκειμένου να συνδράμει τους εταίρους της στο ευρώ, όσο και της προβληματικής κατάστασης του τραπεζικού της συστήματος που γίνεται όλο και πιο εμφανής. Ο Αντρέας Ντόμπερτ, μέλος του ΔΣ της Bundesbank, έκανε λόγο για τις «διαρθρωτικές αδυναμίες του γερμανικού τραπεζικού συστήματος». Τα επιτόκια των γερμανικών ομολόγων ενισχύονται και τα περίφημα bunds υποαποδίδουν έναντι των αμερικανικών treasurys.
Οι αγορές γνωρίζουν όμως και κάτι άλλο. Στην κορυφή αυτού του ηφαιστείου βρίσκεται μια γραφειοκρατία που χαρακτηρίζεται από διαιρέσεις, διαφωνίες, αναποφασιστικότητα και δεν διαθέτει επαρκείς πόρους για να ελέγξει αυτό που η ίδια συνηθίζει να αποκαλεί ‘μόλυνση’. Οι γραφειοκράτες της Ευρωζώνης δηλώνουν ότι το κοινό τους νόμισμα αντιμετωπίζει έναν υπαρξιακό κίνδυνο και να προσπαθούν να καθησυχάσουν τις αγορές υποσχόμενοι ότι καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να μην μπορεί να … σωθεί. Να όμως που οι επίδοξοι … σωτήρες έχουν εμπλακεί σε μια εμφύλια διαμάχη προς μεγάλη κατάπληξη των επενδυτών οι οποίοι απεχθάνονται την αβεβαιότητα.
• Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εκφράζει ανησυχίες ότι η λιτότητα θα οδηγήσει σε μια καθοδική σπείρα περικοπών δαπανών, που θα περιορίσουν την ανάπτυξη και συνεπώς τα κρατικά έσοδα, οδηγώντας στη συνέχεια στην ανάγκη για περαιτέρω περικοπές δημοσίων δαπανών που θα περιορίσουν κι άλλο την ανάπτυξη και θα πλήξουν κι άλλο τα κρατικά έσοδα κ.ο.κ. σε ένα φαύλο κύκλο που μπορεί να τερματιστεί μόνο με αύξηση των κρατικών δαπανών εδώ και τώρα. Όμως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντιτίθεται στη λήψη δημοσιονομικών μέτρων τόνωσης της οικονομίας και υποστηρίζει ότι ο δρόμος για έξοδο από τα σημερινά προβλήματα περνά μέσα από τη διαρκή ενίσχυση της λιτότητας, που κατά την ΕΚΤ θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και θα φέρει ανάπτυξη.
• Οι αρχές της Ευρωζώνης θέλουν να διαφυλάξουν τους επενδυτές από τις ζημιές, μόνο που το κάνουν αυξάνοντας το κόστος των διαθέσιμων κεφαλαίων, ενώ η πιο ισχυρή χώρα, η Γερμανία, επιμένει πως οι επενδυτές και οι πιστωτές πρέπει να αναλάβουν μέρος των ζημιών στο πλαίσιο μιας αναδιάρθρωσης χρέους. Αυτό όμως κάνει τους επενδυτές να ζητούν ακόμα υψηλότερα πρίμιουμ προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις κλυδωνιζόμενες κυβερνήσεις και τράπεζες της Ευρωζώνης.
• Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας Στέφεν Σάιμπερ λέει πως δεν υπάρχουν σχέδια για κοινή δημοσιονομική πολιτική, ενώ ο επίτροπος Νομισματικών και Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν επεξεργάζεται τρόπους για την προώθηση ενός πανευρωπαϊκού δημοσιονομικού πλαισίου.
• Ο Βέλγος Υπουργός Οικονομικών Ντιντιέ Ρέιντερς καλεί για αύξηση των κονδυλίων του μηχανισμού διάσωσης και ο πρόεδρος της Bundesbank Άξελ Βέμπερ παραδέχεται ότι μπορεί να πρέπει να αυξηθούν τα κονδύλια, αλλά η εκπρόσωπος του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών Ζανέτ Σβάμπεργκερ λέει ότι «δεν υπάρχει ανάγκη για αύξηση των κονδυλίων».
Με άλλα λόγια ο πύργος της Βαβέλ έδωσε τη θέση του στον πύργο των Βρυξελλών.
Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα βασικά γεγονότα που οι αγορές κατανοούν πολύ καλά. «Τα γεγονότα είναι επίμονα πράγματα» έγραφε ο Άνταμ Σμιθ το 1770, «και όποιες κι αν είναι οι επιθυμίες μας δεν μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση των πραγμάτων». Ποια είναι τα γεγονότα;
Το 2011 οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα πρέπει να αντλήσουν από τις αγορές πολύ μεγάλα ποσά και, αν δεν τους παρασχεθεί βοήθεια, αυτό θα γίνει με υψηλά επιτόκια που θα ψαλλιδίσουν δραστικά τις προοπτικές ανάπτυξής τους. Η Ιταλία που έχει το υψηλότερο δημόσιο χρέος στην Ευρώπη, πρέπει να αντλήσει από τις αγορές 340 δις ευρώ, η Ισπανία 160 έως 180 δις ευρώ και η Πορτογαλία 40 ως 60 δις. Αυτά ισχύουν για τα κράτη. Αλλά μεγάλα ποσά θα πρέπει να αντλήσουν κι οι τράπεζες και οι εταιρείες της Ευρωζώνης προκειμένου να αναχρηματοδοτήσουν τις υποχρεώσεις τους.
Οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί μπορεί να μη διαθέτουν τα απαιτούμενα κεφάλαια για να βοηθήσουν την Ισπανία που το μέγεθος της οικονομίας της είναι διπλάσιο από της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας μαζί, ούτε την Ιταλία που η οικονομία της είναι στο μισό μέγεθος της Ισπανίας. Η έκθεση της ΕΚΤ στα κρατικά και τραπεζικά ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας φτάνει σε τέτοιο ύψος που ένα ‘κούρεμα’ της αξίας των ομολόγων του μεγέθους που υποδεικνύουν οι αγορές μπορεί να σαρώσει το σύνολο των 78 δις ευρώ που αποτελούν τα κεφάλαια και αποθεματικά της κεντρικής τράπεζας.
Άλλη μια πηγή ανησυχίας έχει να κάνει με το ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας δεν έχει επαρκείς πόρους για να σώσει τις μεγάλες οικονομίες και θα πρέπει σύντομα να δανειστεί χρήματα προκειμένου να παράσχει δάνεια σε χώρες που δεν μπορούν να αποπληρώσουν τον παρόντα δανεισμό τους. Και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσδοκά να διπλασιάσει τη δανειστική του ισχύ ώστε να μπορεί να παράσχει δάνεια στις υπερχρεωμένες χώρες. Δηλαδή ωκεανοί νέων δανείων έρχονται να αντικαταστήσουν τους ωκεανούς των παλαιών δανείων...
Τέλος υπάρχει και ο κίνδυνος της διασύνδεσης μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η συνολική έκθεση των πορτογαλικών τραπεζών στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ισπανία αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο των συνολικών τους δανείων στο εξωτερικό. Η έκθεση των γερμανικών τραπεζών στις τράπεζες της ευρωπαϊκής περιφέρειας ξεπερνά τα 400 δις ευρώ, κι αν συμπεριλάβουμε και τις τράπεζες της Ιταλίας, ξεπερνά τα 550 δις. Η Evolution Securities υπολογίζει ότι η έκθεση των γερμανικών, των γαλλικών και των βρετανικών τραπεζών στις τράπεζες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας – φτάνει το 1.2 τρις ευρώ.
Μίλησε κανείς για ντόμινο;..
πηγή: sofokleous10
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου