Από το ημερολόγιο ενός "τυφεκιοφόρου"

από το blog του Γ. Αναστασόπουλου

Πρέπει να πέρασαν πολλά χρόνια από την στιγμή που είχε κληθεί προς στρατολόγηση. Η επιλογή του τότε ήταν προφανής. Και η πορεία του στο στράτευμα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί επιτυχής. Μια σειρά από νίκες με ισχυρότερο και πιο οργανωμένο αντίπαλο δεν είναι κάτι που ξεχνιέται εύκολα. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Χωρίς εκπλήξεις και παλινωδίες. Εικοσιοκτώ χρόνια, επίσημα, στρατευμένος. Εικοσιοκτώ χρόνια στα πεδία της μάχης πίσω από την ίδια σημαία. Εικοσιοκτώ χρόνια μνήμες.

Είχε μέσα του προεξοφλήσει ότι τίποτε δεν θα μπορούσε να του αλλάξει τη ζωή. Ήταν τόσο σίγουρος που ούτε καν μπορούσε να το διανοηθεί. Η ανθρώπινη φύση σιχαίνεται τις εκπλήξεις. Βολεύεται στην θαλπωρή του δεδομένου. Επιζητεί την αδράνεια.

Ακόμη και την στιγμή που η ψυχή του υπόγραφε την παραίτησή του δεν το είχε συνειδητοποιήσει. Σαν φάντασμα τριγυρνούσε στις αναμνήσεις του. Η υπογραφή μιας παραίτησης είναι εύκολη, η παραγραφή μιας ζωής δεν είναι απλή υπόθεση...Ακόμη και για τα φαντάσματα.

Από την άλλη ένοιωθε μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Η κατάσταση στο στρατόπεδο τους τελευταίους μήνες είχε καταντήσει.... Η συνέχεια στο http://ganast.blogspot.com/